Hallo Lars,
Het was fantastisch,wat een belevenis de Dam tot Dam loop by night. 25000 lopers en een waanzinnig publiek langs de kant,dan nog maar niet te spreken over de vele muziek en verlichting langs de kant. Wat het lopen betreft ging het goed, ik heb genoten.
Mijn 10 kilometertijd was 55 minuten,uiteindelijk was mijn finishtijd 1u31,dit had ikzelf ook in gedachte,maar ik moet er bij zeggen dat een snellere tijd mogelijk was geweest. Op een gegeven moment lag ik op 1u27 als eindtijd,maar ben waarschijnlijk toch iets te snel gestart, maar ja dat weet je dan weer voor de volgende loop.
Mijn gemiddelde hartslag was 146 over de gehele loop van 16 km,en heb 1418 cal verbruikt. Ik denk dat dit netjes is,en ben dan ook vrij fris over de finish gekomen,en heb op dit moment geen last van spierpijn.
Frans Helderman
donderdag 24 september 2009
Coachee Michael Gasman tijdens Dam tot Dam loop
Gisteren Dam tot Damloop gedaan, ondanks dat het vwb de tijd ( 1 uur 21 minuten) niet helemaal er uit is gekomen (drukte en benauwdheid) heb ik toch een positief gevoel er aan over gehouden. Wat mij echt positief stemde was dat ik na 12 km kon versnellen en dat kon vasthouden tot de finish (hartslag tot aan 12 km punt proberen rond 170 slagen /minuut, daarna iets boven omslagpunt). Een duidelijk resultaat van de trainingen volgens mij aangezien ik voorheen dan moeite begon te krijgen! Zie dan ook met vertrouwen tegemoed naar de halve marathon van Amsterdam om daar mijn pr van 1uur 47minuten te verbeteren.
Groet,
Michael
Coachee Hans vd Linden tijdens Cologne Triathlon Weekend
Hier mijn bevindingen van Keulen. Keulen was goed georganiseerd en een leuke triathlon. Het zwemmen ging voortvarend, heb geen meter hoeven te knokken, 2500 mtr en de exacte zwemtijd was 38:55, zij geven 39:26 aan omdat de mat wat verder weg lag. Goede wissel, fietsen (85km) ging ook goed, gemiddelde van 36,8. Veel viaducten en rotondes en veel fietsers op het parcours. Tijd 2.18.10 Goede wissel fietsen, lopen. We liepen 22 km. De eerste 5 km hartslag 147 daarna opgevoerd naar 155. De tweede 10 km liep ik het eerste gedeelte met een hartslag van 156-158 en het laatste gedeelte in 161. Voor mijn gevoel zeer goed gelopen, tijdens het lopen geen enkel zwak moment gekend. Heb constant druk gehouden op mijn voeten. En het verbaasde mij in het laatste gedeelte dat ik technisch goed ben blijven lopen. Tijd 1.43.23. Na de finish besefte ik dat ik nog zo'n goede halve heb gedaan aan het einde van het seizoen. In vergelijk met Nieuwkoop was dit voor mij een hele goede halve. Totaal 4.46.10 Cat 60, de eerste plek.
Groeten Hans
Groeten Hans
Coachee Jan tijdens UPC Holland triathlon Almere
Na een aantal jaren triathlon in de OD afstanden werd het tijd voor een nieuwe uitdaging. In 2008 heb ik nog een midden afstand gedaan maar daar kwam ik achter dat er iets ontbrak in mijn training opbouw en dacht dat moet anders, via een kennis kwam ik bij Lars terecht en heb daar de benodigde testen gedaan om te kijken waar de omslagpunten liggen. Lars heeft aan de hand van de resultaten een vier wekelijks schema geschreven daar bij rekening houden met de persoonlijke omstandigheden, tijd, werk, privé en eventuele blessures.
We hebben in overleg ook nog een aantal wedstrijden gepland dit om te kijken of we op de goede weg waren met Stein als test. Het was inderdaad een goede test want het was behoorlijk zwaar (weersomstandigheden) met name het lopen. Maar de eind tijd was naar tevredenheid, nu wist ik waar ik in Almere rekening mee moet houden.
Na Stein werd de duurtraining opgeschroefd om er helemaal klaar voor te zijn. De laatste week voor Almere rustig aan gedaan, geheel volgens schema. D-day brak aan het weer zag er niet veel belovend uit vooral de wind, ik schrok me rot toen ik de golven zag. Ik ben niet een erg goede zwemmer en zag een probleempje maar achteraf bleek het mee te vallen ik deed er 10 minuten langer over dan ik van tevoren berekend had.
Toen als een speer de fiets op mijn sterkste onderdeel van te voren met Lars afgesproken voornamelijk in D2 zone blijven. Het werd een grote inhaal race zowel voor als met tegen wind, de trainingen van Lars gingen zijn vruchten afwerpen. Met een fietstijd van 5.19 had ik een goede basis gelegd.
Zo snel gewisseld voor het laatste onderdeel. De eerste ronde van 14 km ging goed ik had me voorgenomen om 10 km per uur te lopen en ik zag dat ik goed op schema zat. Het ging goed tot het einde van de tweede ronde toen voelde ik dat de benen niet meer zo soepel gingen ik dacht dat zal de afstand wel zijn maar keek daarbij op mijn hartslagmeter en zag die ook zakken. Na snel een extra gel te hebben genomen en even flink gedronken hoopte ik weer snel in het ritme terug te komen.
