Berry Schipper is in april j.l. bij Lars Karmelk komen trainen met als doel zo goed mogelijk finishen in de Holland triathlon van Almere. Vanwege de vele engelstaligen in zijn netwerk (hij woont in Cambodja) heeft hij het verslag in het Engels geschreven.
Vanwege de lengte van het verslag heb ik het in 3 delen opgeknipt.
Deel 1: Achtergrond
Crossing the line
If memory serves me right it was april 2009 when I saw an email from Phnom Penh based Laura Watson asking for a (new) biking/training partner to work towards an Iron Man. I had been training on and mostly off for 6 months or so, but as usual not very structured. I’ve been wanting to do an Iron Man for over 15 years, and when Jan-Bert Bos, Berndt van Eijkeren and myself did a so called Tri-together and I swam the IM-part in August 2000 I knew one day I had to be a part of this and do one on my own.
There was one big obstacle: my left knee. Even though (mostly) decently balanced over my 2.02 meter, my weight has been between 108 and 115kg over the past 15 years and 10+ years of basketball caused some damage on that knee. I could run 30 minutes 2-3 times a week, but that was it. So I focused on swimming. Again not too structured, but I found an interesting website www.swimplan.com and I followed some sort of schedule. Then I met an interesting (interesting as in completely nuts) Dutchy in Phnom Penh: Roger Henke. A long distance runner who practiced Chi-running. He showed me a complete new way of running. For details I gladly refer you to the many articles and You-Tube films on the internet and books that have been written about this, but it basically comes down to leaning forward from your ankles, let your weight (of which I have enough) pull you forward, take small, small steps and most important: land mid-foot, not on your heel.
I started to practice Chi-running early 2009 and I found myself running a lot easier and longer than ever before and… without any discomfort. I ran on treadmills only, cause I still didn’t want to take risks with my knee. I also biked in the gym, but after a few months I was getting bored and losing motivation: even for a narcissist like myself staring at yourself in the mirror for 6-8 hours a week while running or biking gets to be a drag.
So in april 2009 I committed myself to serious training, outdoors training even. This might sound a bit silly; when you want to do an Iron Man of course you have to train outdoors, but living in Phnom Penh that was not an easy step to take. The roads aren’t very safe and the temperature and humidity is killing. On my first ride, a whooping 50km, I believe it was 469 degrees with 2099.9% humidity and I was in serious pain, but I loved it.
Pretty soon an Irish ultra runner named Joe Collins had joined Laura and me on our way to IM and all of us were improving our fitness and toughness. But we also had our motivational setbacks at times. We tried to help each other through this in our different ‘styles’: Laura is the supporting kind, Joe will challenge you and I like to annoy people into working harder.
Our midterm goal in March 2010 was the 70.3 in Singapore, a half triathlon. About 6 weeks before the start of this I had a serious dip in motivation and skipped more than half of my planned training. That bit me in the ass during the race. I just didn’t had what it takes to finish a race like this in a decent way. I did finish, but 7hrs20 was a good wakeup call: I wasn’t fit enough. We were joined in Singapore by former PP resident Nick Cox and he was the first one ‘rude’ enough to tell me I wasn’t going to reach my goal of finishing a full IM only 5 months later. With my usual arrogance in these situations I wanted to dismiss this; what did he know about me and how deep I could dig in my self-proclaimed mental toughness? “Don’t tell me what I cannot do.” But I looked at Joe and he just nodded: Sorry buddy, but no way you’re going to cross that line if you keep horsing around like you do now.
dinsdag 31 augustus 2010
Deel 2 Ironman Berry Schipper (31-08-2010)
Berry Schipper is in april j.l. bij Lars Karmelk komen trainen met als doel zo goed mogelijk finishen in de Holland triathlon van Almere. Vanwege de vele engelstaligen in zijn netwerk (hij woont in Cambodja) heeft hij het verslag in het Engels geschreven.
Vanwege de lengte van het verslag heb ik het in 3 delen opgeknipt.
Deel 2: De ommezwaai
So I took my third and maybe most important step towards my goal: I hired a coach. Through someone I knew from my swim trainings in 2000 I came into contact with Lars Karmelk www.larskarmelk-sportbegeleiding.nl (also able to coach English speaking athletes) and he changed my way of training, 180 degrees.
Here’s the thing: in order to keep up with better runners like Joe and Laura and the very fast Emily Woodfield and Dinus –from a different planet- de Vries who also joined occasionally, my ‘tactics’ were basically to go all out for as long as I could, walk a few minutes and go all out again. This is nice when you’re training for a 1500 meter run, but not for an IM.
Lars gave me a schedule and told me to train ‘lazy.’ He calculated certain heart rate zones in which I had to train; e.g. I had to run 45 minutes in d1 which meant I had to keep my heart rate under 124 in my case. I needed to get a bigger engine, to be able to go longer with low intensity. That way the fuel you use aren’t carbo hydrates, but fat. (of which again I have plenty.)
I absolutely hated it. Did this guy had any idea how fast I could bike if I gave it my full? Did he know I lost two pants seizes and then gained one because of my impressive quads? I could squeeze a freaking coconut with those upper legs of mine.
And now this so-called ‘coach’ made me run, well dribble is a better word, with a maximum heart rate of 124. The first time I did that it meant I went 6.7 km per hour. Six point Seven! Is this a joke?
But he was convincing, he told me to give it a try and he promised me a result. I guess the self secured way he wrote that made me do it. And boy was he right…
His concept worked and it worked fantastic. This form of training might have bored me in the past, but I read an article about celebrating little successes during your tri-training and I focused on that. 7km per hr in d1? Weehoo. ‘Only’ 29km/hr on the bike for 3 hours, but still fresh enough to run an hour after that? Awesome. 12 minutes run in d2 (max HR 138) followed by 2 minutes of walking in which I got my HR back to 105? Bring on the champagne! Although, not literally. I already decided to strictly limit drinking alcohol summer ’09, but as I came closer to that faithful 28 August 2010, it had to be a real good diner for me to drink 1 glass of wine. The occasional cigar was out of the question, pork at an absolute minimum and after a ruined training day because of it, so was fa(s)t food. Other small sacrifices included a bit earlier to bed to get enough rest and no Saturday parties, because Sunday was the ‘long run day.’ Also Jolanda’s support was essential: after working 50 hour weeks there was no sleeping in for her, as I was always up early doing my thing. (I did make the Saturday my day off though, there is a limit to what you can ask from your partner I believe.)
The training schedule went from 12 hours a week to 15, up to 20 hours a week in August 2010. The lazy training, that sounded a bit absurd early on, made sure I could train 6 days a week, 8-10 training sessions. My body was taught to train while being fatigued, but not to wear itself out. Besides one stiff back/bum muscle that cramped up and locked my back for 2 days I never had an injury.
I was still aiming for and celebrating the small victories. Running in d1 went from 6.7 (be it in the Cambodian heat) to 8.7-9km/hr, in d2 to 9.7-10.6km/hr, all without feeling too tired to train again the next day. I focused on form and not on speed on the bike, and trained on ‘running off the bike.’ Only did some bike speed training in the last month; the important thing was to train my legs to be able to run after turning around those paddles for 180km.
Also at that time Lars suggested I’d go from one to two swim sessions a week. I’m a natural swimmer, it comes easy to me. But neglecting that will have a negative impact in a race, since it will cost more energy; energy I’ll need on the other two parts of the tri.
Vanwege de lengte van het verslag heb ik het in 3 delen opgeknipt.
Deel 2: De ommezwaai
So I took my third and maybe most important step towards my goal: I hired a coach. Through someone I knew from my swim trainings in 2000 I came into contact with Lars Karmelk www.larskarmelk-sportbegeleiding.nl (also able to coach English speaking athletes) and he changed my way of training, 180 degrees.
Here’s the thing: in order to keep up with better runners like Joe and Laura and the very fast Emily Woodfield and Dinus –from a different planet- de Vries who also joined occasionally, my ‘tactics’ were basically to go all out for as long as I could, walk a few minutes and go all out again. This is nice when you’re training for a 1500 meter run, but not for an IM.
Lars gave me a schedule and told me to train ‘lazy.’ He calculated certain heart rate zones in which I had to train; e.g. I had to run 45 minutes in d1 which meant I had to keep my heart rate under 124 in my case. I needed to get a bigger engine, to be able to go longer with low intensity. That way the fuel you use aren’t carbo hydrates, but fat. (of which again I have plenty.)
I absolutely hated it. Did this guy had any idea how fast I could bike if I gave it my full? Did he know I lost two pants seizes and then gained one because of my impressive quads? I could squeeze a freaking coconut with those upper legs of mine.
And now this so-called ‘coach’ made me run, well dribble is a better word, with a maximum heart rate of 124. The first time I did that it meant I went 6.7 km per hour. Six point Seven! Is this a joke?
But he was convincing, he told me to give it a try and he promised me a result. I guess the self secured way he wrote that made me do it. And boy was he right…
His concept worked and it worked fantastic. This form of training might have bored me in the past, but I read an article about celebrating little successes during your tri-training and I focused on that. 7km per hr in d1? Weehoo. ‘Only’ 29km/hr on the bike for 3 hours, but still fresh enough to run an hour after that? Awesome. 12 minutes run in d2 (max HR 138) followed by 2 minutes of walking in which I got my HR back to 105? Bring on the champagne! Although, not literally. I already decided to strictly limit drinking alcohol summer ’09, but as I came closer to that faithful 28 August 2010, it had to be a real good diner for me to drink 1 glass of wine. The occasional cigar was out of the question, pork at an absolute minimum and after a ruined training day because of it, so was fa(s)t food. Other small sacrifices included a bit earlier to bed to get enough rest and no Saturday parties, because Sunday was the ‘long run day.’ Also Jolanda’s support was essential: after working 50 hour weeks there was no sleeping in for her, as I was always up early doing my thing. (I did make the Saturday my day off though, there is a limit to what you can ask from your partner I believe.)
The training schedule went from 12 hours a week to 15, up to 20 hours a week in August 2010. The lazy training, that sounded a bit absurd early on, made sure I could train 6 days a week, 8-10 training sessions. My body was taught to train while being fatigued, but not to wear itself out. Besides one stiff back/bum muscle that cramped up and locked my back for 2 days I never had an injury.
