woensdag 1 februari 2012
Coach Lars test, traint en coached bestuurders gemeente Almere (01-02-2012)
Zie deze link: http://www.almere.nl/de_stad/actueel/content/_rp_kolom1-1_elementId/1_2811077
maandag 28 november 2011
Coach Lars in de publiciteit (-: (28-11-2011)
...Via deze link: http://www.dichtbij.nl/almere/regio/artikel/2202648/wethouders-op-fitheid-getest.aspx
zondag 13 november 2011
Marathon New York anonieme coachee (14-11-2011)
Het weer was natuurlijk ook geweldig. Ik had het de laatste 2 weken voor de marathon erg druk dus nauwelijks aan mijn schema toegekomen. Toch voelde ik me prima gister en het ging lekker! Ik heb (gelukkig achteraf) niet teveel aandacht aan mijn hartslag besteed, volgens mij heb ik de eerste 20 km al boven d3 gelopen. Maar zal ook wel de adrenaline zijn geweest denk ik. Ik heb een pacer gevolgd en ik ben er van overtuigd dat het zonder een stuk moeilijker zou zijn geweest. Ik heb ook niet een 'man met de hamer' moment gehad, het werd gewoon langzaam maar zeker steeds zwaarder. Verder gelukkig geen blessures en geen kramp, dus toch fitter dan ik dacht denk ik!
Al met al een mooie beloning voor alle trainingsuren. Veel dank voor je begeleiding, ik zou zelf nooit zoveel op een lager tempo hebben getraind maar dat is zo belangrijk gebleken! Mocht ik het volgend jaar weer doen dan hoor je uiteraard van me.....
Al met al een mooie beloning voor alle trainingsuren. Veel dank voor je begeleiding, ik zou zelf nooit zoveel op een lager tempo hebben getraind maar dat is zo belangrijk gebleken! Mocht ik het volgend jaar weer doen dan hoor je uiteraard van me.....
donderdag 3 november 2011
Marathonervaringen Willem de Kater...(03-11-2011)
Sinds een paar jaar loop ik om het halfjaar een marathon. Dit najaar werden het er zelfs twee: Berlijn en Amsterdam.
Vorig jaar had ik bij het ophalen van mijn startnummer voor de marathon van Amsterdam een gesprek met een Belgische echtpaar. De man had de afgelopen 10 marathons in Berlijn gelopen en beiden spraken met een grote liefde over die marathon. Ik werd enthousiast en schreef ik mijn vlak na de Amsterdam marathon 2010 in voor Berlijn 2011. Bijna een jaar van te voren!
25 September was het zover: ik stond aan de start. Een wat onrustige start vroeg in de ochtend op een waanzinnig mooie nazomer dag. Een miljoen mensen langs de kant en een heel vol parkoers. Zo vol dat ik vaak niet goed mijn eigen pas kon lopen. Gelukkig kon ik tussen de 30 en 35 km op het moment dat ik moeite kreeg mijn tempo te houden, mee met twee hazen. Zij liepen voor een tijd van 3 uur en waren bijna alle loper die met hem meeliepen kwijt. Zij maakten nu de ruimte. We liepen door de beroemde stad en over de Kurfurstendamm waar mijn vrouw mij stond aan te moedigen. Vanaf 35 kon ik het tempo zelf weer maken en liep ik over Unter den Linden en door de Bandenburgertor via een pr van 2.58.09 naar een groot glas alcohol vrij bier van de marathon sponsor op het gras voor de Bundestag. De marathon was geslaagd!
Drie weken later was de marathon in Amsterdam Ik had mij daarvoor ingeschreven omdat ik tijdens mijn training voor Berlijn af te toe licht last van mijn knie had. Met een inschrijving voor Amsterdam op zak kon ik kon ik eventueel Berlijn niet lopen en mijn training benutten in Amsterdam. Uiteindelijk liep ik in Berlijn zonder klachten en besloot ik Amsterdam ook te lopen als ik goed genoeg herstelde. Dat was het geval en ook in Amsterdam was het schitterend weer! In het begin was het even dringen op het parkoers, maar na een dramatisch langzame eerste kilometer was er genoeg ruimte en kon ik mooi in een groepje meelopen. De eerste helft van de marathon ging snel. Daarna heb ik tempo terug genomen omdat ik niet wist hoe mijn lichaam zou reageren op een tweede marathon in zo'n korte tijd. Gelukkig verteerde ik de afstand goed, al had de finish best een kilometer eerder mogen zijn. Ik finishte in 2.58.29. Opmerkelijk stabiel zo snel na Berlijn en zeer tevreden!
Nu rust en op naar het voorjaar!
Willem de Kater
Vorig jaar had ik bij het ophalen van mijn startnummer voor de marathon van Amsterdam een gesprek met een Belgische echtpaar. De man had de afgelopen 10 marathons in Berlijn gelopen en beiden spraken met een grote liefde over die marathon. Ik werd enthousiast en schreef ik mijn vlak na de Amsterdam marathon 2010 in voor Berlijn 2011. Bijna een jaar van te voren!
25 September was het zover: ik stond aan de start. Een wat onrustige start vroeg in de ochtend op een waanzinnig mooie nazomer dag. Een miljoen mensen langs de kant en een heel vol parkoers. Zo vol dat ik vaak niet goed mijn eigen pas kon lopen. Gelukkig kon ik tussen de 30 en 35 km op het moment dat ik moeite kreeg mijn tempo te houden, mee met twee hazen. Zij liepen voor een tijd van 3 uur en waren bijna alle loper die met hem meeliepen kwijt. Zij maakten nu de ruimte. We liepen door de beroemde stad en over de Kurfurstendamm waar mijn vrouw mij stond aan te moedigen. Vanaf 35 kon ik het tempo zelf weer maken en liep ik over Unter den Linden en door de Bandenburgertor via een pr van 2.58.09 naar een groot glas alcohol vrij bier van de marathon sponsor op het gras voor de Bundestag. De marathon was geslaagd!