Dit lukte gedeeltelijk en in mijn hoofd stelde ik mijn vooraf gedachte eindtijd bij. Het laatste rondje ging met erg veel moeite maar dat zal bij velen wel zo zijn ze zeggen niet voor niets de marathon begint pas na 35 kilometer. Het laatste stuk over de dijk voelde goed het eind was in zicht ik zag de hartslag ook weer stijgen en kwam binnen in 11 uur 27minuten en een beetje en was toch heel tevreden. Het was mijn eerste lange afstand ervaring, en ik denk zeker niet de laatste, er zullen er nog een aantal volgen. Volgend jaar wil ik mijn pr verbeteren met de opgedane ervaring, Lars zijn schema, de steun van mijn vriendin moet dat zeker lukken.
Sportieve groet,
Jan
We hebben in overleg ook nog een aantal wedstrijden gepland dit om te kijken of we op de goede weg waren met Stein als test. Het was inderdaad een goede test want het was behoorlijk zwaar (weersomstandigheden) met name het lopen. Maar de eind tijd was naar tevredenheid, nu wist ik waar ik in Almere rekening mee moet houden.
Na Stein werd de duurtraining opgeschroefd om er helemaal klaar voor te zijn. De laatste week voor Almere rustig aan gedaan, geheel volgens schema. D-day brak aan het weer zag er niet veel belovend uit vooral de wind, ik schrok me rot toen ik de golven zag. Ik ben niet een erg goede zwemmer en zag een probleempje maar achteraf bleek het mee te vallen ik deed er 10 minuten langer over dan ik van tevoren berekend had.
Toen als een speer de fiets op mijn sterkste onderdeel van te voren met Lars afgesproken voornamelijk in D2 zone blijven. Het werd een grote inhaal race zowel voor als met tegen wind, de trainingen van Lars gingen zijn vruchten afwerpen. Met een fietstijd van 5.19 had ik een goede basis gelegd.
Zo snel gewisseld voor het laatste onderdeel. De eerste ronde van 14 km ging goed ik had me voorgenomen om 10 km per uur te lopen en ik zag dat ik goed op schema zat. Het ging goed tot het einde van de tweede ronde toen voelde ik dat de benen niet meer zo soepel gingen ik dacht dat zal de afstand wel zijn maar keek daarbij op mijn hartslagmeter en zag die ook zakken. Na snel een extra gel te hebben genomen en even flink gedronken hoopte ik weer snel in het ritme terug te komen.
Dit lukte gedeeltelijk en in mijn hoofd stelde ik mijn vooraf gedachte eindtijd bij. Het laatste rondje ging met erg veel moeite maar dat zal bij velen wel zo zijn ze zeggen niet voor niets de marathon begint pas na 35 kilometer. Het laatste stuk over de dijk voelde goed het eind was in zicht ik zag de hartslag ook weer stijgen en kwam binnen in 11 uur 27minuten en een beetje en was toch heel tevreden. Het was mijn eerste lange afstand ervaring, en ik denk zeker niet de laatste, er zullen er nog een aantal volgen. Volgend jaar wil ik mijn pr verbeteren met de opgedane ervaring, Lars zijn schema, de steun van mijn vriendin moet dat zeker lukken.
Sportieve groet,
Jan
Nacht van de Triathlon 2009
Aloha bezoekers vorig jaar en/of geïnteresseerden! In navolging van de succesvol verlopen "Nacht van de Triathlon" 2008 zullen Frank Heldoorn en collega Lars Karmelk op 10 oktober 2009 wederom een dergelijke bijeenkomst organiseren. Vanaf 7 uur wordt live ingehaakt bij de Ironman Hawaii uitzending op internet. Tussendoor zal voor afleiding gezorgd worden. Voorafgaand wordt een gezamenlijke looptraining en diner buffet aangeboden. Locatie - ergens \ centraal in NL - wordt bekendgemaakt zodra het aantal deelnemers bekend is.
Kosten deelname EUR 27,50. Opgeven kan bij info@frankheldoorncoaching.nl
Met sportieve groeten,
Frank Heldoorn & Lars Karmelk
Kosten deelname EUR 27,50. Opgeven kan bij info@frankheldoorncoaching.nl
Met sportieve groeten,
Frank Heldoorn & Lars Karmelk
Update Lars
Zoals ik in de laatste blog heb geschreven zou ik in de aanloop naar de hele triathlon van Almere nog deelnemen aan de OD (Olympic Distance) in Utrecht, de Ironman 70.3 Antwerpen. Hieronder volgt mijn verhaal.
Antwerpen was de volgende generale voor Almere en de wedstrijd ging dit keer over de Ironman 70.3 afstand. Een race over 1,9 km zwemmen, 90 km fietsen en 21,1 km lopen. Deze wedstrijd zou ik op Almere-hartslag doen, dus hiermee dezelfde hartslag aan proberen te houden als tijdens de hele triathlon 4 weken later in Almere. Ook heb ik hier de sportvoeding getest die ik in Almere zou gaan gebruiken.
De eerste deelname aan deze race en net als in Utrecht en Stein in slecht weer. Veel regen maar wel een aangename temperatuur van c.a. 18 graden op de wedstrijddag.
Tijdens de race bleek dat mijn zwemmen dit jaar vooruit is gegaan. Het aanbrengen van continuiteit, en trainen op de juiste intensiteit wierp z’n vruchten af. We zwommen in een plas net naast de Schelde en gingen vervolgens op weg voor 90 km fietsen over een heen en weer parcours vlak buiten Antwerpen. Ook hier had ik te maken met veel specialisten op de kortere afstanden om mij heen. Omdat ik mij had voorgenomen mijn race op hartslag af te werken vraagt het de nodige discipline om je aan dit plan te houden. Maar dat lukt mij altijd goed en ook nu weer. Het fietsen ging in 2u25 (ruim 37 km/u) en ik was fris genoeg om nog goed te kunnen lopen.
