Al enkele malen heb ik deze wedstrijd bezocht als toeschouwer/coach van mijn vader (1996) en vriend Ruben (2008). Vorig jaar begon het toch wel erg te kriebelen en besloot ik om in 2009 mijn debuut te maken. Mijn hele seizoen stond in het teken van mijn debuut op de lange afstand. Al mijn trainingen en trainingswedstrijden deed ik maar voor een ding: mijn debuut in Almere. Dat het zelfs een top 10 klassering tijdens het NK zou opleveren had ik niet verwacht.
Op vrijdag vertrok ik samen met Rinske naar Almere om alle plichtplegingen vooraf te doen; startnummer ophalen, briefing en fiets plaatsen in het parc ferme. Einde van de middag zijn we naar ons Hotel gegaan in Almere-stad. We zaten op tijd aan onze laatste pasta maaltijd bij een Italiaans restaurant. De avond voorafgaand aan de wedstrijd beloofde niet veel goeds. Onweer, regen en wind. Kortom alles wat je eigenlijk niet wilt hebben tijdens het doen van een triathlon. De laatste weersverwachtingen waren echter redelijk.
Race day
Op zaterdagochtend ging om 04.00 uur het wekkertje en was de grote dag aangebroken. Even lekker wakker worden onder de douche en een goed ontbijt naar binnen werken. Al mijn gedane trainingen konden worden omgezet in een mooie prestatie. Ik was goed geprepareerd en vol vertrouwen. De laatste voorbereidingen en het zien van mede triatleten zorgen bij mij altijd voor extra adrenaline en focus. Samen met Rinske liep ik naar de zwemstart op het surfstrandje. Daar mijn wetsuit aangetrokken, afscheidskus gegeven en vervolgens mijn plaatsje bij de start ingenomen. Na even kort ingezwommen te hebben was het al wel duidelijk dat de golfslag een echte tegenstander zou worden.
Het zou een zware, lange, maar o zo mooie dag worden. Ik keek naar de links en zag de bijna onherkenbare afgevallen mw Jorritsma staan. Zij zou het startschot geven. Ik hield haar goed in de gaten en kon zelfs enkele triatleten terug roepen na het horen van een toeter. Ik hield de vingers van Jorritsma in de gaten en wist dus precies wanneer het echte startschot gegeven zou worden.
Zwemmen
Poeffff….. daar ging ik. Mijn avontuur begon. Het zwemmen werd, zoals verwacht, een zware opgave. Alle goede techniekoefeningen en persoonlijke aandachtspunten konden overboord. Ik schakelde over op een soort “waterpolo slag”. Dit kon echter niet voorkomen dat ik enkele grote slokken water binnen kreeg. Ik kwam niet in mijn ritme en oriënteren was al helemaal een ramp. Na de eerste landgang zwom ik zelfs nog een stuk verkeerd. Tijdens het verlaten van het water in de haven keek ik op mijn horloge en zag dat ik onder de 57 min had gezwommen. “Wow”, dacht ik. Dat is helemaal nog niet zo slecht. Ik hoorde mijn supporters schreeuwen en ik was al op weg naar mijn mooie fiets. De wissel ging zoals het hoort; redelijk vlot en geconcentreerd.
Fietsen
Het eerste stuk naar de Stichtse brug lekker doorgetrapt, zodat ik na het keerpunt niet helemaal alleen kwam te zitten. Op weg naar de brug kon ik al zien dat ik goed in de wedstrijd lag. Op advies van Lars zou ik met mijn voedingsplan starten na het keerpunt bij de Stichtse brug. De wind was enorm, maar mijn benen voelde sterk. De eerste ronde vloog voorbij. Een bidon van mijn vader aangepakt in de coachpost en op naar ronde 2. Het fietsen zonder km teller werkt voor mij prima. Het enige wat ik in de gaten moest houden was mijn hartslag en mijn verzorging.