Drie weken later was de marathon in Amsterdam Ik had mij daarvoor ingeschreven omdat ik tijdens mijn training voor Berlijn af te toe licht last van mijn knie had. Met een inschrijving voor Amsterdam op zak kon ik kon ik eventueel Berlijn niet lopen en mijn training benutten in Amsterdam. Uiteindelijk liep ik in Berlijn zonder klachten en besloot ik Amsterdam ook te lopen als ik goed genoeg herstelde. Dat was het geval en ook in Amsterdam was het schitterend weer! In het begin was het even dringen op het parkoers, maar na een dramatisch langzame eerste kilometer was er genoeg ruimte en kon ik mooi in een groepje meelopen. De eerste helft van de marathon ging snel. Daarna heb ik tempo terug genomen omdat ik niet wist hoe mijn lichaam zou reageren op een tweede marathon in zo'n korte tijd. Gelukkig verteerde ik de afstand goed, al had de finish best een kilometer eerder mogen zijn. Ik finishte in 2.58.29. Opmerkelijk stabiel zo snel na Berlijn en zeer tevreden!
Nu rust en op naar het voorjaar!
Willem de Kater
maandag 24 oktober 2011
Het verhaal van....Dennis Rijkers (24-10-2011)
Ik heb een levensmotto: Als je iets echt wilt dan kan je het. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je zelf altijd alle antwoorden hebt op hoe je iets moet bereiken. Ik ben al jaren bezig met hardlopen, maar moest er telkens mee stoppen om te herstellen van een blessure. Ik kwam ook niet verder dan tien tot 13 kilometer. Bijna twee jaar geleden belde een vriend en zakenpartner mij op met het voorstel om de marathon van Berlijn te gaan lopen. Ik hou wel van een uitdaging en heb meteen ja gezegd. Mooi doel en goed excuus om een keer serieus te werken aan mijn conditie.
Een buurman had mij Lars al eens aanbevolen en dit keer wilde ik zijn aanpak ook eens proberen. Lars kwam met een schema gebaseerd op mijn eigen niveau, mijn hartslag. Niet elke training voluit en zo ver mogelijk rennen, maar beheerst en nauwkeurig uithoudingsvermogen en spierkracht opbouwen. Dat was echt nieuw voor mij en in het begin leek hardlopen wel wandelen. Om goed te trainen voor een marathon is het belangrijk veel in de lage hartslag zones te lopen. In het begin moest ik mij blind overgeven aan de schema's van Lars en proberen te vertrouwen op het resultaat. Mijn doel was en is, lekker ongelimiteerd hardlopen en ik wilde natuurlijk de marathon uit lopen. Dat ging goed, mijn eerste marathon liep ik in 4:56. Geen blessure, maar wel flinke spierpijn. Logisch, want ik had dit bereikt in erg korte voorbereidingstijd! Het kon net zeg maar.
Dat smaakte meteen naar meer en leidde al snel tot een nieuwe inschrijving voor wedstrijden. De training voor de marathon van Rotterdam verliep ook goed, maar daar had ik toch iets te veel van mijzelf gevraagd. Niet zozeer alleen met hardlopen, maar vooral de combinatie met werk en privé. Te weinig rust en dat merkte ik doordat ik vijf weken voor de marathon ziek werd, twee weken koorts. Dat haalde mijn conditie een stuk omlaag, maar mijn doorzettingsvermogen niet. Ben wel gaan lopen en heb beter gepresteerd dan Berlijn, 4:27. Ik merkte tijdens de marathon dat ik sneller op was door mijn griep. Toch lekker gelopen en zelfs met griep tijdens de training goed vooruit gegaan.
En dan de derde marathon, Amsterdam. Ik heb in de training samen met Lars nog beter balans weten te vinden in rust en inspanning. Zo heb ik bijvoorbeeld in de laatste paar weken voor de marathon minder getraind dan Lars in zijn schema aan had gegeven. Niet dat dat niet kon, maar omdat ik voelde dat ik dat nodig had na een iets te snelle (lees met te hoge hartslag frequentie) Dam tot Dam loop (1:18, hf max 180 ipv 172) een paar weken ervoor. De voeding, rust en het juiste schema hebben mij in een kleine twee jaar van 4:56 naar 3:55 geholpen voor de marathon. Ik merk dat ik sterker ben en steeds meer aan kan. In het herstel merk ik dat ik na de marathon niet meer dan een lichte spierpijn heb en na een week loop ik weer heerlijk de eerste 'rustige' training. Zo blijft het hardlopen leuk en erg fijn om te doen.
Nu loop ik met erg veel vertrouwen Lars zijn schema’s. Ik ga vooruit en haal telkens mijn doelen. Het fijne is dat je gewoon lekker kunt gaan lopen en dat iemand je helpt met uitdenken van een opbouwend schema. Met mijn drukke bestaan in werk en privé vind ik dat erg welkom.
Dennis Rijkers
Een buurman had mij Lars al eens aanbevolen en dit keer wilde ik zijn aanpak ook eens proberen. Lars kwam met een schema gebaseerd op mijn eigen niveau, mijn hartslag. Niet elke training voluit en zo ver mogelijk rennen, maar beheerst en nauwkeurig uithoudingsvermogen en spierkracht opbouwen. Dat was echt nieuw voor mij en in het begin leek hardlopen wel wandelen. Om goed te trainen voor een marathon is het belangrijk veel in de lage hartslag zones te lopen. In het begin moest ik mij blind overgeven aan de schema's van Lars en proberen te vertrouwen op het resultaat. Mijn doel was en is, lekker ongelimiteerd hardlopen en ik wilde natuurlijk de marathon uit lopen. Dat ging goed, mijn eerste marathon liep ik in 4:56. Geen blessure, maar wel flinke spierpijn. Logisch, want ik had dit bereikt in erg korte voorbereidingstijd! Het kon net zeg maar.