Ondertussen verzorgde ik mijzelf met Powerbar gells en wist ik de hartslag mooi vlak te houden tijdens het looponderdeel wat zich overigens in een sfeervol Antwerpen voltrok in tegenstelling tot het fietsonderdeel.
De halve marathon ging makkelijk in 1u27 (netto) en ik haalde de finish in 4u24 tussen plek 90 en 100 overall in een veld van c.a. 1200 deelnemers. Pupil Daniel Avant die zijn eerste race van het jaar afwerkte kon helaas de finish niet halen vanwege materiaalpech.
Laatste loodjes naar Almere …..
UPC Holland triathlon Almere - 28 augustus 2009
De weg naar Almere werd daags na Antwerpen vervolgd. Op de vrijdag na Antwerpen had ik een vrije dag en heb ik een fietsrit met triatleet Cor Boerman gedaan van bijna 200 km. Het was warm die dag en we moesten ons goed te verzorgen om de training wel effectief te laten zijn. De training ging conditioneel prima maar daags erna kreeg ik last van een bovenbeenspier. Na behandeling door fysiotherapeut Dennis Geerlings van Topfit bleek een klein scheurtje te zitten in de spierbuik van de vastus medialis. Op zich geluk dat het een spier betrof en geen pees. Na klachten tijdens het lopen heb ik mij gemeld bij Dennis.
Hij heeft mij na een behandeling van de pijn afgeholpen en na een week niet te hebben gelopen kon ik weer aan de slag. Ondertussen wel blijven fietsen en zwemmen zij het wel aangepast.
Op zichzelf is een dergelijke blessure in deze fase in de opbouw conditioneel geen probleem, echter de laatste puntjes op i zoals een tijdrit van 100 km fietsen op wedstrijdtempo en wederom een 200 km rit fietsen konden niet gedaan worden. Dat was jammer. Ook een week niet lopen was niet rampzalig maar had graag de laatste jump in mijn vorm gemaakt. Dat was al vrij vlot geaccepteerd omdat ik toch gewoon mee kon doen in Almere.
Op 29 augustus was het zover, mijn 5e hele triathlon. De weersvoorspellingen waren qua temperatuur erg aangenaam voor mij. De windkracht was er eentje die ik nog niet eerder had meegemaakt: wind kracht 5/6 op de wedstrijddag. Wel leuk om net als vroeger een echte klassieke Almere mee te maken met zwaar weer.
Dat had als gevolg dat het Gooimeer ’s ochtends vroeg kolkend lag te wachten op ruim 300 gespannen triatleten. Direct na de start realiseerde ik mij dat ik hier eigenlijk weinig ervaring mee had. Na 15 jaar triathlon misschien gek maar wanneer ga je in het buitenwater trainen als er zoveel wind staat. Ja eigenlijk zelden en tijdens de eerste slagen moest ik – en waarschijnlijk vele anderen- erg wennen. Na een paar minuten zwemmen kwam ik in een goed ritme en ik kon ik de eerste ronde van 1100 meter goed afleggen. Het tweede deel tegen de golven in maar direct na de ronding van de boei kon ik mij lastig orienteren. Ik zag wel dat ik naast Thomas Naasz en Dirk Wijnalda lag en dat was voor mij goed op dat moment. Uiteindelijk heb ik door moeizaam orienteren een minuut op deze mannen verloren tijdens het zwemmen en kon ik mij gaan opmaken voor 180 km fietsen. Net als op Lanzarote kwam ik ook net achter Merijn Schuurman uit het water.
Het begin van het fietsen ging met het windje in de rug richting Stichtse brug en ik had direct de juiste hartslagzone te pakken. De benen voelden goed. Ik reed mijn eigen tempo en na c.a. 1u38 kwam ik door na 60 km fietsen. Door de kou was het extra belangrijk om voldoende energie te blijven opnemen en dat lukte goed. Toch kreeg ik na c.a. 100 km een energiedip: de hartslag daalde en het tempo idem dito. Op dat moment haalde Jeroen Schenk mij bij en na goede verzorging kon ik op 12 meter gaan zitten en kon alleen maar volgen. Jeroen reed sterk en nagenoeg gelijk wisselden wij na 180 km fietsen voor de marathon. Ik voelde dat ik ook hier mijn eigen tempo moest gaan lopen en Jeroen direct moest laten gaan. Achteraf ook verstandig omdat Jeroen 15’ harder liep. Door de energiedip ben ik voorzichtig aan de marathon begonnen. Goed verzorgd met gells en sportdrank en langzaam maar zeker kwam ik in een goed ritme. Na 28 km en doorkomst door het triathlonstadion nam ik mij voor om alles er nog eens uit te persen in de laatste loopronde. De energie was terug en ik elke stap die ik nam was gericht op de finish. Ik ging in de laatste loopronde steeds harder lopen en mijn vader riep dat ik de laatste 5 km in 4.15’ per kilometer liep. Ook de hartslag ging weer naar het gewenste niveau en ik kon voor het eerst in een hele triathlon een ‘ negative split’ lopen: deel 2 van de marathon sneller dan deel 1. Ik moest even denken aan de manier waarop Ben van Zelst dat vroeger deed. Hij deed dat ook en wist o.a. daarmee de triathlon meerdere keren op zijn naam te schrijven.