I was still aiming for and celebrating the small victories. Running in d1 went from 6.7 (be it in the Cambodian heat) to 8.7-9km/hr, in d2 to 9.7-10.6km/hr, all without feeling too tired to train again the next day. I focused on form and not on speed on the bike, and trained on ‘running off the bike.’ Only did some bike speed training in the last month; the important thing was to train my legs to be able to run after turning around those paddles for 180km.
Also at that time Lars suggested I’d go from one to two swim sessions a week. I’m a natural swimmer, it comes easy to me. But neglecting that will have a negative impact in a race, since it will cost more energy; energy I’ll need on the other two parts of the tri.
Succesvol debutant Berry Schipper in triathlon Almere (31-08-2010)
Berry Schipper is in april j.l. bij Lars Karmelk komen trainen met als doel zo goed mogelijk finishen in de Holland triathlon van Almere. Vanwege de vele engelstaligen in zijn netwerk (hij woont in Cambodja) heeft hij het verslag in het Engels geschreven.
Vanwege de lengte van het verslag heb ik het in 3 delen opgeknipt.
Deel 3:
Raceday (samenvatting)
The day before I was nervous, very nervous. I wasn’t doubting if I could make it or anything, but just pre-race nerves. I must have checked my gear 20 times (and still forgot to pack extra –dry- socks for the run) and I spent a lot of time on the toilet that day.
But on race day itself, I was calm. I knew I had trained hard and structured and I knew this would pay off. “Just another day doing some sport” (in Dutch: Gewoon een dagje sporten) said Lars and told me to let go of the goals I set myself time wise. Which of course I couldn’t; I’m a number-nerd. But his attitude towards the day did help me though: take it easy, you’ve been in the water, on the bike and running before; nothing new.
It was only six weeks ago when I didn’t dare taking on a bet by the before mentioned Berndt of finishing within 13 hours, but now my goal for the day was 12hrs30. For this to happen, and for that matter for me to reach my initial goal: finishing at all, I had to preserve energy during the swim and the bike. A triathlon doesn’t really start until the last 20km of the run.
318 Male and female athletes were at the start and I’m guessing not one of them was over 100kg; in a not-all-that-mature way that made me proud: I might not have the seize for this shit, but I’m here anyway.
As mentioned before I wasn’t going to push it hard during the swim, anywhere between 1hrs05 and 1:10 would do. In Singapore I was standing in the front row, but in Almere I settled for 7th-8th row. I did however stand in the middle and not on the wussy outsides; I like the mess at mass starts in the water, gives me a shot of adrenaline. Where you read that athletes blame their DNFs (Did Not Finish) on a kick on their goggles, it works the other way around for me: bring it on.
The swim itself was like a Dutch guy on new year’s eve: try to find free bubbles. You’re looking for (air bubbles coming from) feet and you swim behind those feet. Same speed, less effort.
Got out of the water in 1:05, all fresh and was happy with that split time. Nothing more than a glorified warm up I said to myself.
It was a long walk/run/dribble to the transition area, a long walk through the mud to my bike and another long walk to where we were allowed to get on our bikes. It had been raining huge amounts in the previous two days, but the weather forecast for this day was okay: maybe some light thunder storms at the very end of the day on the west coast of The Netherlands. Yeah right…
Going into the second (of 3 times 60km) lap all hell broke loose. A thunder storm with Cambodian-like rain combined with a chilling 16-17 degrees was nasty. But I guess all that training in challenging weather made me a bit of a tough SOB. During the first round a good deal of people passed me (Every time when someone went flying by I said to myself –hopefully not too loud- “wow, you must be a lousy swimmer”) and I had only passed 1 guy who funnily was named Berndt by the way. But during this storm and during the 2 hard and very chilly rain showers that would follow later on, I started overtaking people. This was a nice boost of confidence and Bruce Springsteen sang in my head: “Honey I aaammmm tougher than the rest.”
I had slowed down a bit at the end of the first round, I was aiming for a negative split, where the second part of your race is faster than your first part and I wanted to make sure I wasn’t going to blow myself up on the bike. So the 31.7km/hr average went down to 31.2 and I think that was a smart thing to do. Jan-Bert gave me my gel, water and energy drinks and that went smoothly. I didn’t need any at the end of the 2nd round, so the poor guy had been waiting for nearly 2 hours in the coaching area for nothing. But it’s essential to have someone there, to know he’ll give you stuff you need; there’s enough to worry about once you’re on your bike.
The third round brought two surprises. The first one I could have done without. It was another frantic rain shower and this flooded a short little road leading down the dike into a sharp corner. I couldn’t break, I couldn’t correct my path; I was going straight into the fields. Once I hit the dirt I was able to break and luckily didn’t fall off or damage my bike. These adrenaline shots are not the ones I was hoping for; I got a bit scared. I was still at 31km/hr by then, but now I slowed down at every corner even more than usual (I should work on that.) I ended up with an avg speed of 30.6-30.7km/hr; good enough. 5hrs52 was a split I was happy with.
My transition from the bike to the run was a bit faster (and shorter) and I felt my legs were good. The first part was a path next to the dike and Dinus was running beside me on the dike. Great for motivation, but I think I ran just a bit too fast the first 2 km. I slowed down a bit and was still within d2.
Beforehand I had made a running schedule of 18 minutes running followed by 2 minutes walking both in d1 and d2. Lars told me there isn’t any d1 in the run (also it ain’t smart to run or bike in d3) and it turned out he was right. But I kept the 18-2 schedule –in d2- and was able to do so during the whole run. I was en route to a sub 5hrs marathon during the first part of the run, but the expected pain came at km 17-18 and it came fast and hard. I could keep my 18-2 and even though my heart rate went down to 115-118 at times, I just couldn’t squeeze out enough speed. Whatever articles I have read about pain coming from your mind and comparing these signals to the fuel light going on in your car while having enough gas for another 50km, I tried and I tried, but slowly the lights went out over Broadway. I had followed Lars’ food and drink plan to the letter during the day. But taking into consideration the rain and the cold, that might have been a bit much, resulting in me peeing 4 times during the bike ride and two times during the first round of (3 times) 14km running. It did however contribute to me not cramping up. I was in a decent amount of pain and I was stiffening up, but thank goodness no cramps. Also my stomach got fed up with the gels and the sports drink and shut down: “No more, buddy. I’m done with this junk.”
My friend MaX supplied me with gels during the run, but at times I wished he would just sod off with those –by then- disgusting things. I think I drank about 3.5-4 liters energy drink and 5-5.5 liters of water to wash away the 18-20 gels I consumed that day.
During that second part of the run I felt the energy fading away and I remembered this was what multiple IM finisher and insane distance biker Matt Warner-Smith had written to me: “The 1st 10km find your rhythm, the 2nd 10km stick to the rhythm and pay attention to your form, the last part just toughen it out.” There was no more technique, no more Chi-running, no more breathing pattern. Keeping up the 18-2 was all I could do. I forced down a few more gels. Burped, spit and gagged them away and I was truly at the outer limits of what my body could take. My dad broke the rules and could have gotten me disqualified by biking on the run course next to me on the last part before running those ugly last 5km on the dike towards the finish, but I was too far gone to say anything about that. I was in a zone and it wasn’t a pretty one.
I was wearing a shirt that read ‘After today there will be tomorrow’, this is the text my mum ‘uses’ to help her to get through chemo and beside honoring her true battle I guess it couldn’t hurt stealing a bit of her toughness.
Guess that helped. I never once got that voice inside my head that told me to give up, I wouldn’t let it
Looking at my watch I could still do the math about my end-time and saw that 12hrs30 was still in reach. Until the first round of running I was even on schedule for sub 12 hours, but that one was out the window already. I decided to push it just a bit more and thought I found my running rhythm again: “Strong, strong, strong as a bear”, a nice and fluent mantra that is exactly my running pace. As you can see on a little film put on Facebook by my friend Jean Pierre, there is no such rhythm going on in my run at that time; there was in my head for sure, but the facts show the rhythm a 3-legged pregnant hippo.
But there, after 3.8km of swimming, 180 freezing km biking and a 42km marathon I crossed the line. There was an uncontrollable series of screams/Yeahs, and I was an Iron Man.
14 friends and family were there to witness it and after I went to them and sat down something hit me hard; I was very emotional and felt I was going to cry, but physically couldn’t. I had pushed my limit and it was like my body was shutting down. I was taken to the medical tent, but after a few minutes I was feeling much better again. And I could start celebrating this ‘thing’ I did.
I guess I’m known as someone who starts more than he finishes, who talks more than he achieves and I guess that is right. I also guess that changes don’t come overnight and I for one believe that the best way to initiate changes is to face your shortcomings head on.
So I set a target, worked towards it and finished it.
I am an Iron Man.
Vanwege de lengte van het verslag heb ik het in 3 delen opgeknipt.
Deel 3:
Raceday (samenvatting)
The day before I was nervous, very nervous. I wasn’t doubting if I could make it or anything, but just pre-race nerves. I must have checked my gear 20 times (and still forgot to pack extra –dry- socks for the run) and I spent a lot of time on the toilet that day.
But on race day itself, I was calm. I knew I had trained hard and structured and I knew this would pay off. “Just another day doing some sport” (in Dutch: Gewoon een dagje sporten) said Lars and told me to let go of the goals I set myself time wise. Which of course I couldn’t; I’m a number-nerd. But his attitude towards the day did help me though: take it easy, you’ve been in the water, on the bike and running before; nothing new.
It was only six weeks ago when I didn’t dare taking on a bet by the before mentioned Berndt of finishing within 13 hours, but now my goal for the day was 12hrs30. For this to happen, and for that matter for me to reach my initial goal: finishing at all, I had to preserve energy during the swim and the bike. A triathlon doesn’t really start until the last 20km of the run.
318 Male and female athletes were at the start and I’m guessing not one of them was over 100kg; in a not-all-that-mature way that made me proud: I might not have the seize for this shit, but I’m here anyway.
