In de weken voorafgaand veel geslapen, veel vroeg naar bed gegaan tot ik er opeen gegeven moment doodmoe van werd ☺
Normaal gesproken kan ik op de avond voor de wedstrijd niet slapen en komt de wedstrijdspanning al. Nu was dat niet echt het geval. Viel rond half 10 in slaap en heb in een keer doorgeslapen tot half 5, waar ik normaal nog wel 1 a 2 keer wakker wordt.
’s Ochtends ook nog geen spanning. Vroeg op, 8 boterhammen gegeten, en om 6 uur naar het parc fermee. Daar ook heel ontspannen fiets klaar gemaakt en op tijd mijn pak aan. Achteraf gezien veel te vroeg het water in (7:20) want ik had het na een paar minuten steenkoud.
Dan eindelijk de start, en zoals altijd met een start vanuit het water in een te hoog tempo weg. Volgens mij kwam ik met 28 minuten en een beetje door. Bij het uitklimmen voel ik in de verte in mijn kuit een krampscheut. Ik besteed er geen aandacht aan en bui het in het water springen voel ik het al niet meer. Tweede rondje iets meer op gevoel gezwommen, liet mijn groepje gaan en lag alleen. Voelde nog wel snel, alleen iets minder snel als eerste rondje. Uiteindelijk zeer tevreden met mijn 58 minuten stap ik het water uit.
Snel gewisseld en de fiets op.
Het eerste rondje ging zowieso niet echt lekker, met het verlies van de bidonnen (en dus de tijdverlies), het verkeerd rijden in de wissel etc. Maar toen Cor langskwam en ik jou vlak voor me zag rijden in het coachvak kwam heel langzaam de juiste moraal.
In het begin van de 4de ronde werd ik gek van het getouwtrek van de dames en de motoren om mij heen en heb ik geprobeerd weg te rijden. Dit koste veel kracht en leverde weinig op dus heb ik maar weer gewacht en heb ik achteraan weer aangesloten en me geprobeerd rustig te houden tot de wissel.
Het eerste rondje ging qua snelheid super… binnen 44 minuten was ik weer terug. De pijn in de beentjes begon wel al te komen. Die pijn ging langzaam aan ook meespelen in mijn gedachten. Rondje 2 zakte iets in qua snelheid maar gevoel bleef goed. Ik kon mezelf blijven pouchen (lees:poesjen) een stevig tempo te blijven lopen ondanks de groter wordende pijn in mijn bovenbenen. Eind van het 2de rondje zakte de moraal en begint het moeilijker te worden. Als ik de fotos terugkijk zie je bij de 2de doorkomst een veel minder vrolijke Stefan (en dat was nou juist wat ik mezelf had voorgenomen). Het 3de rondje is het zwaarste rondje (vooral mentaal). Op het 25 km punt krijg ik kramp (precies waar mijn schoonvader staat om fotos te maken ☹). Ik kan, zei het iets rustiger, blijven rennen. Eigenlijk daarna komt het besef van een goede tijd en al dik over de helft van de marathon en wordt de moraal weer iets beter. Doorkomst 3de rondje ben ik dan ook weer wat vrolijker ☺, maar alles voelt wel zwaar. Op het stuk tussen weerwater en de Macdonalds schiet de kramp er echt in en moet in dan ook echt wandelen, ik kan stevig doorwandelen en proberen de kramp weg te wandelen. Dit lukt en kan het tempo van daarvoor weer op pakken. Daarna kwam er nog een kramp aanval ( ik geloof op de oude waterlandsweg), daar wandelen ik ook doorheen en daarna begon het genieten en aftellen van de km’s. De laatste paar kilometers gaan dan ook wel weer lekker en met het vooruitzicht om samen met Saar (dochter) over de finish te gaan trekt me daardoor heen.
Eenmaal in het stadion zie ik 9:21 op de klokken!!! Dat was een heel gaaf gevoel!!! Een pr van 33'… Super gaaf!!!
Na een paar dagen en een heleboel kritiek van mensen (die vooral niet mee hebben gedaan) over de te korte parcoursen, ben ik nog steeds heel erg trots op mijn tijd. En daarbij, het oude fietsrondje heb ik tientallen keren gefietst en nog nooit heb ik 60km op mijn metertje gehad hoor. En het loopparcours is daar ook iedere keer gewijzigd omdat het te kort zou zijn geweest.
Maar dit zo opschrijvende realiseer ik me dat de grootste winst van de dag in de wissels en in het lopen zit. Het zwemmen was ten opzichte van vorige jaar 4 minuten sneller. Dit is lastig te vergelijken omdat het geheel andere omstandigheden waren, maar als ik kijk naar puur het gevoel tijdens beide onderdelen voelde dit veel makkelijker en sneller aan.
Het fietsen ging ten opzichte van vorig jaar (zonder bidon incident) een minuut of 8 sneller. Dit lijkt in eerste instantie best veel maar met de harde wind van vorig jaar in het achterhoofd is het niet zoveel. Daarbij moet ik wel opmerken dat vorig jaar de rondetijd omhoog liepen en nu de rondjes gelijk waren. Het gevoel was ook een stuk beter toen ik dit jaar van de fiets af kwam dan vorig jaar.
In het lopen heb ik mijzelf wel flink verbeterd, ten opzichte van vorig jaar 2minuten, ten opzichte van 2010 een minuut of 13. Qua tijd een flinke verbetering, maar het doel van dit jaar was om een steady marathon tijdens de hele triathlon te lopen en dat is dan niet helemaal gelukt. Dit komt grotendeels door de kramp die zich lange tijd liet aankondigen en dan ook uiteindelijk toesloeg. Ik heb er zelf ook al over nagedacht maar die kramp kan verschillende oorzaken hebben:
1. Het koude water, waar ik redelijk lang stil in heb gelegen
2. De energieverspilling met het fietsen (te hoge hf in eerste rondje, bidonnen, verkeerd rijden, weg rijden bij de dames)
3. te hard weggegaan in eerste loopronde.
4. De warmte en het daarbij behorende vochtverlies en met name bij het lopen niet voldoende hebben aangevuld. Ik heb bij elke post wel water aangepakt, maar steeds1 bekertje en daarvan krijg ik, steeds maar 1 slok van binnen omdat ik niet wilde wandelen om goede slokken te nemen.
Al met al zeer tevreden over mijn resultaat en progressie. Ik heb dan ook niet het idee dat ik mijn grenzen bereikt heb. Het was ook zeker geen perfecte race.
Nu maar eerst een paar weken geen doelstellingen… volgende week een aantal dagen lekker de Mont Ventoux op fietsen en daarna nog een paar dagen weg met de familie om daarna te focussen op 2013!!!
Noot van de redactie: uiteraard hebben wij de wedstrijd geëvalueerd en is er advies gegeven hoe de kramp nog beter voorkomen kan worden.