Ik kwam het triathlonstadion na 9u42 binnen en het goede slot van de race gaf een enorm goed gevoel. En finishen is elke keer weer enorm gaaf, dit keer als 23e overal , 15e op het NK en 4e Almeerder. De nieuwe Nederlands kampioen Dirk Wijnalda heeft zijn steady deelnames van de afgelopen jaren doorgetrokken naar een niveau hoger. zij het wel bij afwezigheid van Chris Brands die zich momenteel voorbereidt op de Ironman Hawaii. Maar alle lof voor Dirk want wie er niet is kan ook niet winnen.
Ook Thomas Naasz heeft zich dit jaar opvallend goed ontwikkeld en wordt 4e Nederlander. Irene Kinnegim pakt haar eerste Nederlandse titel na een sterke race.
Mijn volgende coachees die ik maandenlang met testen en schema’s heb begeleid naar race-day hebben allen de finish bereikt. Iedereen met een eigen verhaal.
Op onderstaande website kun je deze helden terugzien op video op naam of op startnummer:
http://www.upc.nl/upclive/upc_live_test/2090/20908730.html?u=UT09
In volgorde:
Matthijs Westerbeek debuteerde in 9u26.07
Daniel Avant volbracht maar liefst zijn 13e hele triathlon in 9u27.19
Ikzelf in 9u42.59 mijn 5e hele triathlon
Sander Hospers (met pruik over de finish) in een nieuw PR: 10u11.19
Johannes Hemelrijk, debutant in 11u12.48
Jan Drevers, debutant in 11u27.43
OD Utrecht - 12 juli 2009
De OD in Utrecht is als lange afstand triatleet een aangename afwisseling om weer eens te ervaren of je op de goede weg bent.
Klinkt voor een leek misschien vreemd maar niet goed presteren in deze korte wedstrijden betekent dat je in de opbouw voor een lange afstand de juiste dingen aan het doen bent.Niet presteren is dan natuurlijk relatief maar hiermee bedoel ik dat je ten opzichte van de korte afstand specialisten wel wat moet prijsgeven. Maar aan de andere kant geeft een OD wel een indicatie of je basisniveau voldoende is. Hierbij gaat het dan vooral om je aerobe uithoudingsvermogen en de snelheid bij het omslagpunt. Wetende dat je vooral voor de lange afstand hebt getraind zul je vanuit dit perspectief je prestatie moeten bekijken. Ook doortrainen in de week voor de wedstrijd was onderdeel van het proces naar Almere. De wedstrijd in Utrecht ging prima en met de nodige verbeterpunten ben ik de weken erna bezig gegaan.
Door te korte spieren had ik last van een kleine verrekking in mijn rechter hamstring. Dat heb ik na de OD in Utrecht eruit laten masseren en de spieren herstelden vervolgens snel na elke training. De ontwikkeling van de overige LD’ ers werd hier ook goed zichtbaar. Dirk Wijnalda wist een week na de Ironman Nice alweer volop mee te doen in zijn thuiswedstrijd. Na Lanzarote te hebben gedaan liet Thomas Naasz zien op de goede weg te zijn door zich kort achter de specialisten te nestelen. Merijn Schuurman draaide een sterke race en gaf daarmee aan ook voldoende basisniveau te hebben, wetende dat hij als een LD’ er traint. Jeroen Schenk was op de weg terug en trainde daags ervoor ook flink door om vandaag vooral ook een goede training te laten zijn. Ik ‘trainde’ mijzelf ook naar een 18e plaats. Het resultaat was minder van belang. Het raceverloop en de evaluatie des te belangrijker.
De weken erna werd het viziergericht op Almere met als tussendoortje en de Ironman 70.3 in Antwerpen.
Antwerpen was de volgende generale voor Almere en de wedstrijd ging dit keer over de Ironman 70.3 afstand. Een race over 1,9 km zwemmen, 90 km fietsen en 21,1 km lopen. Deze wedstrijd zou ik op Almere-hartslag doen, dus hiermee dezelfde hartslag aan proberen te houden als tijdens de hele triathlon 4 weken later in Almere. Ook heb ik hier de sportvoeding getest die ik in Almere zou gaan gebruiken.
De eerste deelname aan deze race en net als in Utrecht en Stein in slecht weer. Veel regen maar wel een aangename temperatuur van c.a. 18 graden op de wedstrijddag.
Tijdens de race bleek dat mijn zwemmen dit jaar vooruit is gegaan. Het aanbrengen van continuiteit, en trainen op de juiste intensiteit wierp z’n vruchten af. We zwommen in een plas net naast de Schelde en gingen vervolgens op weg voor 90 km fietsen over een heen en weer parcours vlak buiten Antwerpen. Ook hier had ik te maken met veel specialisten op de kortere afstanden om mij heen. Omdat ik mij had voorgenomen mijn race op hartslag af te werken vraagt het de nodige discipline om je aan dit plan te houden. Maar dat lukt mij altijd goed en ook nu weer. Het fietsen ging in 2u25 (ruim 37 km/u) en ik was fris genoeg om nog goed te kunnen lopen.
Ondertussen verzorgde ik mijzelf met Powerbar gells en wist ik de hartslag mooi vlak te houden tijdens het looponderdeel wat zich overigens in een sfeervol Antwerpen voltrok in tegenstelling tot het fietsonderdeel.
De halve marathon ging makkelijk in 1u27 (netto) en ik haalde de finish in 4u24 tussen plek 90 en 100 overall in een veld van c.a. 1200 deelnemers. Pupil Daniel Avant die zijn eerste race van het jaar afwerkte kon helaas de finish niet halen vanwege materiaalpech.