As mentioned before I wasn’t going to push it hard during the swim, anywhere between 1hrs05 and 1:10 would do. In Singapore I was standing in the front row, but in Almere I settled for 7th-8th row. I did however stand in the middle and not on the wussy outsides; I like the mess at mass starts in the water, gives me a shot of adrenaline. Where you read that athletes blame their DNFs (Did Not Finish) on a kick on their goggles, it works the other way around for me: bring it on.
The swim itself was like a Dutch guy on new year’s eve: try to find free bubbles. You’re looking for (air bubbles coming from) feet and you swim behind those feet. Same speed, less effort.
Got out of the water in 1:05, all fresh and was happy with that split time. Nothing more than a glorified warm up I said to myself.
It was a long walk/run/dribble to the transition area, a long walk through the mud to my bike and another long walk to where we were allowed to get on our bikes. It had been raining huge amounts in the previous two days, but the weather forecast for this day was okay: maybe some light thunder storms at the very end of the day on the west coast of The Netherlands. Yeah right…
Going into the second (of 3 times 60km) lap all hell broke loose. A thunder storm with Cambodian-like rain combined with a chilling 16-17 degrees was nasty. But I guess all that training in challenging weather made me a bit of a tough SOB. During the first round a good deal of people passed me (Every time when someone went flying by I said to myself –hopefully not too loud- “wow, you must be a lousy swimmer”) and I had only passed 1 guy who funnily was named Berndt by the way. But during this storm and during the 2 hard and very chilly rain showers that would follow later on, I started overtaking people. This was a nice boost of confidence and Bruce Springsteen sang in my head: “Honey I aaammmm tougher than the rest.”
I had slowed down a bit at the end of the first round, I was aiming for a negative split, where the second part of your race is faster than your first part and I wanted to make sure I wasn’t going to blow myself up on the bike. So the 31.7km/hr average went down to 31.2 and I think that was a smart thing to do. Jan-Bert gave me my gel, water and energy drinks and that went smoothly. I didn’t need any at the end of the 2nd round, so the poor guy had been waiting for nearly 2 hours in the coaching area for nothing. But it’s essential to have someone there, to know he’ll give you stuff you need; there’s enough to worry about once you’re on your bike.
The third round brought two surprises. The first one I could have done without. It was another frantic rain shower and this flooded a short little road leading down the dike into a sharp corner. I couldn’t break, I couldn’t correct my path; I was going straight into the fields. Once I hit the dirt I was able to break and luckily didn’t fall off or damage my bike. These adrenaline shots are not the ones I was hoping for; I got a bit scared. I was still at 31km/hr by then, but now I slowed down at every corner even more than usual (I should work on that.) I ended up with an avg speed of 30.6-30.7km/hr; good enough. 5hrs52 was a split I was happy with.
My transition from the bike to the run was a bit faster (and shorter) and I felt my legs were good. The first part was a path next to the dike and Dinus was running beside me on the dike. Great for motivation, but I think I ran just a bit too fast the first 2 km. I slowed down a bit and was still within d2.
Beforehand I had made a running schedule of 18 minutes running followed by 2 minutes walking both in d1 and d2. Lars told me there isn’t any d1 in the run (also it ain’t smart to run or bike in d3) and it turned out he was right. But I kept the 18-2 schedule –in d2- and was able to do so during the whole run. I was en route to a sub 5hrs marathon during the first part of the run, but the expected pain came at km 17-18 and it came fast and hard. I could keep my 18-2 and even though my heart rate went down to 115-118 at times, I just couldn’t squeeze out enough speed. Whatever articles I have read about pain coming from your mind and comparing these signals to the fuel light going on in your car while having enough gas for another 50km, I tried and I tried, but slowly the lights went out over Broadway. I had followed Lars’ food and drink plan to the letter during the day. But taking into consideration the rain and the cold, that might have been a bit much, resulting in me peeing 4 times during the bike ride and two times during the first round of (3 times) 14km running. It did however contribute to me not cramping up. I was in a decent amount of pain and I was stiffening up, but thank goodness no cramps. Also my stomach got fed up with the gels and the sports drink and shut down: “No more, buddy. I’m done with this junk.”
My friend MaX supplied me with gels during the run, but at times I wished he would just sod off with those –by then- disgusting things. I think I drank about 3.5-4 liters energy drink and 5-5.5 liters of water to wash away the 18-20 gels I consumed that day.
During that second part of the run I felt the energy fading away and I remembered this was what multiple IM finisher and insane distance biker Matt Warner-Smith had written to me: “The 1st 10km find your rhythm, the 2nd 10km stick to the rhythm and pay attention to your form, the last part just toughen it out.” There was no more technique, no more Chi-running, no more breathing pattern. Keeping up the 18-2 was all I could do. I forced down a few more gels. Burped, spit and gagged them away and I was truly at the outer limits of what my body could take. My dad broke the rules and could have gotten me disqualified by biking on the run course next to me on the last part before running those ugly last 5km on the dike towards the finish, but I was too far gone to say anything about that. I was in a zone and it wasn’t a pretty one.
I was wearing a shirt that read ‘After today there will be tomorrow’, this is the text my mum ‘uses’ to help her to get through chemo and beside honoring her true battle I guess it couldn’t hurt stealing a bit of her toughness.
Guess that helped. I never once got that voice inside my head that told me to give up, I wouldn’t let it
Looking at my watch I could still do the math about my end-time and saw that 12hrs30 was still in reach. Until the first round of running I was even on schedule for sub 12 hours, but that one was out the window already. I decided to push it just a bit more and thought I found my running rhythm again: “Strong, strong, strong as a bear”, a nice and fluent mantra that is exactly my running pace. As you can see on a little film put on Facebook by my friend Jean Pierre, there is no such rhythm going on in my run at that time; there was in my head for sure, but the facts show the rhythm a 3-legged pregnant hippo.
But there, after 3.8km of swimming, 180 freezing km biking and a 42km marathon I crossed the line. There was an uncontrollable series of screams/Yeahs, and I was an Iron Man.
14 friends and family were there to witness it and after I went to them and sat down something hit me hard; I was very emotional and felt I was going to cry, but physically couldn’t. I had pushed my limit and it was like my body was shutting down. I was taken to the medical tent, but after a few minutes I was feeling much better again. And I could start celebrating this ‘thing’ I did.
I guess I’m known as someone who starts more than he finishes, who talks more than he achieves and I guess that is right. I also guess that changes don’t come overnight and I for one believe that the best way to initiate changes is to face your shortcomings head on.
So I set a target, worked towards it and finished it.
I am an Iron Man.
Dennis van de Worp debuteert met succes in Almere (31-08-2010)
Coachee Dennis van de Worp, sinds november onder begeleiding van Lars Karmelk heeft met succes gedebuteert in de hele triathlon van Almere. Hieronder zijn verhaal.
Hierbij een verslag van de laatste week naar Almere 2010
Eindelijk, het is week 34, de week van Almere 2010 is begonnen en ik merk dat het nu een beetje begint te kriebelen. Deze week echt heerlijk rustig aan gedaan, goed slapen, voedingsplan met Lars doorgenomen en verder iedere dag kijken wat het weer gaat doen. Eigenlijk kun je nu niets meer doen en moet je maar vertrouwen op de trainingsarbeid van de afgelopen maanden.
Nu is het moment waar ik zo lang naar heb uitgekeken (als junior had ik altijd al de wens) en dan is het zover. Eindelijk de start en ben meteen goed weg, de eerste ronde gaat vanzelf, alles klopt en ik merk dat ik al snel ruimte heb. Na de landgang even kijken naar de plek en dat ziet er goed uit en licht duizelig spring ik weer opnieuw het water in. Tweede gedeelte gaat ook lekker, rustig op techniek gezwommen en trouw om de 5 slagen gekeken of ik nog op de juiste koers lig. Ik weet dat ik een lichte afwijking naar links heb dus de correctie is iedere keer vrij eenvoudig. Laatste stukje de haven in en dan mag ik er al uit. Kijk op de klok en zie 57:48, toch. Had voor de zekerheid een fietsshirt klaar gelegd waar ik later geen spijt van kreeg. Ik hoorde dat ik rond de 33ste plek uit het water kwam. De fiets aan de hand mee tot aan de streep, voor mijn gevoel al een kilometer gelopen en begon ik aan mijn 180 km. Volgens het plan 2 bidons de eerste ronde en twee gelletjes met voldoende water, wat een heerlijke afleiding kan eten en drinken zijn. De eerste 60 km gaan vanzelf en bij de coachpost twee nieuwe bidons en f lachen en roepen naar de supporters, na zo’n 75 km gaat het enorm onweren en kom ik niet eens aan tellen toe na de flits, echt flits kabam zegmaar en meteen enorme regen, tegenwind en koud. Gelukkig werd het snel weer droog. Tijdens deze ronde 3 bidons leeggedronken en 3 gelletjes volgens plan. De laatste ronde gaat in. De laatste 20 km. begin ik al een beetje uit te kijken naar het lopen, vraag me af hoe het zal gaan en wat voor tijd ik zou neerzetten op de fiets. Na 4:55 stap ik van de fiets, als 16de hoor ik de speaker zeggen. Mijn gemiddelde HF was 132, verbruikte calorieën 3585 en gemiddelde cadans was 88. Rondetijden: 1u36:41 – 1u36:31 en 1u42:07. Totale fietstijd 4u55:18 (16de fietstijd).