Dat smaakte meteen naar meer en leidde al snel tot een nieuwe inschrijving voor wedstrijden. De training voor de marathon van Rotterdam verliep ook goed, maar daar had ik toch iets te veel van mijzelf gevraagd. Niet zozeer alleen met hardlopen, maar vooral de combinatie met werk en privé. Te weinig rust en dat merkte ik doordat ik vijf weken voor de marathon ziek werd, twee weken koorts. Dat haalde mijn conditie een stuk omlaag, maar mijn doorzettingsvermogen niet. Ben wel gaan lopen en heb beter gepresteerd dan Berlijn, 4:27. Ik merkte tijdens de marathon dat ik sneller op was door mijn griep. Toch lekker gelopen en zelfs met griep tijdens de training goed vooruit gegaan.
En dan de derde marathon, Amsterdam. Ik heb in de training samen met Lars nog beter balans weten te vinden in rust en inspanning. Zo heb ik bijvoorbeeld in de laatste paar weken voor de marathon minder getraind dan Lars in zijn schema aan had gegeven. Niet dat dat niet kon, maar omdat ik voelde dat ik dat nodig had na een iets te snelle (lees met te hoge hartslag frequentie) Dam tot Dam loop (1:18, hf max 180 ipv 172) een paar weken ervoor. De voeding, rust en het juiste schema hebben mij in een kleine twee jaar van 4:56 naar 3:55 geholpen voor de marathon. Ik merk dat ik sterker ben en steeds meer aan kan. In het herstel merk ik dat ik na de marathon niet meer dan een lichte spierpijn heb en na een week loop ik weer heerlijk de eerste 'rustige' training. Zo blijft het hardlopen leuk en erg fijn om te doen.
Nu loop ik met erg veel vertrouwen Lars zijn schema’s. Ik ga vooruit en haal telkens mijn doelen. Het fijne is dat je gewoon lekker kunt gaan lopen en dat iemand je helpt met uitdenken van een opbouwend schema. Met mijn drukke bestaan in werk en privé vind ik dat erg welkom.
Dennis Rijkers
woensdag 31 augustus 2011
Cor Boerman, dik PR op hele triathlon Almere (27-08-2011)
Lees hier het verhaal van Cor Boerman....
Na het debacle van Challenge Roth had ik mijn pijlen gericht op een goed resultaat in mijn hometown Almere. De ingelaste testwedstrijd begin augustus in Leiderdorp gaf mij voldoende vertrouwen voor een goede afloop in Almere (zie vorige post). Het enige wat in de aanloop naar deze wedstrijd wat tegen zat, was de weersvoorspelling. Veel wind en regen stonden op het menu, niet de ingrediënten voor een hele snelle tijd.
Op de wedstrijdbriefing werd ook nog eens fijntjes uitgelegd dat het loopparcours de afgelopen jaren aan de korte kant was en dat er een extra lus toegevoegd was. Op zich natuurlijk prima dat de afstand klopt, want een marathon hoort gewoon 42,2km te zijn. Maar wel jammer dat je looptijd minder goed kan vergelijken met die van de afgelopen jaren.
Dan de wedstrijd zelf. Door de harde wind van de dagen voor de wedstrijd en de ochtend zelf, stond er een behoorlijke golfslag in het Gooimeer. Het zwemmen gaat dan al wat moeizamer en de orientatie, om via de kortste route de boeien te ronden, wordt dan ook een stuk belangrijker. Na 1:04 kroop ik op de steiger van de Pannekoekenboot in Almere Haven. Dat viel mij behoorlijk tegen, ik ging toch weg voor een tijd onder het uur en dan is 4 minuten erboven toch een aardig stukje tijdverlies. In de einduitslag zag ik sowieso dat er dit jaar door de zware omstandigheden een stuk minder snel gezwommen, dus achteraf viel mijn tijd nog wel mee. Positief was wel dat ik totaal geen last van kramp had. Lang leve de adviezen van Guido Vroemen en mijn trainer Lars Karmelk.
Met fietsen was ik vastbesloten om er een flinke snok aan te geven. En ondanks de steeds harder waaiende wind wist ik via rondes van 1:37, 1:38 en 1:45 een totaaltijd van 5:01 te fietsen. Wow, een kwartier sneller dan vorig jaar! Dat voelde goed. Ongetwijfeld het resultaat van het kraft/ausdauer principe waar Lars Karmelk dit seizoen zo op gehamerd heeft.
Bij de eerste loop-passage van het stadion zag ik 6:14 op de raceklok staan. Dat bood nog steeds mogelijkheden voor een hele snelle tijd. De eerste 2 rondes heb ik puur op hartslag gelopen en dat waren rondes van 1:15 en 1:19. Ik voelde mij mentaal steeds sterker worden gedurende het lopen en de laatste ronde heb ik er alles uitgeperst wat er nog inzat. Ondanks de fikse regenbuien ging de laatste ronde in 1:20 en kwam ik dus via een marathon van 3:55 na 10:09:35 over de finishlijn. Slechts 5 minuten verval tussen de 1e en 3e ronde!
Tjemig, wat was ik hier blij mee. 20 minuten van mijn snelste tijd van vorig jaar gehaald onder nog mindere omstandigheden. En ook nog eens een loopparcours wat volgens mij berekeningen 1,2km langer was dan verleden jaar. Een dag later ging de rekenmeester in mij al weer zoeken naar mogelijke tijdwinst voor het komende seizoen. En hoe had Challenge Roth kunnen aflopen zonder kramp? Tja, dat zal ik nooit weten en ik moet er ook niet over zeuren, want dit was gewoon top.