Laatste loodjes naar Almere …..
UPC Holland triathlon Almere - 28 augustus 2009
De weg naar Almere werd daags na Antwerpen vervolgd. Op de vrijdag na Antwerpen had ik een vrije dag en heb ik een fietsrit met triatleet Cor Boerman gedaan van bijna 200 km. Het was warm die dag en we moesten ons goed te verzorgen om de training wel effectief te laten zijn. De training ging conditioneel prima maar daags erna kreeg ik last van een bovenbeenspier. Na behandeling door fysiotherapeut Dennis Geerlings van Topfit bleek een klein scheurtje te zitten in de spierbuik van de vastus medialis. Op zich geluk dat het een spier betrof en geen pees. Na klachten tijdens het lopen heb ik mij gemeld bij Dennis.
Hij heeft mij na een behandeling van de pijn afgeholpen en na een week niet te hebben gelopen kon ik weer aan de slag. Ondertussen wel blijven fietsen en zwemmen zij het wel aangepast.
Op zichzelf is een dergelijke blessure in deze fase in de opbouw conditioneel geen probleem, echter de laatste puntjes op i zoals een tijdrit van 100 km fietsen op wedstrijdtempo en wederom een 200 km rit fietsen konden niet gedaan worden. Dat was jammer. Ook een week niet lopen was niet rampzalig maar had graag de laatste jump in mijn vorm gemaakt. Dat was al vrij vlot geaccepteerd omdat ik toch gewoon mee kon doen in Almere.
Op 29 augustus was het zover, mijn 5e hele triathlon. De weersvoorspellingen waren qua temperatuur erg aangenaam voor mij. De windkracht was er eentje die ik nog niet eerder had meegemaakt: wind kracht 5/6 op de wedstrijddag. Wel leuk om net als vroeger een echte klassieke Almere mee te maken met zwaar weer.
Dat had als gevolg dat het Gooimeer ’s ochtends vroeg kolkend lag te wachten op ruim 300 gespannen triatleten. Direct na de start realiseerde ik mij dat ik hier eigenlijk weinig ervaring mee had. Na 15 jaar triathlon misschien gek maar wanneer ga je in het buitenwater trainen als er zoveel wind staat. Ja eigenlijk zelden en tijdens de eerste slagen moest ik – en waarschijnlijk vele anderen- erg wennen. Na een paar minuten zwemmen kwam ik in een goed ritme en ik kon ik de eerste ronde van 1100 meter goed afleggen. Het tweede deel tegen de golven in maar direct na de ronding van de boei kon ik mij lastig orienteren. Ik zag wel dat ik naast Thomas Naasz en Dirk Wijnalda lag en dat was voor mij goed op dat moment. Uiteindelijk heb ik door moeizaam orienteren een minuut op deze mannen verloren tijdens het zwemmen en kon ik mij gaan opmaken voor 180 km fietsen. Net als op Lanzarote kwam ik ook net achter Merijn Schuurman uit het water.
Het begin van het fietsen ging met het windje in de rug richting Stichtse brug en ik had direct de juiste hartslagzone te pakken. De benen voelden goed. Ik reed mijn eigen tempo en na c.a. 1u38 kwam ik door na 60 km fietsen. Door de kou was het extra belangrijk om voldoende energie te blijven opnemen en dat lukte goed. Toch kreeg ik na c.a. 100 km een energiedip: de hartslag daalde en het tempo idem dito. Op dat moment haalde Jeroen Schenk mij bij en na goede verzorging kon ik op 12 meter gaan zitten en kon alleen maar volgen. Jeroen reed sterk en nagenoeg gelijk wisselden wij na 180 km fietsen voor de marathon. Ik voelde dat ik ook hier mijn eigen tempo moest gaan lopen en Jeroen direct moest laten gaan. Achteraf ook verstandig omdat Jeroen 15’ harder liep. Door de energiedip ben ik voorzichtig aan de marathon begonnen. Goed verzorgd met gells en sportdrank en langzaam maar zeker kwam ik in een goed ritme. Na 28 km en doorkomst door het triathlonstadion nam ik mij voor om alles er nog eens uit te persen in de laatste loopronde. De energie was terug en ik elke stap die ik nam was gericht op de finish. Ik ging in de laatste loopronde steeds harder lopen en mijn vader riep dat ik de laatste 5 km in 4.15’ per kilometer liep. Ook de hartslag ging weer naar het gewenste niveau en ik kon voor het eerst in een hele triathlon een ‘ negative split’ lopen: deel 2 van de marathon sneller dan deel 1. Ik moest even denken aan de manier waarop Ben van Zelst dat vroeger deed. Hij deed dat ook en wist o.a. daarmee de triathlon meerdere keren op zijn naam te schrijven.
Ik kwam het triathlonstadion na 9u42 binnen en het goede slot van de race gaf een enorm goed gevoel. En finishen is elke keer weer enorm gaaf, dit keer als 23e overal , 15e op het NK en 4e Almeerder. De nieuwe Nederlands kampioen Dirk Wijnalda heeft zijn steady deelnames van de afgelopen jaren doorgetrokken naar een niveau hoger. zij het wel bij afwezigheid van Chris Brands die zich momenteel voorbereidt op de Ironman Hawaii. Maar alle lof voor Dirk want wie er niet is kan ook niet winnen.
Ook Thomas Naasz heeft zich dit jaar opvallend goed ontwikkeld en wordt 4e Nederlander. Irene Kinnegim pakt haar eerste Nederlandse titel na een sterke race.