Heb vertrouwen in de marathon aangezien ik me nog helemaal fris voel van het fietsen. Dat had ik van te voren niet kunnen hopen. Fiets in het hek, loopschoenen aan, f door de bagger naar het loopparcours en de eerste doorgang bij de finish is gedaan. Nu gaat het echt beginnen, de door mij gevreesde marathon. Heb het plan niet op mijn tijd te letten onder het lopen en net als het fietsen puur op mijn HF te vertrouwen (doel is 131-141). Dat is in Stein ook erg goed bevallen. De eerste ronde gaat heerlijk (HF 132-135) op de eerste 2 km na dan. Die heb ik alvast maar te pakken, tweede ronde voelt ook zeer prettig aan, wel bijna 3 minuten langzamer zie ik, maar geen paniek om onder de 10 uur te blijven. Merk dat ik stiekem toch onbewust aan het rekenen ben gegaan deze tweede ronde om te kijken wat er meer mogelijk was. Zou dan 9:45 haalbaar zijn? Met dat idee begin ik aan mijn laatste ronde en plots bij 31 km voel ik alsof mijn bovenbenen ineens volschieten met enorme spierpijn, net voorbij de coachpost. Ik verbied mezelf te gaan wandelen, mijn HF daalt naar 124. Mijn Pa fiets boven aan de dijk mee en geeft zegt precies de juiste dingen. Heerlijk de wind in de rug en ik kan dit rustig volhouden. Na 3u47:52 zit mijn marathon erop (verval van 12 minuten in de laatste ronde) en mijn rondetijden waren: 1u09:44 – 1u12:58 en 1u25:11 ik zie mijn finishtijd, 9:49:22. Super gaaf, onder de 10 uur en eigenlijk alleen maar last van mijn bovenbenen en wat een onwijs mooie ervaring. Dit smaakt meteen al naar meer, daar was ik al voor gewaarschuwd.
Deze dag kon niet mooier en wat heerlijk om op deze manier met onze sport bezig te zijn. Ik besef dat mijn voorbereidingen goed zijn geweest. De schema’s van Lars Karmelk hebben mij het vertrouwen gegeven dit aan te kunnen en daarnaast is steun van je partner, familie, vrienden en collega’s ook erg belangrijk, allemaal enorm bedankt!
Hierbij een verslag van de laatste week naar Almere 2010
Eindelijk, het is week 34, de week van Almere 2010 is begonnen en ik merk dat het nu een beetje begint te kriebelen. Deze week echt heerlijk rustig aan gedaan, goed slapen, voedingsplan met Lars doorgenomen en verder iedere dag kijken wat het weer gaat doen. Eigenlijk kun je nu niets meer doen en moet je maar vertrouwen op de trainingsarbeid van de afgelopen maanden.
Nu is het moment waar ik zo lang naar heb uitgekeken (als junior had ik altijd al de wens) en dan is het zover. Eindelijk de start en ben meteen goed weg, de eerste ronde gaat vanzelf, alles klopt en ik merk dat ik al snel ruimte heb. Na de landgang even kijken naar de plek en dat ziet er goed uit en licht duizelig spring ik weer opnieuw het water in. Tweede gedeelte gaat ook lekker, rustig op techniek gezwommen en trouw om de 5 slagen gekeken of ik nog op de juiste koers lig. Ik weet dat ik een lichte afwijking naar links heb dus de correctie is iedere keer vrij eenvoudig. Laatste stukje de haven in en dan mag ik er al uit. Kijk op de klok en zie 57:48, toch. Had voor de zekerheid een fietsshirt klaar gelegd waar ik later geen spijt van kreeg. Ik hoorde dat ik rond de 33ste plek uit het water kwam. De fiets aan de hand mee tot aan de streep, voor mijn gevoel al een kilometer gelopen en begon ik aan mijn 180 km. Volgens het plan 2 bidons de eerste ronde en twee gelletjes met voldoende water, wat een heerlijke afleiding kan eten en drinken zijn. De eerste 60 km gaan vanzelf en bij de coachpost twee nieuwe bidons en f lachen en roepen naar de supporters, na zo’n 75 km gaat het enorm onweren en kom ik niet eens aan tellen toe na de flits, echt flits kabam zegmaar en meteen enorme regen, tegenwind en koud. Gelukkig werd het snel weer droog. Tijdens deze ronde 3 bidons leeggedronken en 3 gelletjes volgens plan. De laatste ronde gaat in. De laatste 20 km. begin ik al een beetje uit te kijken naar het lopen, vraag me af hoe het zal gaan en wat voor tijd ik zou neerzetten op de fiets. Na 4:55 stap ik van de fiets, als 16de hoor ik de speaker zeggen. Mijn gemiddelde HF was 132, verbruikte calorieën 3585 en gemiddelde cadans was 88. Rondetijden: 1u36:41 – 1u36:31 en 1u42:07. Totale fietstijd 4u55:18 (16de fietstijd).
Heb vertrouwen in de marathon aangezien ik me nog helemaal fris voel van het fietsen. Dat had ik van te voren niet kunnen hopen. Fiets in het hek, loopschoenen aan, f door de bagger naar het loopparcours en de eerste doorgang bij de finish is gedaan. Nu gaat het echt beginnen, de door mij gevreesde marathon. Heb het plan niet op mijn tijd te letten onder het lopen en net als het fietsen puur op mijn HF te vertrouwen (doel is 131-141). Dat is in Stein ook erg goed bevallen. De eerste ronde gaat heerlijk (HF 132-135) op de eerste 2 km na dan. Die heb ik alvast maar te pakken, tweede ronde voelt ook zeer prettig aan, wel bijna 3 minuten langzamer zie ik, maar geen paniek om onder de 10 uur te blijven. Merk dat ik stiekem toch onbewust aan het rekenen ben gegaan deze tweede ronde om te kijken wat er meer mogelijk was. Zou dan 9:45 haalbaar zijn? Met dat idee begin ik aan mijn laatste ronde en plots bij 31 km voel ik alsof mijn bovenbenen ineens volschieten met enorme spierpijn, net voorbij de coachpost. Ik verbied mezelf te gaan wandelen, mijn HF daalt naar 124. Mijn Pa fiets boven aan de dijk mee en geeft zegt precies de juiste dingen. Heerlijk de wind in de rug en ik kan dit rustig volhouden. Na 3u47:52 zit mijn marathon erop (verval van 12 minuten in de laatste ronde) en mijn rondetijden waren: 1u09:44 – 1u12:58 en 1u25:11 ik zie mijn finishtijd, 9:49:22. Super gaaf, onder de 10 uur en eigenlijk alleen maar last van mijn bovenbenen en wat een onwijs mooie ervaring. Dit smaakt meteen al naar meer, daar was ik al voor gewaarschuwd.
Deze dag kon niet mooier en wat heerlijk om op deze manier met onze sport bezig te zijn. Ik besef dat mijn voorbereidingen goed zijn geweest. De schema’s van Lars Karmelk hebben mij het vertrouwen gegeven dit aan te kunnen en daarnaast is steun van je partner, familie, vrienden en collega’s ook erg belangrijk, allemaal enorm bedankt!
zondag 29 augustus 2010
Succesvolle coachees in Almere (28-08-2010)
De triathlon van Almere (hele triathlon) heeft succes opgeleverd voor 9 coachees van Lars Karmelk-Sportbegeleiding.
4 debutanten wisten onder zware en door regen/onweersbuien geteisterde race de finish te halen.
3 anderen wisten respectievelijk 40, 19 en 10 minuten van het persoonlijke record af te halen. De overige 2 deelnemers presteerden ondanks een gebrekkige voorbereiding naar behoren!
De komende dagen zijn de persoonlijke verhalen van enkele deelnemers hier te lezen.
Ikzelf begon de dag om 07.00u op een bootje met uitleg aan 35 VIPS. Ik was gevraagd door de organisatie om hierin als triathlonexpert op te treden. In een informele sfeer zijn we richting start gevaren en mocht ik een uur lang mijn encyclopedische kennis over de triathlonsport op een helder manier vertellen. Met name vanuit het perspectief van de triatleten heb ik uitgelegd wat je ervoor moet doen om een hele triathlon goed voor te bereiden en zaken als voeding, trainingsopbouw, de favorieten voor de race, de meest gemaakte fouten over het voetlicht gebracht. Het was erg geslaagd!
Aansluitend heb ik in het team ' Karmelkjes en de Boer' een leuke wedstrijd gedraaid in de triple play race, evenals mijn teamgenoten.
Lars Karmelk
4 debutanten wisten onder zware en door regen/onweersbuien geteisterde race de finish te halen.
3 anderen wisten respectievelijk 40, 19 en 10 minuten van het persoonlijke record af te halen. De overige 2 deelnemers presteerden ondanks een gebrekkige voorbereiding naar behoren!
De komende dagen zijn de persoonlijke verhalen van enkele deelnemers hier te lezen.
Ikzelf begon de dag om 07.00u op een bootje met uitleg aan 35 VIPS. Ik was gevraagd door de organisatie om hierin als triathlonexpert op te treden. In een informele sfeer zijn we richting start gevaren en mocht ik een uur lang mijn encyclopedische kennis over de triathlonsport op een helder manier vertellen. Met name vanuit het perspectief van de triatleten heb ik uitgelegd wat je ervoor moet doen om een hele triathlon goed voor te bereiden en zaken als voeding, trainingsopbouw, de favorieten voor de race, de meest gemaakte fouten over het voetlicht gebracht. Het was erg geslaagd!
Aansluitend heb ik in het team ' Karmelkjes en de Boer' een leuke wedstrijd gedraaid in de triple play race, evenals mijn teamgenoten.
Lars Karmelk
donderdag 26 augustus 2010
Clinic Lars op triathlonweb (26-08-2010)
http://www.triathlonweb.nl/twn/show.php?chapter=Bizz-Talk&ID=10,021
Deelname aan de clinic is kosteloos, inschrijven vooraf is echter verplicht. Stuur daartoe een mail naar fysiqvision @ gmail.com met daarin uw naam, adres en telefoonnummer, en vergeet niet te vermelden of u aan de duurloop of wandeling wenst deel te nemen.
Deelname aan de clinic is kosteloos, inschrijven vooraf is echter verplicht. Stuur daartoe een mail naar fysiqvision @ gmail.com met daarin uw naam, adres en telefoonnummer, en vergeet niet te vermelden of u aan de duurloop of wandeling wenst deel te nemen.
maandag 23 augustus 2010
Coachees Lars Karmelk in Holland Triathlon (23-08-2010)
Aanstaande zaterdag 28 augustus zullen 9 coachees van Lars Karmelk-Sportbegeleiding deelnemen aan de UPC Holland triathlon.
Daarnaast zullen er 8 coachees meedoen met de businesstriathlon.
Aanstaande vrijdag zal een junior al deelnemen aan de scholentriathlon.