Mijn "trainerswissel" in oktober verleden jaar naar Lars Karmelk Sportbegeleiding heeft gebracht wat ik er van verwacht had. En ik moet het nog even exact controleren, maar volgens mij met minder uren training dan de jaren hiervoor. Vooral de rustige duurtraingen in de winter en de specifieke kraft/ausdauer trainingen in de wedstrijdperiodes hebben mijn nivo een aardige boost gegeven. En ik zie nog ruimte genoeg om volgend jaar wat stappen vooruit te gaan maken!
Maar eerst de komende weken eens aan andere zaken dan triathlon denken, dat heeft mijn gezin wel verdiend.
Meer info en foto's van Cor Boerman: http://corboerman.blogspot.com/
Na het debacle van Challenge Roth had ik mijn pijlen gericht op een goed resultaat in mijn hometown Almere. De ingelaste testwedstrijd begin augustus in Leiderdorp gaf mij voldoende vertrouwen voor een goede afloop in Almere (zie vorige post). Het enige wat in de aanloop naar deze wedstrijd wat tegen zat, was de weersvoorspelling. Veel wind en regen stonden op het menu, niet de ingrediënten voor een hele snelle tijd.
Op de wedstrijdbriefing werd ook nog eens fijntjes uitgelegd dat het loopparcours de afgelopen jaren aan de korte kant was en dat er een extra lus toegevoegd was. Op zich natuurlijk prima dat de afstand klopt, want een marathon hoort gewoon 42,2km te zijn. Maar wel jammer dat je looptijd minder goed kan vergelijken met die van de afgelopen jaren.
Dan de wedstrijd zelf. Door de harde wind van de dagen voor de wedstrijd en de ochtend zelf, stond er een behoorlijke golfslag in het Gooimeer. Het zwemmen gaat dan al wat moeizamer en de orientatie, om via de kortste route de boeien te ronden, wordt dan ook een stuk belangrijker. Na 1:04 kroop ik op de steiger van de Pannekoekenboot in Almere Haven. Dat viel mij behoorlijk tegen, ik ging toch weg voor een tijd onder het uur en dan is 4 minuten erboven toch een aardig stukje tijdverlies. In de einduitslag zag ik sowieso dat er dit jaar door de zware omstandigheden een stuk minder snel gezwommen, dus achteraf viel mijn tijd nog wel mee. Positief was wel dat ik totaal geen last van kramp had. Lang leve de adviezen van Guido Vroemen en mijn trainer Lars Karmelk.
Met fietsen was ik vastbesloten om er een flinke snok aan te geven. En ondanks de steeds harder waaiende wind wist ik via rondes van 1:37, 1:38 en 1:45 een totaaltijd van 5:01 te fietsen. Wow, een kwartier sneller dan vorig jaar! Dat voelde goed. Ongetwijfeld het resultaat van het kraft/ausdauer principe waar Lars Karmelk dit seizoen zo op gehamerd heeft.
Bij de eerste loop-passage van het stadion zag ik 6:14 op de raceklok staan. Dat bood nog steeds mogelijkheden voor een hele snelle tijd. De eerste 2 rondes heb ik puur op hartslag gelopen en dat waren rondes van 1:15 en 1:19. Ik voelde mij mentaal steeds sterker worden gedurende het lopen en de laatste ronde heb ik er alles uitgeperst wat er nog inzat. Ondanks de fikse regenbuien ging de laatste ronde in 1:20 en kwam ik dus via een marathon van 3:55 na 10:09:35 over de finishlijn. Slechts 5 minuten verval tussen de 1e en 3e ronde!
Tjemig, wat was ik hier blij mee. 20 minuten van mijn snelste tijd van vorig jaar gehaald onder nog mindere omstandigheden. En ook nog eens een loopparcours wat volgens mij berekeningen 1,2km langer was dan verleden jaar. Een dag later ging de rekenmeester in mij al weer zoeken naar mogelijke tijdwinst voor het komende seizoen. En hoe had Challenge Roth kunnen aflopen zonder kramp? Tja, dat zal ik nooit weten en ik moet er ook niet over zeuren, want dit was gewoon top.
Mijn "trainerswissel" in oktober verleden jaar naar Lars Karmelk Sportbegeleiding heeft gebracht wat ik er van verwacht had. En ik moet het nog even exact controleren, maar volgens mij met minder uren training dan de jaren hiervoor. Vooral de rustige duurtraingen in de winter en de specifieke kraft/ausdauer trainingen in de wedstrijdperiodes hebben mijn nivo een aardige boost gegeven. En ik zie nog ruimte genoeg om volgend jaar wat stappen vooruit te gaan maken!
Maar eerst de komende weken eens aan andere zaken dan triathlon denken, dat heeft mijn gezin wel verdiend.
Meer info en foto's van Cor Boerman: http://corboerman.blogspot.com/
Het verhaal van Marcel de Boer, debutant hele triathlon Almere, deel 1 (27-08-2011)
Another day at the office
Na de 2010-uitvoering van "almere" wist ik het: ik wil mijn eerste hele triathlon doen voor mijn 40e. Moest ik nog wel even bespreken met mijn gezin......
Proloog
Op die dag finishte ik na twee jaar kwakkelen met een hernia voor het eerst weer een triathlon....de triple play met Ruud en Lars. Ik had mijn lichaam terug en was mentaal klaar om de uitdaging aan te gaan.
In het najaar stippelde ik het plan uit met maatje en coach Lars en besloten in de winter het accent te leggen op lopen. Dat is en blijft het moeilijkst voor mij en had dus de meeste aandacht nodig. 7heuvelen, egmond, midwintermarathon.....allemaal gelopen met trainingsopdrachten van de coach.... Nog heel erg zoeken naar balans, naar het juiste schoeisel en naar energie.