Mijn volgende coachees die ik maandenlang met testen en schema’s heb begeleid naar race-day hebben allen de finish bereikt. Iedereen met een eigen verhaal.
Op onderstaande website kun je deze helden terugzien op video op naam of op startnummer:
http://www.upc.nl/upclive/upc_live_test/2090/20908730.html?u=UT09
In volgorde:
Matthijs Westerbeek debuteerde in 9u26.07
Daniel Avant volbracht maar liefst zijn 13e hele triathlon in 9u27.19
Ikzelf in 9u42.59 mijn 5e hele triathlon
Sander Hospers (met pruik over de finish) in een nieuw PR: 10u11.19
Johannes Hemelrijk, debutant in 11u12.48
Jan Drevers, debutant in 11u27.43
“Rookie of the year” Matthijs Westerbeek tijdens Holland Triathlon Almere
Al enkele malen heb ik deze wedstrijd bezocht als toeschouwer/coach van mijn vader (1996) en vriend Ruben (2008). Vorig jaar begon het toch wel erg te kriebelen en besloot ik om in 2009 mijn debuut te maken. Mijn hele seizoen stond in het teken van mijn debuut op de lange afstand. Al mijn trainingen en trainingswedstrijden deed ik maar voor een ding: mijn debuut in Almere. Dat het zelfs een top 10 klassering tijdens het NK zou opleveren had ik niet verwacht.
Op vrijdag vertrok ik samen met Rinske naar Almere om alle plichtplegingen vooraf te doen; startnummer ophalen, briefing en fiets plaatsen in het parc ferme. Einde van de middag zijn we naar ons Hotel gegaan in Almere-stad. We zaten op tijd aan onze laatste pasta maaltijd bij een Italiaans restaurant. De avond voorafgaand aan de wedstrijd beloofde niet veel goeds. Onweer, regen en wind. Kortom alles wat je eigenlijk niet wilt hebben tijdens het doen van een triathlon. De laatste weersverwachtingen waren echter redelijk.
Race day
Op zaterdagochtend ging om 04.00 uur het wekkertje en was de grote dag aangebroken. Even lekker wakker worden onder de douche en een goed ontbijt naar binnen werken. Al mijn gedane trainingen konden worden omgezet in een mooie prestatie. Ik was goed geprepareerd en vol vertrouwen. De laatste voorbereidingen en het zien van mede triatleten zorgen bij mij altijd voor extra adrenaline en focus. Samen met Rinske liep ik naar de zwemstart op het surfstrandje. Daar mijn wetsuit aangetrokken, afscheidskus gegeven en vervolgens mijn plaatsje bij de start ingenomen. Na even kort ingezwommen te hebben was het al wel duidelijk dat de golfslag een echte tegenstander zou worden.
Het zou een zware, lange, maar o zo mooie dag worden. Ik keek naar de links en zag de bijna onherkenbare afgevallen mw Jorritsma staan. Zij zou het startschot geven. Ik hield haar goed in de gaten en kon zelfs enkele triatleten terug roepen na het horen van een toeter. Ik hield de vingers van Jorritsma in de gaten en wist dus precies wanneer het echte startschot gegeven zou worden.
Zwemmen
Poeffff….. daar ging ik. Mijn avontuur begon. Het zwemmen werd, zoals verwacht, een zware opgave. Alle goede techniekoefeningen en persoonlijke aandachtspunten konden overboord. Ik schakelde over op een soort “waterpolo slag”. Dit kon echter niet voorkomen dat ik enkele grote slokken water binnen kreeg. Ik kwam niet in mijn ritme en oriënteren was al helemaal een ramp. Na de eerste landgang zwom ik zelfs nog een stuk verkeerd. Tijdens het verlaten van het water in de haven keek ik op mijn horloge en zag dat ik onder de 57 min had gezwommen. “Wow”, dacht ik. Dat is helemaal nog niet zo slecht. Ik hoorde mijn supporters schreeuwen en ik was al op weg naar mijn mooie fiets. De wissel ging zoals het hoort; redelijk vlot en geconcentreerd.
Fietsen
Het eerste stuk naar de Stichtse brug lekker doorgetrapt, zodat ik na het keerpunt niet helemaal alleen kwam te zitten. Op weg naar de brug kon ik al zien dat ik goed in de wedstrijd lag. Op advies van Lars zou ik met mijn voedingsplan starten na het keerpunt bij de Stichtse brug. De wind was enorm, maar mijn benen voelde sterk. De eerste ronde vloog voorbij. Een bidon van mijn vader aangepakt in de coachpost en op naar ronde 2. Het fietsen zonder km teller werkt voor mij prima. Het enige wat ik in de gaten moest houden was mijn hartslag en mijn verzorging.
Ook mijn tweede fietsronde ging goed en kon het tempo mooi strak houden. Ik lag nog steeds goed in de wedstrijd en genoot volop. Achter op het fietsparcours een flinke bui over ons heen gekregen. Ik was ondertussen met twee andere triatleten en kon goed met het tempo mee komen. Bij het passeren van de coachpost nam ik nu 2 bidons aan. Ook kon ik weer alle aanmoedigingen van Rinske, familie en vrienden ontvangen. Zo vloog ik mijn derde en tevens laatste fietsronde in. De benen voelde nog steeds goed.