Meer informatie op http://www.almerehollandtriathlon.nl/ of voor mijn voorbeschouwing op de race: http://www.tri-run.nl/post/2010-08-07/voorbeschouwing-triathlon-almere/
Zelf ben ik a.s. zaterdag triathlonexpert voor de Vip's, deelnemer aan de triple play samen met Marcel de Boer en Ruud Karmelk en zal ik mijn coachees gaan supporteren.
Lars Karmelk
Daarnaast zullen er 8 coachees meedoen met de businesstriathlon.
Aanstaande vrijdag zal een junior al deelnemen aan de scholentriathlon.
Meer informatie op http://www.almerehollandtriathlon.nl/ of voor mijn voorbeschouwing op de race: http://www.tri-run.nl/post/2010-08-07/voorbeschouwing-triathlon-almere/
Zelf ben ik a.s. zaterdag triathlonexpert voor de Vip's, deelnemer aan de triple play samen met Marcel de Boer en Ruud Karmelk en zal ik mijn coachees gaan supporteren.
Lars Karmelk
Verslag triathlon Doetinchem Petra Rippe (22-08-2010)
Petra doet een jaar aan triathlon. Zwemmen is vanwege de technische component nog de grootste uitdaging. Iets waar vele triatleten technisch gezien de meeste moeite mee hebben.
Voorbereiding
Eerst even een verslag van vandaag.
De weersvoorspelling waren niet heel erg positief, dus gisteren nog even getwijfeld of ik zou gaan.
Toch alle spullen voorbereid en bedacht dat ik vanochtend de knoop zou doorhakken.
Vanochtend was het zonnig en de voorspelling waren ook redelijk voor de ochtend. Dus gegaan en we hebben iig heerlijk weer gehad.
Ruim op tijd aanwezig en rustig de zwemstart plek bekeken.
Bij het voorbereiden van het parc ferme voelde ik een gezonde spanning, nog even getwijfeld over wel of geen wetsuit, maar het water vond ik te fris en gekozen voor de wetsuit.
De race
Het zwemmen ging niet goed, ik kwam niet lekker in mijn ritme en er stond ook een redelijke sterke stroming. Heb uiteindelijk schoolslag en borstcrawl afgewisseld.
Na 13.15min kwam ik uit het water en toen begon helemaal de ellende.
Kreeg eerst mijn cap niet af en daarna kreeg ik met geen mogelijkheid mijn wetsuit uit.
Daardoor heb ik 3.25min over mijn wissel gedaan. Fietsen ging wel lekker.
Er stond wel een stevige wind, maar kon goed doortrappen.
Wilde ook wat goedmaken van mijn slechte zwemtijd.
Met een gemiddelde van 29,3 km per uur heb ik voor mijn gevoel een goede fietstijd neergezet en de schade verder beperkt. Mijn fietstijd was (volgens Ralph) 42.11 min. Op het laatste rechte stuk met de wind mee ook flink doorgetrapt.
T2 ging ook een stuk sneller, 1.28 min.
Toen 2 rondes van 2,5 km gelopen waar ik de eerste ronde 'rustig' heb gelopen en mijn ritme moest vinden.
De tweede ronde kon ik was versnellen en was ik sneller terug dan mijn man Ralph had verwacht.
Uiteindelijk 26.47 min gelopen over de 5km en toch met een redelijk gevoel kunnen afsluiten.
Totaaltijd was 1.27.07 uur volgens Ralph. De officiële uitslagen moet ik nog even afwachten, maar we hadden een chip, dus kan nauwkeurig zien wat er gebeurd is. Na de slechte start uiteindelijk nog wel een redelijk gevoel door het goede weer en een goede fietsrit en loop.
Verbeterpunt zwemmen
Vrijdagavond hebben we ook onze eerst zwemles gehad. Al een aantal nuttige
oefeningen en tips, maar een uur is ook zo voorbij. Ben heel benieuwd wat het
mij op de lange termijn gaat brengen.
Petra Rippe
Voorbereiding
Eerst even een verslag van vandaag.
De weersvoorspelling waren niet heel erg positief, dus gisteren nog even getwijfeld of ik zou gaan.
Toch alle spullen voorbereid en bedacht dat ik vanochtend de knoop zou doorhakken.
Vanochtend was het zonnig en de voorspelling waren ook redelijk voor de ochtend. Dus gegaan en we hebben iig heerlijk weer gehad.
Ruim op tijd aanwezig en rustig de zwemstart plek bekeken.
Bij het voorbereiden van het parc ferme voelde ik een gezonde spanning, nog even getwijfeld over wel of geen wetsuit, maar het water vond ik te fris en gekozen voor de wetsuit.
De race
Het zwemmen ging niet goed, ik kwam niet lekker in mijn ritme en er stond ook een redelijke sterke stroming. Heb uiteindelijk schoolslag en borstcrawl afgewisseld.
Na 13.15min kwam ik uit het water en toen begon helemaal de ellende.
Kreeg eerst mijn cap niet af en daarna kreeg ik met geen mogelijkheid mijn wetsuit uit.
Daardoor heb ik 3.25min over mijn wissel gedaan. Fietsen ging wel lekker.
Er stond wel een stevige wind, maar kon goed doortrappen.
Wilde ook wat goedmaken van mijn slechte zwemtijd.
Met een gemiddelde van 29,3 km per uur heb ik voor mijn gevoel een goede fietstijd neergezet en de schade verder beperkt. Mijn fietstijd was (volgens Ralph) 42.11 min. Op het laatste rechte stuk met de wind mee ook flink doorgetrapt.
T2 ging ook een stuk sneller, 1.28 min.
Toen 2 rondes van 2,5 km gelopen waar ik de eerste ronde 'rustig' heb gelopen en mijn ritme moest vinden.
De tweede ronde kon ik was versnellen en was ik sneller terug dan mijn man Ralph had verwacht.
Uiteindelijk 26.47 min gelopen over de 5km en toch met een redelijk gevoel kunnen afsluiten.
Totaaltijd was 1.27.07 uur volgens Ralph. De officiële uitslagen moet ik nog even afwachten, maar we hadden een chip, dus kan nauwkeurig zien wat er gebeurd is. Na de slechte start uiteindelijk nog wel een redelijk gevoel door het goede weer en een goede fietsrit en loop.
Verbeterpunt zwemmen
Vrijdagavond hebben we ook onze eerst zwemles gehad. Al een aantal nuttige
oefeningen en tips, maar een uur is ook zo voorbij. Ben heel benieuwd wat het
mij op de lange termijn gaat brengen.
Petra Rippe
dinsdag 17 augustus 2010
Triathlon debuut coachee Eline de Wit (17-08-2010)
Het verhaal van Eline tijdens de vrouwentriathlon Beesd afgelopen weekend. Eline traint sinds april bij Lars Karmelk-Sportbegeleiding.
Dat zwemmen was zoals gedacht voor mij een lastig en vooral vermoeiend onderdeel... Anders dan ik dacht, waren de vrouwen met mijn starttijd niet alleen 'schoolslag zwemmers' maar ook gewoon echte zwemmers die op zwemclub zitten enzo....Ik was iets te veel vooraan gestart (gezien mijn tempo) en heb hier en daar dus wel wat benen gevoeld. Ondertussen nog een lekkere slok water meegenomen, waardoor ik even proestend heel rustig heb moeten zwemmen. Al met al kwam ik uiteindelijk zo net bij de achterste helft het water uit. Wel met een hele hoge hartslag (zo rond de 178).
Fietsen ging redelijk (stond harde wind) maar doordat ik al veel energie bij zwemmen had verbruikt en hartslag al zo hoog was, ging dat naar mijn idee niet heel lekker en bleef hartslag ook echt heel hoog (rond 172) en ging ik niet hard (genoeg).
Lopen daarentegen ging super (hartslag ging ook iets omlaag) en daar heb ik gelukkig nog wel een vrouw of 10 kunnen inhalen en had toen ook nog genoeg puf over voor een eindsprintje.
Uiteindelijk (tijd weet ik nog niet precies) ruim 38 minuten over gedaan (=5 minuten langzamer dan de snelste vrouw). Ik ben tevreden en vond het ook nog eens leuk ;-)
Mocht ik dus ergens volgend jaar aan een 1/8 mee willen doen, dan moet ik in ieder geval een beetje leren zwemmen.
Tot zover weer over mijn eerste triathlon ervaring :-)
Eline de Wit
Meer info op http://www.vrouwentriathlon.nl/
Dat zwemmen was zoals gedacht voor mij een lastig en vooral vermoeiend onderdeel... Anders dan ik dacht, waren de vrouwen met mijn starttijd niet alleen 'schoolslag zwemmers' maar ook gewoon echte zwemmers die op zwemclub zitten enzo....Ik was iets te veel vooraan gestart (gezien mijn tempo) en heb hier en daar dus wel wat benen gevoeld. Ondertussen nog een lekkere slok water meegenomen, waardoor ik even proestend heel rustig heb moeten zwemmen. Al met al kwam ik uiteindelijk zo net bij de achterste helft het water uit. Wel met een hele hoge hartslag (zo rond de 178).
Fietsen ging redelijk (stond harde wind) maar doordat ik al veel energie bij zwemmen had verbruikt en hartslag al zo hoog was, ging dat naar mijn idee niet heel lekker en bleef hartslag ook echt heel hoog (rond 172) en ging ik niet hard (genoeg).
Lopen daarentegen ging super (hartslag ging ook iets omlaag) en daar heb ik gelukkig nog wel een vrouw of 10 kunnen inhalen en had toen ook nog genoeg puf over voor een eindsprintje.
Uiteindelijk (tijd weet ik nog niet precies) ruim 38 minuten over gedaan (=5 minuten langzamer dan de snelste vrouw). Ik ben tevreden en vond het ook nog eens leuk ;-)
Mocht ik dus ergens volgend jaar aan een 1/8 mee willen doen, dan moet ik in ieder geval een beetje leren zwemmen.
Tot zover weer over mijn eerste triathlon ervaring :-)
Eline de Wit
Meer info op http://www.vrouwentriathlon.nl/
zondag 15 augustus 2010
Uitgebreider verslag Erik Doornbos, Norseman (15-08-2010)
Was echt een supergave ervaring. The Norseman is echt (vind ik) een geweldige triathlon. Zwemmen was heerlijk en lekker snelle tijd (59 minuten en kwam als 8e uit water!). Fietsen was lood-zwaar. De klimmen vielen op zich nog mee (niet super steil) maar vooral de lange vlakke stukken op de hoogvlaktes (in totaal zo'n
70km) waren zeer zwaar vanwege de wind (tegen) en het feit dat je geen gebouw, boompje of wat ook tegenkomt.