In het voorjaar kwam het licht en de zon....we konden gaan fietsen en de conditie werd snel opgebouwd, trainingskamp op Mallorca werd goed verteerd eind april en het vertrouwen steeg.
Ook lopen ging steeds beter...ik kon duurlopen van 2 uur verteren zonder noemenswaardige reactie. Wel kreeg ik last van mijn voorvoeten. Na de eerste en enige test in Neerpelt (halve triathlon) leidde dit tot een ingreep. De test slaagde, maar mijn voetpijn werd ondragelijk; er moest ingegrepen worden. Op advies van Lars naar de orthopeed voor zolen en een paar nieuwe, andere loopschoenen. Riskante onderneming 2 maanden voor d-day, maar het pakte goed uit.
Toen kwam de vakantie periode en dus de laatste 4/5 serieuze weken voor d-day. In mijn vakantie in het heerlijk Fryslan veel gefietst langs elfsteden, skutsjesilen en het kaatsen. Zwemmen in de friese meren en lopen door de prachtige natuur. Prima natuurlijk, maar mentaal wel zwaar omdat ik Madelon en Milko veel achter moest laten en de vakantiemomenten met hen wel miste.
Bij terugkomst van vakantie stonden de echt serieuze trainingen op het programma: 200 km fietsen en koppel met 160 fietsen en daarna lopen. En dat ging goed. Na mijn tocht om het markermeer van 190 km was ik nog fris en wist ik het zeker: dit ga ik halen!
De taperweek zal ik jullie besparen: was saai....voelde me ellendig....maar weet sinds 27 augustus wel waar het goed voor is. Op woensdagavond voor de wedstrijd kreeg ik nog wel een act voorgeschoteld van milko en madelon die mij met zang en dans in een hilarische show een hard onder de riem staken.
Dan is het vrijdag de dag voor d-day. Vrij genomen om rustig voor te bereiden: fiets vertroetelen, spullen pakken, voeding voorbereiden en naar de registratie. Daar ontmoet ik mijn collega's van Trouw nutrition die ik ook dit jaar weer gemobiliseerd heb om mee te doen aan de business triathlon. Dit jaar zelfs met twee teams! Dat wordt leuk. Fiets en kleding inleveren en naar huis: benen omhoog, pasta eten en voedingstas en coachtas vullen. Na de lekkere pasta van madelon ga ik om 21u onder de wol..... Om 23:30 slaap ik.
Raceday
Om 4:15 uur zaterdagochtend wordt ik wakker. Ik ben er klaar voor! Bed uit, douchen en proberen zoveel mogelijk brood met jam en appelstroop te downloaden....ik kom tot 5. Madelon en ik komen om iets over zessen aan in de donkere havenkom waar mijn verzorgingsteam even later ook al paraat staat; Ruud en Lars en Annamarie....wat een top team.
Fiets onder zijn dekentje vandaan halen, laatste check, bidons erop en dan wetsuit aan en naar de start achter de bagpipes aan....wat is dat toch een mooie traditie.
Bij het strandje zie ik een behoorlijk zeetje op het gooimeer staan, dit zijn wel serieuze golfjes...even inzwemmen leert dat ik niet te bang hoef te zijn. Temperatuur is prima en ik kom er aardig doorheen. Ik loop naar het startvak. Daar kan ik nog even kletsen met schoonpapa Peter en Madelon. Laatste kus en klaar voor de start. Ik voel veel rust en vertrouwem.
De race
Pang en we gaan. Naar eerste boei schuin tegen de wind in, gaat prima, moet even slag vinden omdat links ademen soms misgaat (golf water in je gezicht) maar vind mijn slag en ruimte om te zwemmen. Naar de tweede boei is recht tegen de wind in en dus meer werk...slag verkorten gaat ook weer goed. Vervolgens wind mee naar de wal voor een landlap. Er zit 1,1 km op en ik voel me goed. Tweede verbindingsstuk gaan we in...het eerste stuk is hetzelfde als de eerste ronde dus ik weet wat tw doen. Krijg wel kleine krampjes in mijn rechter kuit maar krijg het goed onder controle door hem op te strekken tijdens het zwemmen. Vanaf ongeveer 1,8 km gaat het met zijwind richting de haven....dat gaat lekker...linkerkuit krampt ook maar ik weet hoe ik het moet doen. Een mede atleet niet....die tref ik schreeuwend om hulp voor me....ik help hem uit zijn kramp en zwem door...ik hoop dat hij ook gefinisht is...
De haven is in zicht....ik ben zeer ontspannen, concentreer me op goed wisselen: niet vallen bij uit het water klauteren, geen kramp krijgen bij omkleden..... Dat lukt! Stap het water uit en zie al wat collega's in hun blauwe jassen, hoor madelon roepen vanaf de kant: zwaaien voor de foto! Die 1:14 zwemmen is omgevlogen.
Ren de wissel in en ga me omkleden...fietskleren aan... Even goed verzorgen. Het is buiig en waait dus ik rijd met een jackje weg. Dat houdt me de eerste kilometers warm, schoenhoezen laat ik achter...ik verwacht geen harde buien. Ren de wisselzone uit en zie wat collega's en mijn moeder. Een kus op de mond en door voor 180 km fietsen. Door het stadion waar mijn support zit....ik wordt door hen het fietsonderdeel ingeschreeuwd. Bij begin van de dijk roept Lars: goed verzorgen en frequentie draaien....dat doe ik dus ..... Mijn hartslag moet gaan zakken tot onder de 140 slagen....hij zit dan nog op 149. Na 10-12 km lukt dat. Goed drinken en goed eten. De wind is hard en niet ongunstig. Eerst voornamelijk mee en aan de zijkant, tweede deel korte stukken tegen...maar met beschutting. Ik fiets op met ene Jasscha....we hebben eenzelfde tempo.