Het eerste stuk op weg naar de Stichtse brug ging heel hard. Mijn twee mede atleten bleken maatjes te zijn en dachten mij er wel even af te rijden. Dat feestje ging mooi niet door. Ook in de 3e ronde goed gedronken en gegeten. Het laatste deel van het fietsen was erg zwaar. De wind was voor mijn gevoel toegenomen en voelde aan als stormachtig. De laatste 10km was ik al in mijn hoofd bezig met het volbrengen van mijn eerste marathon.
De wissel naar het lopen ging prima, maar duurde wat langer dan gebruikelijk, aangezien ik niet op de fiets heb kunnen plassen. First things first right? Tijdens de wissel hoorde ik de speaker zeggen dat we op een tussentijd zaten van 5u54min. Ik ging dus als een trein.
Hardlopen Het afsluitende onderdeel zal de beslissing moeten brengen. Bij aanvang van het lopen lag ik op de 8e positie voor het NK en 11e overall. “Nu blijven concentreren en in mijn ritme zien te komen”, dacht ik. Bij het oplopen bij de dijk zag ik mijn vader op de dijk, Het feit dat hij daar was gaf mij een rustgevend gevoel. Hij weet dat hij niet teveel moet zeggen, omdat ik dat niet prettig vindt. De 1e ronde ging in 1u1min, ook al heb ik daar niet echt op gelet. Mijn hartslag is immers mijn uitgangspunt. Deze was rond de 145-148 tijdens de 1e ronde. Het liep soepel en had het gaat naar de nr 5,6,7 van het Nk dicht gelopen. Bij het ingaan van de 2e ronde kon ik mij lekker verschuilen achter deze mannen. Na het doorkomen bij de coachpost, waar ik mijn tweede fuellbelt kreeg, moest ik wederom plassen. Dat was echter nog niet alles. Een klein stukje verderop moest ik toch ook echt even uit de broek. Daarna kwam ik wel weer lekker in mijn ritme, maar kon ik het gat naar mijn concurrenten niet meer dicht lopen. Ik had op dat moment ook echt wel voldoende aan mezelf. De vermoeidheid kwam nu toch al aardig opzetten en mijn benen werden strammer en strammer. De hartslag was ook duidelijk wat gezakt en kwam niet meer boven de 140. De laatste ronde zou overleven worden. Halverwege en aan het einde van de laatste ronde werd ik nog door 2 triatleten ingehaald. Ik had er vrede mee. Bij het opdraaien van de dijk voor de laatste 5km kreeg ik mijn echte inzinking. “Ik kan niet meer”, zei ik tegen mijn vader, die mij opwachtte op de dijk. Het stukje wandelen voelden heerlijk. Ik nam enkele grote slokken cola en herpakte mijn dribble pas. Meer dan dit was het ondertussen niet meer. De laatste 2,5 km herpakte ik mijzelf en vloog ik op onverklaarbare wijze richting de finish. Ik haalde weer mensen in en wist het:”ik ga het halen”. Bij het binnenkomen van het stadion was ik zoekende naar mijn vriendin, familie en vrienden. Dit leidde nog tot een bijna valpartij. Bij het opdraaien van de finishstraat zag ik dat ik ruim onder de 9,5 uur zat. Ik kreeg kippenvel en had nog nooit zo’n voldaan gevoel beleefd. Ik hoorde dat mijn naam werd omgeroepen, waardoor ik werd vervuld met blijdschap en trots. Na de finish viel ik in de armen van Rinske...
Lars, bedankt voor je prima begeleiding en coaching. Mede hierdoor heb ik deze prestatie kunnen leveren. Op naar een volgende mooie wedstrijd. Welke dat wordt weet ik nog niet. Eerst lekker nagenieten.
Op vrijdag vertrok ik samen met Rinske naar Almere om alle plichtplegingen vooraf te doen; startnummer ophalen, briefing en fiets plaatsen in het parc ferme. Einde van de middag zijn we naar ons Hotel gegaan in Almere-stad. We zaten op tijd aan onze laatste pasta maaltijd bij een Italiaans restaurant. De avond voorafgaand aan de wedstrijd beloofde niet veel goeds. Onweer, regen en wind. Kortom alles wat je eigenlijk niet wilt hebben tijdens het doen van een triathlon. De laatste weersverwachtingen waren echter redelijk.
Race day
Op zaterdagochtend ging om 04.00 uur het wekkertje en was de grote dag aangebroken. Even lekker wakker worden onder de douche en een goed ontbijt naar binnen werken. Al mijn gedane trainingen konden worden omgezet in een mooie prestatie. Ik was goed geprepareerd en vol vertrouwen. De laatste voorbereidingen en het zien van mede triatleten zorgen bij mij altijd voor extra adrenaline en focus. Samen met Rinske liep ik naar de zwemstart op het surfstrandje. Daar mijn wetsuit aangetrokken, afscheidskus gegeven en vervolgens mijn plaatsje bij de start ingenomen. Na even kort ingezwommen te hebben was het al wel duidelijk dat de golfslag een echte tegenstander zou worden.
Het zou een zware, lange, maar o zo mooie dag worden. Ik keek naar de links en zag de bijna onherkenbare afgevallen mw Jorritsma staan. Zij zou het startschot geven. Ik hield haar goed in de gaten en kon zelfs enkele triatleten terug roepen na het horen van een toeter. Ik hield de vingers van Jorritsma in de gaten en wist dus precies wanneer het echte startschot gegeven zou worden.