Al met al toch een behoorlijke fietstijd van 6.39 (hartslag gemiddeld toch nog 150). Het lopen ging ook de 1e 25km vlak super. Hartslag steeds op 140-145 en tempo zo'n 5 minuten en een beetje per km. De laatste 17km gingen echt zeer zwaar omhoog, gemiddeld 10% en eigenlijk geen moment daar echt onder.
Alleen de uitvlakkende stukjes (die er nauwelijks waren) wat kunnen hardlopen, rest wandelend.
Voor de klim lag ik nog in de top 30, het wandelen omhoog was niet echt mijn ding. Daar nog wat plekjes verloren. Maar een zeer zeer voldaan gevoel!!!!!!
Zondag, maandag en gisteren heb ik even helemaal niets gedaan. Eigenlijk voel ik me nu best wel weer ok (zelfs geen spierpijn meer!!!!!).
Erik Doornbos
70km) waren zeer zwaar vanwege de wind (tegen) en het feit dat je geen gebouw, boompje of wat ook tegenkomt.
Al met al toch een behoorlijke fietstijd van 6.39 (hartslag gemiddeld toch nog 150). Het lopen ging ook de 1e 25km vlak super. Hartslag steeds op 140-145 en tempo zo'n 5 minuten en een beetje per km. De laatste 17km gingen echt zeer zwaar omhoog, gemiddeld 10% en eigenlijk geen moment daar echt onder.
Alleen de uitvlakkende stukjes (die er nauwelijks waren) wat kunnen hardlopen, rest wandelend.
Voor de klim lag ik nog in de top 30, het wandelen omhoog was niet echt mijn ding. Daar nog wat plekjes verloren. Maar een zeer zeer voldaan gevoel!!!!!!
Zondag, maandag en gisteren heb ik even helemaal niets gedaan. Eigenlijk voel ik me nu best wel weer ok (zelfs geen spierpijn meer!!!!!).
Erik Doornbos
maandag 9 augustus 2010
Coachee Roel de Hoop in Halve triathlon Leiderdorp (09-08-2010)
Halve net uitgelopen. Ging prima. Lekker weer. Redelijk steady gefietst en gelopen. Ik had nog wat over op het eind. Eten en drinken ging prima.
2500 Zwemmen in 35 min. Ging heel soepel in zo een drijfpak. Op het eind nog een sprintje gedaan om als eerste het water uit te komen.
80 km Fietsen, 2.35 was redelijk gelijkmatig opgebouwd maar een beetje rommelig, ik was mijn startnummer vergeten om te doen (leerpuntje), ik was al 5 min. Onderweg na een een minuut terugrijden bedacht ik mij (dit is niet voor de punten maar een training) en ben ik zonder startnummer verder gereden. Na 50 km brak mijn onderarm steun half af dus dat was redelijk ongemakkelijk leunen. 1 km voor de finish brak mijn ketting dus ik heb nog een km extra gelopen. Ik had moeite met de kracht op te brengen om cadans 85-90 te fietsen.
20 km Lopen, 1.41 ging erg lekker, ook redelijk steady gelopen. Op het eind wel wat hoger in de HF, een kennis van mij liep ook mee en die wilde ik wel voorblijven.
Roel is in voorbereiding op de hele triathlon van Almere....
2500 Zwemmen in 35 min. Ging heel soepel in zo een drijfpak. Op het eind nog een sprintje gedaan om als eerste het water uit te komen.
80 km Fietsen, 2.35 was redelijk gelijkmatig opgebouwd maar een beetje rommelig, ik was mijn startnummer vergeten om te doen (leerpuntje), ik was al 5 min. Onderweg na een een minuut terugrijden bedacht ik mij (dit is niet voor de punten maar een training) en ben ik zonder startnummer verder gereden. Na 50 km brak mijn onderarm steun half af dus dat was redelijk ongemakkelijk leunen. 1 km voor de finish brak mijn ketting dus ik heb nog een km extra gelopen. Ik had moeite met de kracht op te brengen om cadans 85-90 te fietsen.
20 km Lopen, 1.41 ging erg lekker, ook redelijk steady gelopen. Op het eind wel wat hoger in de HF, een kennis van mij liep ook mee en die wilde ik wel voorblijven.
Roel is in voorbereiding op de hele triathlon van Almere....
Artikel Lars op www.tri-run.nl (09-08-2010)
Via deze link kun je mijn laatste artikel lezen geschreven voor het duursportinformatie platform Tri-run.nl
http://www.tri-run.nl/post/2010-08-07/voorbeschouwing-triathlon-almere/#more-1162
http://www.tri-run.nl/post/2010-08-07/voorbeschouwing-triathlon-almere/#more-1162
Coachee Erik Doornbos finisht zware Norseman (08-08-2010)
3,8 kilometer zwemmen in de Hardangerfjord, meestal 15, 16 graden, maar dit keer goed op temperatuur met 17 graden. Vervolgens 180-kilometer fietsen, met 5 lange, steile klimmen (meer dan 3000 hoogtemeters). Als toetje stond vervolgens nog de 42 kilometer lopen naar de top van de Gaustatoppen, op 1883 meter, op het programma waar de laatste 17,5 kilometer 10 procent omhoog gingen en de laatste 5 kilometer ook nog eens over rotsachtig onverhard terrein.
Erik sms'te: Je hebt er een Norseman als coachee bij. Wat een lood en loodzware wedstrijd. Na 13u38 was ik binnen! Top 40, denk ik. Dank voor de fijne coaching!
Meer info op http://www.nxtri.com/
Erik sms'te: Je hebt er een Norseman als coachee bij. Wat een lood en loodzware wedstrijd. Na 13u38 was ik binnen! Top 40, denk ik. Dank voor de fijne coaching!
Meer info op http://www.nxtri.com/
donderdag 5 augustus 2010
Coachee Michael Gasman in Triathlon Alpe d' huez (29-07-2010)
Ben weer terug van mijn vakantie in Frankrijk, met als hoogtepunt de triathlon van Alpe d'Huez. Echt wat een super ervaring!
Het zwemmen ging redelijk goed (koud water met 15 graden) met 45 minuten was ik uit het water. Daarna het fietsen: de eerste 30 kilometer waren vlak tot redelijk aflopend, heb me toen goed verzorgd. De eerste col van de dag was de Alpe de Grand Serre, dit was gelijk een heftige klim met 15 km klimmen. Heb mijn hartslag tijdens deze klim goed constant rond de 145 bpm kunnen houden omdat deze klim vrij gelijkmatig stijgend was, maar hij hakte er wel in. Daarna een afdaling die goed te doen was.
De 2e klim van de dag was de Col d'Ornon; gelukkig beklommen we hem van de makkelijke kant en ook bij deze klim goed mijn hartslag rond de 145 kunnen houden. Dit was ondanks de warmte de makkelijkste klim van de dag. Bij de verzorgingsposten goed verzorgd weer (waren goed verzorgd trouwens). Daarna de technische afdaling van de Ornon en nog ongeveer 5 kilometer vlak naar de voet van de Alpe.
De beklimming van de Alpe na 100 km fietsen is gewoon in een woord samen te vatten: ZWAAR. Heb mijn hartslag toen ook niet lager dan 155 -160 kunnen krijgen. Was ook blij toen ik bij het parc fermee was. Heb 6,5 uur over het fietsen gedaan, iets langzamer dan gedacht maar vooral de eerste col had ik me op verkeken. Het fietsonderdeel is zeker zwaarder dan de 180 km in Almere.
Na de wissel fietsen-lopen kwam de grootste verrassing; de pijnlijke benen van het fietsen verdwenen als sneeuw voor de zon tijdens het lopen. Heb me keurig aan mijn hartslag gehouden en zo rond de 140 gelopen. Het eerste rondje lopen ging zo lekker terwijl het een heel zwaar looprondje was ( groot gedeelte off-road en een flinke klim).Het tweede rondje lopen ging ook lekker alleen tijdens het derde rondje heb ik op de klim een stukje gelopen. Met een tijd van 2.14 op het looponderdeel (21,9 km) na zo een zware dag, op zo'n zwaar looprondje en op hoogte ben ik dan ook echt super tevreden en kijk dan ook echt uit naar Almere.
Mijn totaaltijd voor de hele triathlon was 9 uur 28 minuten. Ik denk dat deze triathlon heeft aangetoond dat ik het afgelopen jaar weer een flinke progressie hebben gemaakt door je schema's. Het lichaam voelt nu ook goed. Ik kijk echt uit naar Almere!
Michael Gasman
Het zwemmen ging redelijk goed (koud water met 15 graden) met 45 minuten was ik uit het water. Daarna het fietsen: de eerste 30 kilometer waren vlak tot redelijk aflopend, heb me toen goed verzorgd. De eerste col van de dag was de Alpe de Grand Serre, dit was gelijk een heftige klim met 15 km klimmen. Heb mijn hartslag tijdens deze klim goed constant rond de 145 bpm kunnen houden omdat deze klim vrij gelijkmatig stijgend was, maar hij hakte er wel in. Daarna een afdaling die goed te doen was.
De 2e klim van de dag was de Col d'Ornon; gelukkig beklommen we hem van de makkelijke kant en ook bij deze klim goed mijn hartslag rond de 145 kunnen houden. Dit was ondanks de warmte de makkelijkste klim van de dag. Bij de verzorgingsposten goed verzorgd weer (waren goed verzorgd trouwens). Daarna de technische afdaling van de Ornon en nog ongeveer 5 kilometer vlak naar de voet van de Alpe.
De beklimming van de Alpe na 100 km fietsen is gewoon in een woord samen te vatten: ZWAAR. Heb mijn hartslag toen ook niet lager dan 155 -160 kunnen krijgen. Was ook blij toen ik bij het parc fermee was. Heb 6,5 uur over het fietsen gedaan, iets langzamer dan gedacht maar vooral de eerste col had ik me op verkeken. Het fietsonderdeel is zeker zwaarder dan de 180 km in Almere.