Ronde 1 gaat snel voorbij. Voedingsplan werkt (afwisselend per uur een liter powerbar of gels met water). Eerste doorkomst...bidon met gel aannemen en horen dat je er nog goed uitziet (zal niet de laatste keer zijn die dag).
Ronde 2 loopt iets zwaarder...houd goed tempo en kom met weinig verval 1:58 en daarna 2:00. Ronde 3 komt eraan...wind is iets gedraaid maar voel me erg sterk. Haal veel mensen in en dat motiveert, bevestigd dat ik nog fris ben.
Nu naar de wissel rijden; laatste kilometers nog goed drinken om het lopen goed in te gaan. Rij de haven in en kom in het stadion een supportersvak met allemaal mensen voor mij tegen....ongelofelijk gaaf gevoel! Al die mensen zijn voor mij gekomen....heel bijzonder. Snel wisselen dan kan ik ze weer zien, ik verheug me op het rennen door het stadion.
Breed lachend door het stadion de energie opslurpend ren ik de dijk op...daar krijg ik vervolgens nog een ovationele ere haag van mijn business triathlon collega's en wordt zo voortgestuwd naar de eerste coachpost. Ik bedenk me dat ik rustig moet starten...daar waarschuwt iedereen voor, Ruud en Lars roepen dat ook naar me vanaf de fiets op de dijk. Eerste kilometers gaan nog niet zo lekker....benen wel, maar mijn maag is onrustig...ik heb wat last van de sportdrank die ik in de laatste kilometers fietsen heb genomen. Ik bespreek het met Lars, we besluiten het plan aan te passen en over te gaan op gels en cola. Na een uurtje lopen is het weer rustig in de buikholte na wat ontluchten.
Eerste rondje gaat lekker. Na 1:44 weer bij het stadion om de support op te halen, Madelon roept dat ze mee gaat fietsen. Gezellig. Luidzingend voor me fietsen ze mee naar de coachpost op 17 kilometer....dan komt er een enorme regenbui die mij en hun zeiknat maken. Gelukkig kan ik bij de coachpost even sokken wisselen en loop met droge sokken door....heerlijk. Bij de verzorgingsposten pak ik steeds een gel en water en wandel er doorheen...even ontspannen. Lars motiveert me naar de halve marathon toe, dan naar de dijk, 25 km punt, volgende doorkomst inhet stadion...28 km. Bij 25 km wordt het zwaarder...de benen beginnen pijn te doen. Nu komt het op karakter aan. Een groep supporters op de fiets met Lars, mijn moeder en schoonfamilie lullen me door de laatste ronde heen. De avond valt, de schemer valt in in een trance pak ik mijn laatste colaatjes aan het begin van de dijk en loop naar de torens van de haven. Mijn moeder en Lars praten me moed in en ik kan blijven lopen. Van binnen besef ik me dat ik de hele marathon heb kunnen hardlopen (of wat erop lijkt....) en alleen gewandeld heb bij de verzorging. Een duurloop van 5 uur en driekwartier....3 uur langer dan ik ooit liep.
Bij de speedboothaven zie ik nog de buren die speciaal voor mij naar de dijk kwamen met hun speedbootje en daarna wegraceten over het verlaten gooimeer en ik mijn laatste kilometers maak over de bijna verlaten dijk.
De laatste kilometer ga ik alleen in...mijn begeleiders fietsen vooruit om mij in het stadion te ontvangen. Bij de tentjes staan mijn collega's me op te wachten en escorteren me naar het stadion onder luide aanmodigingen....kippenvel komt op ik kom uit mijn trance...het stadion dient zich aan...Ruud de Haan zet de toon en de sfeer.... ik duik in een warme deken...mama en milko geven me bloemen en lopen met me mee in de laatste meters....juichende mensen...applaus....extase....Madelon in de laatste meters ... Warme zoen... Tranen en dan het finishpodium. Daar kwam alles samen....wat een powermoment...I MADE IT! Ik kijk om en laat het moment goed binnenkomen ...HEERLIJK.
Dan de medaille, het finishershirt en een banaan. Buiten het hek staan al mijn supporters, champagne van de baas, toffees van de schoonzussen en bloemen, hugs en zoenen. Emotionele momenten met madelon, milko, pap en mam, lars, ruud, annamarie, peter, judie, marlies en petra, john en marty en alle andere supporters. Wat een extatische energie....ik voel het allemaal ...kan het zien, ruiken en voelen. Heel bijzonder moment!
Epiloog
Ik ben heel erg blij dat ik dit heb kunnen ondernemen. Ik wist niet dat het zo zwaar was om de voorbereiding te kunnen volbrengen....en dan heb ik het niet over het fysieke stuk, maar over het sociaal-mentale. Het combineren van een fulltime baan met een gezinsleven en zo'n uitdaging vergde alle energie, inventiviteit en flexibiliteit die ik in me had. Maar meer nog vergde het van mijn twee lieverds Madelon en Milko die mij steeds weer zagen vertrekken als ik thuis kwam van werk of moesten accepteren dat ik in de vakantie 20 uur moest trainen. Hun dank ik dus ook vanuit het diepst van mijn ziel voor de ruimte die ik daarvoor afgelopen maanden kreeg.
Maar het was het allemaal waard als ik terugkijk op wat ik voelde op de finish, de gezichten en de emoties van al de mensen om me heen. ONBETAALBAAR
Marcel de Boer
Na de 2010-uitvoering van "almere" wist ik het: ik wil mijn eerste hele triathlon doen voor mijn 40e. Moest ik nog wel even bespreken met mijn gezin......
Proloog
Op die dag finishte ik na twee jaar kwakkelen met een hernia voor het eerst weer een triathlon....de triple play met Ruud en Lars. Ik had mijn lichaam terug en was mentaal klaar om de uitdaging aan te gaan.
In het najaar stippelde ik het plan uit met maatje en coach Lars en besloten in de winter het accent te leggen op lopen. Dat is en blijft het moeilijkst voor mij en had dus de meeste aandacht nodig. 7heuvelen, egmond, midwintermarathon.....allemaal gelopen met trainingsopdrachten van de coach.... Nog heel erg zoeken naar balans, naar het juiste schoeisel en naar energie.
In het voorjaar kwam het licht en de zon....we konden gaan fietsen en de conditie werd snel opgebouwd, trainingskamp op Mallorca werd goed verteerd eind april en het vertrouwen steeg.
Ook lopen ging steeds beter...ik kon duurlopen van 2 uur verteren zonder noemenswaardige reactie. Wel kreeg ik last van mijn voorvoeten. Na de eerste en enige test in Neerpelt (halve triathlon) leidde dit tot een ingreep. De test slaagde, maar mijn voetpijn werd ondragelijk; er moest ingegrepen worden. Op advies van Lars naar de orthopeed voor zolen en een paar nieuwe, andere loopschoenen. Riskante onderneming 2 maanden voor d-day, maar het pakte goed uit.
Toen kwam de vakantie periode en dus de laatste 4/5 serieuze weken voor d-day. In mijn vakantie in het heerlijk Fryslan veel gefietst langs elfsteden, skutsjesilen en het kaatsen. Zwemmen in de friese meren en lopen door de prachtige natuur. Prima natuurlijk, maar mentaal wel zwaar omdat ik Madelon en Milko veel achter moest laten en de vakantiemomenten met hen wel miste.
Bij terugkomst van vakantie stonden de echt serieuze trainingen op het programma: 200 km fietsen en koppel met 160 fietsen en daarna lopen. En dat ging goed. Na mijn tocht om het markermeer van 190 km was ik nog fris en wist ik het zeker: dit ga ik halen!
De taperweek zal ik jullie besparen: was saai....voelde me ellendig....maar weet sinds 27 augustus wel waar het goed voor is. Op woensdagavond voor de wedstrijd kreeg ik nog wel een act voorgeschoteld van milko en madelon die mij met zang en dans in een hilarische show een hard onder de riem staken.
Dan is het vrijdag de dag voor d-day. Vrij genomen om rustig voor te bereiden: fiets vertroetelen, spullen pakken, voeding voorbereiden en naar de registratie. Daar ontmoet ik mijn collega's van Trouw nutrition die ik ook dit jaar weer gemobiliseerd heb om mee te doen aan de business triathlon. Dit jaar zelfs met twee teams! Dat wordt leuk. Fiets en kleding inleveren en naar huis: benen omhoog, pasta eten en voedingstas en coachtas vullen. Na de lekkere pasta van madelon ga ik om 21u onder de wol..... Om 23:30 slaap ik.
Raceday
Om 4:15 uur zaterdagochtend wordt ik wakker. Ik ben er klaar voor! Bed uit, douchen en proberen zoveel mogelijk brood met jam en appelstroop te downloaden....ik kom tot 5. Madelon en ik komen om iets over zessen aan in de donkere havenkom waar mijn verzorgingsteam even later ook al paraat staat; Ruud en Lars en Annamarie....wat een top team.
Fiets onder zijn dekentje vandaan halen, laatste check, bidons erop en dan wetsuit aan en naar de start achter de bagpipes aan....wat is dat toch een mooie traditie.
Bij het strandje zie ik een behoorlijk zeetje op het gooimeer staan, dit zijn wel serieuze golfjes...even inzwemmen leert dat ik niet te bang hoef te zijn. Temperatuur is prima en ik kom er aardig doorheen. Ik loop naar het startvak. Daar kan ik nog even kletsen met schoonpapa Peter en Madelon. Laatste kus en klaar voor de start. Ik voel veel rust en vertrouwem.
De race
Pang en we gaan. Naar eerste boei schuin tegen de wind in, gaat prima, moet even slag vinden omdat links ademen soms misgaat (golf water in je gezicht) maar vind mijn slag en ruimte om te zwemmen. Naar de tweede boei is recht tegen de wind in en dus meer werk...slag verkorten gaat ook weer goed. Vervolgens wind mee naar de wal voor een landlap. Er zit 1,1 km op en ik voel me goed. Tweede verbindingsstuk gaan we in...het eerste stuk is hetzelfde als de eerste ronde dus ik weet wat tw doen. Krijg wel kleine krampjes in mijn rechter kuit maar krijg het goed onder controle door hem op te strekken tijdens het zwemmen. Vanaf ongeveer 1,8 km gaat het met zijwind richting de haven....dat gaat lekker...linkerkuit krampt ook maar ik weet hoe ik het moet doen. Een mede atleet niet....die tref ik schreeuwend om hulp voor me....ik help hem uit zijn kramp en zwem door...ik hoop dat hij ook gefinisht is...
De haven is in zicht....ik ben zeer ontspannen, concentreer me op goed wisselen: niet vallen bij uit het water klauteren, geen kramp krijgen bij omkleden..... Dat lukt! Stap het water uit en zie al wat collega's in hun blauwe jassen, hoor madelon roepen vanaf de kant: zwaaien voor de foto! Die 1:14 zwemmen is omgevlogen.
Ren de wissel in en ga me omkleden...fietskleren aan... Even goed verzorgen. Het is buiig en waait dus ik rijd met een jackje weg. Dat houdt me de eerste kilometers warm, schoenhoezen laat ik achter...ik verwacht geen harde buien. Ren de wisselzone uit en zie wat collega's en mijn moeder. Een kus op de mond en door voor 180 km fietsen. Door het stadion waar mijn support zit....ik wordt door hen het fietsonderdeel ingeschreeuwd. Bij begin van de dijk roept Lars: goed verzorgen en frequentie draaien....dat doe ik dus ..... Mijn hartslag moet gaan zakken tot onder de 140 slagen....hij zit dan nog op 149. Na 10-12 km lukt dat. Goed drinken en goed eten. De wind is hard en niet ongunstig. Eerst voornamelijk mee en aan de zijkant, tweede deel korte stukken tegen...maar met beschutting. Ik fiets op met ene Jasscha....we hebben eenzelfde tempo.