Zwemmen
Poeffff….. daar ging ik. Mijn avontuur begon. Het zwemmen werd, zoals verwacht, een zware opgave. Alle goede techniekoefeningen en persoonlijke aandachtspunten konden overboord. Ik schakelde over op een soort “waterpolo slag”. Dit kon echter niet voorkomen dat ik enkele grote slokken water binnen kreeg. Ik kwam niet in mijn ritme en oriënteren was al helemaal een ramp. Na de eerste landgang zwom ik zelfs nog een stuk verkeerd. Tijdens het verlaten van het water in de haven keek ik op mijn horloge en zag dat ik onder de 57 min had gezwommen. “Wow”, dacht ik. Dat is helemaal nog niet zo slecht. Ik hoorde mijn supporters schreeuwen en ik was al op weg naar mijn mooie fiets. De wissel ging zoals het hoort; redelijk vlot en geconcentreerd.
Fietsen
Het eerste stuk naar de Stichtse brug lekker doorgetrapt, zodat ik na het keerpunt niet helemaal alleen kwam te zitten. Op weg naar de brug kon ik al zien dat ik goed in de wedstrijd lag. Op advies van Lars zou ik met mijn voedingsplan starten na het keerpunt bij de Stichtse brug. De wind was enorm, maar mijn benen voelde sterk. De eerste ronde vloog voorbij. Een bidon van mijn vader aangepakt in de coachpost en op naar ronde 2. Het fietsen zonder km teller werkt voor mij prima. Het enige wat ik in de gaten moest houden was mijn hartslag en mijn verzorging.
Ook mijn tweede fietsronde ging goed en kon het tempo mooi strak houden. Ik lag nog steeds goed in de wedstrijd en genoot volop. Achter op het fietsparcours een flinke bui over ons heen gekregen. Ik was ondertussen met twee andere triatleten en kon goed met het tempo mee komen. Bij het passeren van de coachpost nam ik nu 2 bidons aan. Ook kon ik weer alle aanmoedigingen van Rinske, familie en vrienden ontvangen. Zo vloog ik mijn derde en tevens laatste fietsronde in. De benen voelde nog steeds goed.
Het eerste stuk op weg naar de Stichtse brug ging heel hard. Mijn twee mede atleten bleken maatjes te zijn en dachten mij er wel even af te rijden. Dat feestje ging mooi niet door. Ook in de 3e ronde goed gedronken en gegeten. Het laatste deel van het fietsen was erg zwaar. De wind was voor mijn gevoel toegenomen en voelde aan als stormachtig. De laatste 10km was ik al in mijn hoofd bezig met het volbrengen van mijn eerste marathon.
De wissel naar het lopen ging prima, maar duurde wat langer dan gebruikelijk, aangezien ik niet op de fiets heb kunnen plassen. First things first right? Tijdens de wissel hoorde ik de speaker zeggen dat we op een tussentijd zaten van 5u54min. Ik ging dus als een trein.
Hardlopen Het afsluitende onderdeel zal de beslissing moeten brengen. Bij aanvang van het lopen lag ik op de 8e positie voor het NK en 11e overall. “Nu blijven concentreren en in mijn ritme zien te komen”, dacht ik. Bij het oplopen bij de dijk zag ik mijn vader op de dijk, Het feit dat hij daar was gaf mij een rustgevend gevoel. Hij weet dat hij niet teveel moet zeggen, omdat ik dat niet prettig vindt. De 1e ronde ging in 1u1min, ook al heb ik daar niet echt op gelet. Mijn hartslag is immers mijn uitgangspunt. Deze was rond de 145-148 tijdens de 1e ronde. Het liep soepel en had het gaat naar de nr 5,6,7 van het Nk dicht gelopen. Bij het ingaan van de 2e ronde kon ik mij lekker verschuilen achter deze mannen. Na het doorkomen bij de coachpost, waar ik mijn tweede fuellbelt kreeg, moest ik wederom plassen. Dat was echter nog niet alles. Een klein stukje verderop moest ik toch ook echt even uit de broek. Daarna kwam ik wel weer lekker in mijn ritme, maar kon ik het gat naar mijn concurrenten niet meer dicht lopen. Ik had op dat moment ook echt wel voldoende aan mezelf. De vermoeidheid kwam nu toch al aardig opzetten en mijn benen werden strammer en strammer. De hartslag was ook duidelijk wat gezakt en kwam niet meer boven de 140. De laatste ronde zou overleven worden. Halverwege en aan het einde van de laatste ronde werd ik nog door 2 triatleten ingehaald. Ik had er vrede mee. Bij het opdraaien van de dijk voor de laatste 5km kreeg ik mijn echte inzinking. “Ik kan niet meer”, zei ik tegen mijn vader, die mij opwachtte op de dijk. Het stukje wandelen voelden heerlijk. Ik nam enkele grote slokken cola en herpakte mijn dribble pas. Meer dan dit was het ondertussen niet meer. De laatste 2,5 km herpakte ik mijzelf en vloog ik op onverklaarbare wijze richting de finish. Ik haalde weer mensen in en wist het:”ik ga het halen”. Bij het binnenkomen van het stadion was ik zoekende naar mijn vriendin, familie en vrienden. Dit leidde nog tot een bijna valpartij. Bij het opdraaien van de finishstraat zag ik dat ik ruim onder de 9,5 uur zat. Ik kreeg kippenvel en had nog nooit zo’n voldaan gevoel beleefd. Ik hoorde dat mijn naam werd omgeroepen, waardoor ik werd vervuld met blijdschap en trots. Na de finish viel ik in de armen van Rinske...
Lars, bedankt voor je prima begeleiding en coaching. Mede hierdoor heb ik deze prestatie kunnen leveren. Op naar een volgende mooie wedstrijd. Welke dat wordt weet ik nog niet. Eerst lekker nagenieten.
Abonneren op:
Posts (Atom)