Na de wissel fietsen-lopen kwam de grootste verrassing; de pijnlijke benen van het fietsen verdwenen als sneeuw voor de zon tijdens het lopen. Heb me keurig aan mijn hartslag gehouden en zo rond de 140 gelopen. Het eerste rondje lopen ging zo lekker terwijl het een heel zwaar looprondje was ( groot gedeelte off-road en een flinke klim).Het tweede rondje lopen ging ook lekker alleen tijdens het derde rondje heb ik op de klim een stukje gelopen. Met een tijd van 2.14 op het looponderdeel (21,9 km) na zo een zware dag, op zo'n zwaar looprondje en op hoogte ben ik dan ook echt super tevreden en kijk dan ook echt uit naar Almere.
Mijn totaaltijd voor de hele triathlon was 9 uur 28 minuten. Ik denk dat deze triathlon heeft aangetoond dat ik het afgelopen jaar weer een flinke progressie hebben gemaakt door je schema's. Het lichaam voelt nu ook goed. Ik kijk echt uit naar Almere!
Michael Gasman
Verslag coachee Rolf Bouman-Ironman Zurich (25-07-2010)
Voorbereiding
Mede dankzij jou schema's heb ik voor het eerst echt kunnen genieten van
een hele triathlon.
De voorbereiding was perfect geweest, het gaf mij zelfs ook een beetje
rust met de schema's die ik van je heb gekregen..
Race day
De dag van de wedstrijd, ben om 4u opgestaan. Goed ontbeten,witbrood
met allerei zoetigheden maag goedgevuld. Om 5u met de familie en met
Ruben en Menno weggereden. Het was nog wel 1u rijden om bij de start te
komen. Gelukkig ruim op tijd aangekomen. Heb mijn broer nog wat
instructie gegeven voor het aanreiken van bidons en gelletjes.
De start was om 7u.
De zwemstart was erg chaotisch kon niet echt een juiste baan vinden. Er
werden rake klappen uitgedeeld. Niet iedereen zwom borstcrawl.
Ben toen via een grote boog naar de eerste boei gezwommen. Uiteindelijk voorbij
de eerste boei had ik mijn ritme te pakken plus wat meer ruimte. Het
waren 2 rondes van 1,9km. Mijn zwemtijd was 1.17u. Om eerlijk te zeggen
viel me de eindtijd een beetje tegen. Had het sneller verwacht.
Eenmaal in het parc ferme, snel naar mijn bike en go.
Het fietsen was voor mij erg spannend i.v.m. mijn val van vorig jaar.
Eenmaal op de fiets kreeg ik het benauwd, was te gespannen.
Ik was gewoon weer te angstig om weer aangereden te worden.
Maar goed, de eerste 30km was vrij vlak had al snel een gemiddelde van zo'n 37,7 in een d2 zone.
Vond dit wel erg snel voor de eerste 30. Daarna begonnen de klimmetjes.
De eerste echte klim had een lengte van zo'n 3km.
Kon in deze klim goed in mijn hartslagzone d3 blijvend. Daarna was het weer vlak en een beetje dalen.
Maar toen kwam de echte klim kan helaas niet zeggen hoeveel procent het was.
Ik was in ieder geval blij dat ik achter een 27 had als kleinste tandwiel. Dit was
op advies van Menno. Anders had ik met een 39-25 gereden. Had na 20
min. mijn eerste bidon al leeg. Ik had 4 bidons bij me. 1 met water en 3 met
energie Powerbar met fitmax. Had de hele 180km op 8 bidons gereden + om
het half uur een gel Maxim.. Op gegeven moment kwamen wel de gelletjes
je neus uit, had daar teveel van op.
Maar ja, ik dacht laten we maar genoeg voeding nemen voor het lopen.
Had gelukkig een goeie wissel, had snel mijn bike kunnen parkeren.
Het waren 4 rondes van 10,5 km.
Heb bij elke verzorgingspunt water gedronken in combinatie met wat gel.
De 3 rondes heb ik aan een stuk door gelopen zonder maar ook te wandelen.
Bij de laatste ronde heb ik bij elk verzorgingspunt eventjes moeten wandelen om goed te kunnen drinken.
De benen voelde toen al vrij zwaar aan. Alleen bij de laatste 500 meter
zag ik de finisch en dat gaf me vleugels en geen pijn. Eenmaal door de
finisch (eindtijd 11.49u) werd er spagetthi geserveerd.
Kon helaas geen hap door mijn keel krijgen. Was gewoon te misselijk.
Al met al was dit een triathlon om nooit meer te vergeten. Dit is voor het eerst dat ik
tijdens een wedstrijd heb kunnen genieten en ook na kunnen genieten.
Dankzij jouw hulp. "Fantastisch"!
Rolf Bouman
Mede dankzij jou schema's heb ik voor het eerst echt kunnen genieten van
een hele triathlon.
De voorbereiding was perfect geweest, het gaf mij zelfs ook een beetje
rust met de schema's die ik van je heb gekregen..
Race day
De dag van de wedstrijd, ben om 4u opgestaan. Goed ontbeten,witbrood
met allerei zoetigheden maag goedgevuld. Om 5u met de familie en met
Ruben en Menno weggereden. Het was nog wel 1u rijden om bij de start te
komen. Gelukkig ruim op tijd aangekomen. Heb mijn broer nog wat
instructie gegeven voor het aanreiken van bidons en gelletjes.
De start was om 7u.
De zwemstart was erg chaotisch kon niet echt een juiste baan vinden. Er
werden rake klappen uitgedeeld. Niet iedereen zwom borstcrawl.
Ben toen via een grote boog naar de eerste boei gezwommen. Uiteindelijk voorbij
de eerste boei had ik mijn ritme te pakken plus wat meer ruimte. Het
waren 2 rondes van 1,9km. Mijn zwemtijd was 1.17u. Om eerlijk te zeggen
viel me de eindtijd een beetje tegen. Had het sneller verwacht.
Eenmaal in het parc ferme, snel naar mijn bike en go.
Het fietsen was voor mij erg spannend i.v.m. mijn val van vorig jaar.
Eenmaal op de fiets kreeg ik het benauwd, was te gespannen.
Ik was gewoon weer te angstig om weer aangereden te worden.
Maar goed, de eerste 30km was vrij vlak had al snel een gemiddelde van zo'n 37,7 in een d2 zone.
Vond dit wel erg snel voor de eerste 30. Daarna begonnen de klimmetjes.
De eerste echte klim had een lengte van zo'n 3km.
Kon in deze klim goed in mijn hartslagzone d3 blijvend. Daarna was het weer vlak en een beetje dalen.
Maar toen kwam de echte klim kan helaas niet zeggen hoeveel procent het was.
Ik was in ieder geval blij dat ik achter een 27 had als kleinste tandwiel. Dit was
op advies van Menno. Anders had ik met een 39-25 gereden. Had na 20
min. mijn eerste bidon al leeg. Ik had 4 bidons bij me. 1 met water en 3 met
energie Powerbar met fitmax. Had de hele 180km op 8 bidons gereden + om
het half uur een gel Maxim.. Op gegeven moment kwamen wel de gelletjes
je neus uit, had daar teveel van op.
Maar ja, ik dacht laten we maar genoeg voeding nemen voor het lopen.
Had gelukkig een goeie wissel, had snel mijn bike kunnen parkeren.
Het waren 4 rondes van 10,5 km.
Heb bij elke verzorgingspunt water gedronken in combinatie met wat gel.
De 3 rondes heb ik aan een stuk door gelopen zonder maar ook te wandelen.
Bij de laatste ronde heb ik bij elk verzorgingspunt eventjes moeten wandelen om goed te kunnen drinken.
De benen voelde toen al vrij zwaar aan. Alleen bij de laatste 500 meter
zag ik de finisch en dat gaf me vleugels en geen pijn. Eenmaal door de
finisch (eindtijd 11.49u) werd er spagetthi geserveerd.
Kon helaas geen hap door mijn keel krijgen. Was gewoon te misselijk.
Al met al was dit een triathlon om nooit meer te vergeten. Dit is voor het eerst dat ik
tijdens een wedstrijd heb kunnen genieten en ook na kunnen genieten.
Dankzij jouw hulp. "Fantastisch"!
Rolf Bouman
woensdag 4 augustus 2010
Janine Herweijer 3e Dames 40-44 in Ironman UK (04-08-2010)
Het was voor mij uiteindelijk een heel mooie wedstrijd waar de meeste
dingen na vele trainingsuren goed bij elkaar kwamen.
Het zwemmen bestond uit twee rondjes, waarbij je (gelukkig) tussendoor
niet het water uit hoefde. De zwemstart was een waterstart met
1500man/vrouw en een lang gevecht. Pas bij boei 3 (bijna op de helft
van de eerste ronde) kreeg ik wat ruimte. Sommige stukken kon je gewoon
niet zwemmen zonder iemand te raken of dat iemand jou raakte. Je armen
maaiden over lichamen en ook je benen trapten tegen handen en lichamen.
Toch rolde er een zeer acceptabele zwemtijd uit: 1u11
Op naar het fietsen. Met fietsshirt en mouwtjes aan was het zaak de hf
onder de 135 te houden. Eerst een aanloop stuk van ongeveer 20km en
vervolgens 3x een rondje van zo'n 55km waar een behoorlijk steile klim
in zat. Daarna nog een stuk uitloop naar de wisselzone fietsen-lopen.
Het fietsen ging gelijk lekker. De straten waren wel voortdurend nat,
wat natuurlijk wat minder is in een bochtige afdaling, maar alleen in
de tweede ronde viel er een beetje regen. De klim hakte er wel in en
het gemiddelde daalde daar rap, maar met m'n 36/29 kon ik de verzuring
goed voorkomen.
Het gemiddelde kon ik trouwens na de klim, zeker in de 1e en 2e ronde
weer behoorlijk naarboven bijstellen. De laatste ronde was wat
lastiger, ik had het idee dat er wat meer (tegen) wind kwam en de benen
begon ik toch ook wel te voelen. Na 6u21 fietsen (inclusief 2 plasstops
en 1 bevoorradingsstop) en met 184km op teller mocht ik aan het lopen
beginnen.