Ronde 1 gaat snel voorbij. Voedingsplan werkt (afwisselend per uur een liter powerbar of gels met water). Eerste doorkomst...bidon met gel aannemen en horen dat je er nog goed uitziet (zal niet de laatste keer zijn die dag).
Ronde 2 loopt iets zwaarder...houd goed tempo en kom met weinig verval 1:58 en daarna 2:00. Ronde 3 komt eraan...wind is iets gedraaid maar voel me erg sterk. Haal veel mensen in en dat motiveert, bevestigd dat ik nog fris ben.
Nu naar de wissel rijden; laatste kilometers nog goed drinken om het lopen goed in te gaan. Rij de haven in en kom in het stadion een supportersvak met allemaal mensen voor mij tegen....ongelofelijk gaaf gevoel! Al die mensen zijn voor mij gekomen....heel bijzonder. Snel wisselen dan kan ik ze weer zien, ik verheug me op het rennen door het stadion.
Breed lachend door het stadion de energie opslurpend ren ik de dijk op...daar krijg ik vervolgens nog een ovationele ere haag van mijn business triathlon collega's en wordt zo voortgestuwd naar de eerste coachpost. Ik bedenk me dat ik rustig moet starten...daar waarschuwt iedereen voor, Ruud en Lars roepen dat ook naar me vanaf de fiets op de dijk. Eerste kilometers gaan nog niet zo lekker....benen wel, maar mijn maag is onrustig...ik heb wat last van de sportdrank die ik in de laatste kilometers fietsen heb genomen. Ik bespreek het met Lars, we besluiten het plan aan te passen en over te gaan op gels en cola. Na een uurtje lopen is het weer rustig in de buikholte na wat ontluchten.
Eerste rondje gaat lekker. Na 1:44 weer bij het stadion om de support op te halen, Madelon roept dat ze mee gaat fietsen. Gezellig. Luidzingend voor me fietsen ze mee naar de coachpost op 17 kilometer....dan komt er een enorme regenbui die mij en hun zeiknat maken. Gelukkig kan ik bij de coachpost even sokken wisselen en loop met droge sokken door....heerlijk. Bij de verzorgingsposten pak ik steeds een gel en water en wandel er doorheen...even ontspannen. Lars motiveert me naar de halve marathon toe, dan naar de dijk, 25 km punt, volgende doorkomst inhet stadion...28 km. Bij 25 km wordt het zwaarder...de benen beginnen pijn te doen. Nu komt het op karakter aan. Een groep supporters op de fiets met Lars, mijn moeder en schoonfamilie lullen me door de laatste ronde heen. De avond valt, de schemer valt in in een trance pak ik mijn laatste colaatjes aan het begin van de dijk en loop naar de torens van de haven. Mijn moeder en Lars praten me moed in en ik kan blijven lopen. Van binnen besef ik me dat ik de hele marathon heb kunnen hardlopen (of wat erop lijkt....) en alleen gewandeld heb bij de verzorging. Een duurloop van 5 uur en driekwartier....3 uur langer dan ik ooit liep.
Bij de speedboothaven zie ik nog de buren die speciaal voor mij naar de dijk kwamen met hun speedbootje en daarna wegraceten over het verlaten gooimeer en ik mijn laatste kilometers maak over de bijna verlaten dijk.
De laatste kilometer ga ik alleen in...mijn begeleiders fietsen vooruit om mij in het stadion te ontvangen. Bij de tentjes staan mijn collega's me op te wachten en escorteren me naar het stadion onder luide aanmodigingen....kippenvel komt op ik kom uit mijn trance...het stadion dient zich aan...Ruud de Haan zet de toon en de sfeer.... ik duik in een warme deken...mama en milko geven me bloemen en lopen met me mee in de laatste meters....juichende mensen...applaus....extase....Madelon in de laatste meters ... Warme zoen... Tranen en dan het finishpodium. Daar kwam alles samen....wat een powermoment...I MADE IT! Ik kijk om en laat het moment goed binnenkomen ...HEERLIJK.
Dan de medaille, het finishershirt en een banaan. Buiten het hek staan al mijn supporters, champagne van de baas, toffees van de schoonzussen en bloemen, hugs en zoenen. Emotionele momenten met madelon, milko, pap en mam, lars, ruud, annamarie, peter, judie, marlies en petra, john en marty en alle andere supporters. Wat een extatische energie....ik voel het allemaal ...kan het zien, ruiken en voelen. Heel bijzonder moment!
Epiloog
Ik ben heel erg blij dat ik dit heb kunnen ondernemen. Ik wist niet dat het zo zwaar was om de voorbereiding te kunnen volbrengen....en dan heb ik het niet over het fysieke stuk, maar over het sociaal-mentale. Het combineren van een fulltime baan met een gezinsleven en zo'n uitdaging vergde alle energie, inventiviteit en flexibiliteit die ik in me had. Maar meer nog vergde het van mijn twee lieverds Madelon en Milko die mij steeds weer zagen vertrekken als ik thuis kwam van werk of moesten accepteren dat ik in de vakantie 20 uur moest trainen. Hun dank ik dus ook vanuit het diepst van mijn ziel voor de ruimte die ik daarvoor afgelopen maanden kreeg.
Maar het was het allemaal waard als ik terugkijk op wat ik voelde op de finish, de gezichten en de emoties van al de mensen om me heen. ONBETAALBAAR
Marcel de Boer
Abonneren op:
Berichten (Atom)