Ook mijn tweede fietsronde ging goed en kon het tempo mooi strak houden. Ik lag nog steeds goed in de wedstrijd en genoot volop. Achter op het fietsparcours een flinke bui over ons heen gekregen. Ik was ondertussen met twee andere triatleten en kon goed met het tempo mee komen. Bij het passeren van de coachpost nam ik nu 2 bidons aan. Ook kon ik weer alle aanmoedigingen van Rinske, familie en vrienden ontvangen. Zo vloog ik mijn derde en tevens laatste fietsronde in. De benen voelde nog steeds goed.
Het eerste stuk op weg naar de Stichtse brug ging heel hard. Mijn twee mede atleten bleken maatjes te zijn en dachten mij er wel even af te rijden. Dat feestje ging mooi niet door. Ook in de 3e ronde goed gedronken en gegeten. Het laatste deel van het fietsen was erg zwaar. De wind was voor mijn gevoel toegenomen en voelde aan als stormachtig. De laatste 10km was ik al in mijn hoofd bezig met het volbrengen van mijn eerste marathon.
De wissel naar het lopen ging prima, maar duurde wat langer dan gebruikelijk, aangezien ik niet op de fiets heb kunnen plassen. First things first right? Tijdens de wissel hoorde ik de speaker zeggen dat we op een tussentijd zaten van 5u54min. Ik ging dus als een trein.
Hardlopen Het afsluitende onderdeel zal de beslissing moeten brengen. Bij aanvang van het lopen lag ik op de 8e positie voor het NK en 11e overall. “Nu blijven concentreren en in mijn ritme zien te komen”, dacht ik. Bij het oplopen bij de dijk zag ik mijn vader op de dijk, Het feit dat hij daar was gaf mij een rustgevend gevoel. Hij weet dat hij niet teveel moet zeggen, omdat ik dat niet prettig vindt. De 1e ronde ging in 1u1min, ook al heb ik daar niet echt op gelet. Mijn hartslag is immers mijn uitgangspunt. Deze was rond de 145-148 tijdens de 1e ronde. Het liep soepel en had het gaat naar de nr 5,6,7 van het Nk dicht gelopen. Bij het ingaan van de 2e ronde kon ik mij lekker verschuilen achter deze mannen. Na het doorkomen bij de coachpost, waar ik mijn tweede fuellbelt kreeg, moest ik wederom plassen. Dat was echter nog niet alles. Een klein stukje verderop moest ik toch ook echt even uit de broek. Daarna kwam ik wel weer lekker in mijn ritme, maar kon ik het gat naar mijn concurrenten niet meer dicht lopen. Ik had op dat moment ook echt wel voldoende aan mezelf. De vermoeidheid kwam nu toch al aardig opzetten en mijn benen werden strammer en strammer. De hartslag was ook duidelijk wat gezakt en kwam niet meer boven de 140. De laatste ronde zou overleven worden. Halverwege en aan het einde van de laatste ronde werd ik nog door 2 triatleten ingehaald. Ik had er vrede mee. Bij het opdraaien van de dijk voor de laatste 5km kreeg ik mijn echte inzinking. “Ik kan niet meer”, zei ik tegen mijn vader, die mij opwachtte op de dijk. Het stukje wandelen voelden heerlijk. Ik nam enkele grote slokken cola en herpakte mijn dribble pas. Meer dan dit was het ondertussen niet meer. De laatste 2,5 km herpakte ik mijzelf en vloog ik op onverklaarbare wijze richting de finish. Ik haalde weer mensen in en wist het:”ik ga het halen”. Bij het binnenkomen van het stadion was ik zoekende naar mijn vriendin, familie en vrienden. Dit leidde nog tot een bijna valpartij. Bij het opdraaien van de finishstraat zag ik dat ik ruim onder de 9,5 uur zat. Ik kreeg kippenvel en had nog nooit zo’n voldaan gevoel beleefd. Ik hoorde dat mijn naam werd omgeroepen, waardoor ik werd vervuld met blijdschap en trots. Na de finish viel ik in de armen van Rinske...
Lars, bedankt voor je prima begeleiding en coaching. Mede hierdoor heb ik deze prestatie kunnen leveren. Op naar een volgende mooie wedstrijd. Welke dat wordt weet ik nog niet. Eerst lekker nagenieten.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten