OD Utrecht - 12 juli 2009
De OD in Utrecht is als lange afstand triatleet een aangename afwisseling om weer eens te ervaren of je op de goede weg bent.
Klinkt voor een leek misschien vreemd maar niet goed presteren in deze korte wedstrijden betekent dat je in de opbouw voor een lange afstand de juiste dingen aan het doen bent.Niet presteren is dan natuurlijk relatief maar hiermee bedoel ik dat je ten opzichte van de korte afstand specialisten wel wat moet prijsgeven. Maar aan de andere kant geeft een OD wel een indicatie of je basisniveau voldoende is. Hierbij gaat het dan vooral om je aerobe uithoudingsvermogen en de snelheid bij het omslagpunt. Wetende dat je vooral voor de lange afstand hebt getraind zul je vanuit dit perspectief je prestatie moeten bekijken. Ook doortrainen in de week voor de wedstrijd was onderdeel van het proces naar Almere. De wedstrijd in Utrecht ging prima en met de nodige verbeterpunten ben ik de weken erna bezig gegaan.
Door te korte spieren had ik last van een kleine verrekking in mijn rechter hamstring. Dat heb ik na de OD in Utrecht eruit laten masseren en de spieren herstelden vervolgens snel na elke training. De ontwikkeling van de overige LD’ ers werd hier ook goed zichtbaar. Dirk Wijnalda wist een week na de Ironman Nice alweer volop mee te doen in zijn thuiswedstrijd. Na Lanzarote te hebben gedaan liet Thomas Naasz zien op de goede weg te zijn door zich kort achter de specialisten te nestelen. Merijn Schuurman draaide een sterke race en gaf daarmee aan ook voldoende basisniveau te hebben, wetende dat hij als een LD’ er traint. Jeroen Schenk was op de weg terug en trainde daags ervoor ook flink door om vandaag vooral ook een goede training te laten zijn. Ik ‘trainde’ mijzelf ook naar een 18e plaats. Het resultaat was minder van belang. Het raceverloop en de evaluatie des te belangrijker.
De weken erna werd het viziergericht op Almere met als tussendoortje en de Ironman 70.3 in Antwerpen.
Antwerpen was de volgende generale voor Almere en de wedstrijd ging dit keer over de Ironman 70.3 afstand. Een race over 1,9 km zwemmen, 90 km fietsen en 21,1 km lopen. Deze wedstrijd zou ik op Almere-hartslag doen, dus hiermee dezelfde hartslag aan proberen te houden als tijdens de hele triathlon 4 weken later in Almere. Ook heb ik hier de sportvoeding getest die ik in Almere zou gaan gebruiken.
De eerste deelname aan deze race en net als in Utrecht en Stein in slecht weer. Veel regen maar wel een aangename temperatuur van c.a. 18 graden op de wedstrijddag.
Tijdens de race bleek dat mijn zwemmen dit jaar vooruit is gegaan. Het aanbrengen van continuiteit, en trainen op de juiste intensiteit wierp z’n vruchten af. We zwommen in een plas net naast de Schelde en gingen vervolgens op weg voor 90 km fietsen over een heen en weer parcours vlak buiten Antwerpen. Ook hier had ik te maken met veel specialisten op de kortere afstanden om mij heen. Omdat ik mij had voorgenomen mijn race op hartslag af te werken vraagt het de nodige discipline om je aan dit plan te houden. Maar dat lukt mij altijd goed en ook nu weer. Het fietsen ging in 2u25 (ruim 37 km/u) en ik was fris genoeg om nog goed te kunnen lopen.
Ondertussen verzorgde ik mijzelf met Powerbar gells en wist ik de hartslag mooi vlak te houden tijdens het looponderdeel wat zich overigens in een sfeervol Antwerpen voltrok in tegenstelling tot het fietsonderdeel.
De halve marathon ging makkelijk in 1u27 (netto) en ik haalde de finish in 4u24 tussen plek 90 en 100 overall in een veld van c.a. 1200 deelnemers. Pupil Daniel Avant die zijn eerste race van het jaar afwerkte kon helaas de finish niet halen vanwege materiaalpech.
Laatste loodjes naar Almere …..
UPC Holland triathlon Almere - 28 augustus 2009
De weg naar Almere werd daags na Antwerpen vervolgd. Op de vrijdag na Antwerpen had ik een vrije dag en heb ik een fietsrit met triatleet Cor Boerman gedaan van bijna 200 km. Het was warm die dag en we moesten ons goed te verzorgen om de training wel effectief te laten zijn. De training ging conditioneel prima maar daags erna kreeg ik last van een bovenbeenspier. Na behandeling door fysiotherapeut Dennis Geerlings van Topfit bleek een klein scheurtje te zitten in de spierbuik van de vastus medialis. Op zich geluk dat het een spier betrof en geen pees. Na klachten tijdens het lopen heb ik mij gemeld bij Dennis.
Hij heeft mij na een behandeling van de pijn afgeholpen en na een week niet te hebben gelopen kon ik weer aan de slag. Ondertussen wel blijven fietsen en zwemmen zij het wel aangepast.
Op zichzelf is een dergelijke blessure in deze fase in de opbouw conditioneel geen probleem, echter de laatste puntjes op i zoals een tijdrit van 100 km fietsen op wedstrijdtempo en wederom een 200 km rit fietsen konden niet gedaan worden. Dat was jammer. Ook een week niet lopen was niet rampzalig maar had graag de laatste jump in mijn vorm gemaakt. Dat was al vrij vlot geaccepteerd omdat ik toch gewoon mee kon doen in Almere.
Op 29 augustus was het zover, mijn 5e hele triathlon. De weersvoorspellingen waren qua temperatuur erg aangenaam voor mij. De windkracht was er eentje die ik nog niet eerder had meegemaakt: wind kracht 5/6 op de wedstrijddag. Wel leuk om net als vroeger een echte klassieke Almere mee te maken met zwaar weer.
Dat had als gevolg dat het Gooimeer ’s ochtends vroeg kolkend lag te wachten op ruim 300 gespannen triatleten. Direct na de start realiseerde ik mij dat ik hier eigenlijk weinig ervaring mee had. Na 15 jaar triathlon misschien gek maar wanneer ga je in het buitenwater trainen als er zoveel wind staat. Ja eigenlijk zelden en tijdens de eerste slagen moest ik – en waarschijnlijk vele anderen- erg wennen. Na een paar minuten zwemmen kwam ik in een goed ritme en ik kon ik de eerste ronde van 1100 meter goed afleggen. Het tweede deel tegen de golven in maar direct na de ronding van de boei kon ik mij lastig orienteren. Ik zag wel dat ik naast Thomas Naasz en Dirk Wijnalda lag en dat was voor mij goed op dat moment. Uiteindelijk heb ik door moeizaam orienteren een minuut op deze mannen verloren tijdens het zwemmen en kon ik mij gaan opmaken voor 180 km fietsen. Net als op Lanzarote kwam ik ook net achter Merijn Schuurman uit het water.
Het begin van het fietsen ging met het windje in de rug richting Stichtse brug en ik had direct de juiste hartslagzone te pakken. De benen voelden goed. Ik reed mijn eigen tempo en na c.a. 1u38 kwam ik door na 60 km fietsen. Door de kou was het extra belangrijk om voldoende energie te blijven opnemen en dat lukte goed. Toch kreeg ik na c.a. 100 km een energiedip: de hartslag daalde en het tempo idem dito. Op dat moment haalde Jeroen Schenk mij bij en na goede verzorging kon ik op 12 meter gaan zitten en kon alleen maar volgen. Jeroen reed sterk en nagenoeg gelijk wisselden wij na 180 km fietsen voor de marathon. Ik voelde dat ik ook hier mijn eigen tempo moest gaan lopen en Jeroen direct moest laten gaan. Achteraf ook verstandig omdat Jeroen 15’ harder liep. Door de energiedip ben ik voorzichtig aan de marathon begonnen. Goed verzorgd met gells en sportdrank en langzaam maar zeker kwam ik in een goed ritme. Na 28 km en doorkomst door het triathlonstadion nam ik mij voor om alles er nog eens uit te persen in de laatste loopronde. De energie was terug en ik elke stap die ik nam was gericht op de finish. Ik ging in de laatste loopronde steeds harder lopen en mijn vader riep dat ik de laatste 5 km in 4.15’ per kilometer liep. Ook de hartslag ging weer naar het gewenste niveau en ik kon voor het eerst in een hele triathlon een ‘ negative split’ lopen: deel 2 van de marathon sneller dan deel 1. Ik moest even denken aan de manier waarop Ben van Zelst dat vroeger deed. Hij deed dat ook en wist o.a. daarmee de triathlon meerdere keren op zijn naam te schrijven.
Ik kwam het triathlonstadion na 9u42 binnen en het goede slot van de race gaf een enorm goed gevoel. En finishen is elke keer weer enorm gaaf, dit keer als 23e overal , 15e op het NK en 4e Almeerder. De nieuwe Nederlands kampioen Dirk Wijnalda heeft zijn steady deelnames van de afgelopen jaren doorgetrokken naar een niveau hoger. zij het wel bij afwezigheid van Chris Brands die zich momenteel voorbereidt op de Ironman Hawaii. Maar alle lof voor Dirk want wie er niet is kan ook niet winnen.
Ook Thomas Naasz heeft zich dit jaar opvallend goed ontwikkeld en wordt 4e Nederlander. Irene Kinnegim pakt haar eerste Nederlandse titel na een sterke race.
Mijn volgende coachees die ik maandenlang met testen en schema’s heb begeleid naar race-day hebben allen de finish bereikt. Iedereen met een eigen verhaal.
Op onderstaande website kun je deze helden terugzien op video op naam of op startnummer:
http://www.upc.nl/upclive/upc_live_test/2090/20908730.html?u=UT09
In volgorde:
Matthijs Westerbeek debuteerde in 9u26.07
Daniel Avant volbracht maar liefst zijn 13e hele triathlon in 9u27.19
Ikzelf in 9u42.59 mijn 5e hele triathlon
Sander Hospers (met pruik over de finish) in een nieuw PR: 10u11.19
Johannes Hemelrijk, debutant in 11u12.48
Jan Drevers, debutant in 11u27.43
Geen opmerkingen:
Een reactie posten