Het lopen bestond uit eerst een onverhard/blubberig lusje van ongeveer
6km en vervolgens een voornamelijk glooiend heen-weer-heentje langs een
hoofdstraat van ongeveer 12km met daarin een soort omleiding met twee
behoorlijke klimmen en afdalingen. Dus zowel heen als terug mocht je
twee keer echt klimmen en dalen. Het lopen ging voor mijn doen best
goed. Natuurlijkdeden de benen zeer, maar dat is maar tijdelijk (toch?).
De laatste 3km kon ik zelfs nog een beetje "versnellen" (ja, ja stiekem hf>135)
en na 4u25 lopen kwam ik over de finish.
Mijn 5e hele triathlon, een PR met 12:05.31 en 3e in m'n age-group dus
op het podium. Heel mooi!
Al met al een mooi resultaat. Nummer 1 was een klasse apart (snelste
age-grouper) dus duidelijk geen slotje voor mij. Ben wel blij dat nr1
het slot nam, want nr2 is me pas in de laatste 5km voorbij
gekomen....en ze lag uiteindelijk slechts 2.24min voor.
Nu ben ik heel erg blij en viel het allemaal reuze mee!
Vooraf zag ik er namelijk best tegen op. Wie niet zul je zeggen....maar
toch...
Bij het water stonden waarschuwingen over blauw-alg en hoe zou ik daar
op reageren? Daarom heb ik vantevoren niet in de plas gezwommen, maar
in het zwembad van het hotel.
Het parkoers was behoorlijk uitdagend. Dat wist ik van te voren, maar
naast het bochtige en heuvelachtige fiets en loopparkoers was het
wegdek van het fietsparkoers op veel plaatsen slecht.
Verder waren er nog de organisatorische aangelegenheden dan wel
zorgpuntjes:
Door coaches mocht er niets worden aangegeven en was er een vage
"speciaal needs" post. Met dit in het achterhoofd had ik 2 voedings
plannen. Plan 1 bestond uit alles op eigen voeding met behulp van de
'special needs' post en plan 2 was beginnen met eigen voeding en daarna
over op voeding van de organisatie. Uiteindelijk heb ik mijn
eigenvoeding volledig kunnen gebruiken Plan 1 dus.
Kledingkeuze was lastig: De weervoorspellingen varieerden van dag tot
dag. De ene dag voorspelden ze een regendag met 13-18 graden en de
andere dag was de voorspelling min of meer droog en 15-20 graden.
Daarom had ik bij allebei de wisselpunten droge en warme kleding
liggen. Uiteindelijk was het weer best goed.
En last but not least...het lopen was altijd zo'n enorme martelgang
voor me...en dat was nu niet zo. Die hfmax 135 had je goed gezien, Lars!
Janine Herweijer
dingen na vele trainingsuren goed bij elkaar kwamen.
Het zwemmen bestond uit twee rondjes, waarbij je (gelukkig) tussendoor
niet het water uit hoefde. De zwemstart was een waterstart met
1500man/vrouw en een lang gevecht. Pas bij boei 3 (bijna op de helft
van de eerste ronde) kreeg ik wat ruimte. Sommige stukken kon je gewoon
niet zwemmen zonder iemand te raken of dat iemand jou raakte. Je armen
maaiden over lichamen en ook je benen trapten tegen handen en lichamen.
Toch rolde er een zeer acceptabele zwemtijd uit: 1u11
Op naar het fietsen. Met fietsshirt en mouwtjes aan was het zaak de hf
onder de 135 te houden. Eerst een aanloop stuk van ongeveer 20km en
vervolgens 3x een rondje van zo'n 55km waar een behoorlijk steile klim
in zat. Daarna nog een stuk uitloop naar de wisselzone fietsen-lopen.
Het fietsen ging gelijk lekker. De straten waren wel voortdurend nat,
wat natuurlijk wat minder is in een bochtige afdaling, maar alleen in
de tweede ronde viel er een beetje regen. De klim hakte er wel in en
het gemiddelde daalde daar rap, maar met m'n 36/29 kon ik de verzuring
goed voorkomen.
Het gemiddelde kon ik trouwens na de klim, zeker in de 1e en 2e ronde
weer behoorlijk naarboven bijstellen. De laatste ronde was wat
lastiger, ik had het idee dat er wat meer (tegen) wind kwam en de benen
begon ik toch ook wel te voelen. Na 6u21 fietsen (inclusief 2 plasstops
en 1 bevoorradingsstop) en met 184km op teller mocht ik aan het lopen
beginnen.
Het lopen bestond uit eerst een onverhard/blubberig lusje van ongeveer
6km en vervolgens een voornamelijk glooiend heen-weer-heentje langs een
hoofdstraat van ongeveer 12km met daarin een soort omleiding met twee
behoorlijke klimmen en afdalingen. Dus zowel heen als terug mocht je
twee keer echt klimmen en dalen. Het lopen ging voor mijn doen best
goed. Natuurlijkdeden de benen zeer, maar dat is maar tijdelijk (toch?).
De laatste 3km kon ik zelfs nog een beetje "versnellen" (ja, ja stiekem hf>135)
en na 4u25 lopen kwam ik over de finish.
Mijn 5e hele triathlon, een PR met 12:05.31 en 3e in m'n age-group dus
op het podium. Heel mooi!
Al met al een mooi resultaat. Nummer 1 was een klasse apart (snelste
age-grouper) dus duidelijk geen slotje voor mij. Ben wel blij dat nr1
het slot nam, want nr2 is me pas in de laatste 5km voorbij
gekomen....en ze lag uiteindelijk slechts 2.24min voor.
Nu ben ik heel erg blij en viel het allemaal reuze mee!
Vooraf zag ik er namelijk best tegen op. Wie niet zul je zeggen....maar
toch...
Bij het water stonden waarschuwingen over blauw-alg en hoe zou ik daar
op reageren? Daarom heb ik vantevoren niet in de plas gezwommen, maar
in het zwembad van het hotel.
Het parkoers was behoorlijk uitdagend. Dat wist ik van te voren, maar
naast het bochtige en heuvelachtige fiets en loopparkoers was het
wegdek van het fietsparkoers op veel plaatsen slecht.
Verder waren er nog de organisatorische aangelegenheden dan wel
zorgpuntjes:
Door coaches mocht er niets worden aangegeven en was er een vage
"speciaal needs" post. Met dit in het achterhoofd had ik 2 voedings
plannen. Plan 1 bestond uit alles op eigen voeding met behulp van de
'special needs' post en plan 2 was beginnen met eigen voeding en daarna
over op voeding van de organisatie. Uiteindelijk heb ik mijn
eigenvoeding volledig kunnen gebruiken Plan 1 dus.
Kledingkeuze was lastig: De weervoorspellingen varieerden van dag tot
dag. De ene dag voorspelden ze een regendag met 13-18 graden en de
andere dag was de voorspelling min of meer droog en 15-20 graden.
Daarom had ik bij allebei de wisselpunten droge en warme kleding
liggen. Uiteindelijk was het weer best goed.
En last but not least...het lopen was altijd zo'n enorme martelgang
voor me...en dat was nu niet zo. Die hfmax 135 had je goed gezien, Lars!
Janine Herweijer
dinsdag 3 augustus 2010
Ervaringen coachee Richard van der Meijden (03-08-2010)
Het was geweldige ervaring, mijn 1e OD triathlon en nog wel in het buitenland!
Bij een internetzoektocht naar een leuke vakantiestek in zuid-west Engeland was ik “per ongeluk” tegen een triathlon aan de kust van Cornwall aangelopen, de Kernow Fest met 3 afstanden waaronder een OD. Eens moet de eerste keer zijn en waarom dan niet in een prachtige omgeving, mijn doel (en het doel waar Lars zijn schema’s voor mij op heeft gemaakt): met plezier volbrengen!
Om 07.30 begon het met een 1,5 km zwemtocht op zee met nogal ruwe omstandigheden. Op de achtergrond was de engelse variant van Mont St. Michel, een spectaculair uitzicht op Mount st. Michael in Marazion. Stroming en golfslag maakte het wel een uitdaging en mijn beperkte buitenwaterervaring werd wel op de proef gesteld. Rustig mijn slag gevonden en maar blijven malen.
Na 37’ kwam ik uit het water, met een goed gevoel. De fietstocht ging over mooi parkoer in het engelse landschap, wat een heuvels, voor mij echte kuitenbijters (en altijd maar blijven denken: links rijden). Tijdens het fietsen goed gegeten en regelmatig gedronken. Ik kwam redelijk “fris” de fiets af. Het meeste zag ik tegen het lopen op gezien mijn knie. De 1e 500 meter gingen bijkans verticaal omhoog, hier wilde ik niet gelijk al mijn energie aan verspillen dus heb een deel gewandeld. Het werd echter niet beter, alleen maar stijl omhoog of stijl naar beneden en de laatste 5 km over bos- en onverharde paden met veel losliggende stenen. Bij elke drinkpost even gestopt voor een bekertje water en bij km 8 voelde ik dat mijn maag om iets vroeg. Ik had nog een halve reep bewaard en daar heb ik wat happen van genomen, dat hielp. Wel een les voor de volgende keer om beter mijn voeding aan te passen aan het loopdeel. Tijdens het lopen was het ook aardig warm geworden maar door steeds goed te drinken van de ruime voorraad die ik bij me had, had ik daar geen last van.
Uiteindelijke tijd 3:17, een PR! Ik kwam zeker niet “dood” over de streep. Ik voelde me redelijk goed en afgezien van de pijn in mijn knie geen andere klachten (dus ook geen kramp, iets wat mij nogal parten had gespeeld bij eerdere 1/8 triathlons). Bij de finish was er traditioneel voor alle finishers Cornish meat pastry met bier, daar moest ik natuurlijk wel even aan mee doen. Kortom, ik was zeker gespannen in de dagen ervoor maar de belevenis was fantastisch! Mooi te zien dat de schema’s van Lars mij tot deze prestaties laten komen, dit smaakt zeker naar meer!
Bij een internetzoektocht naar een leuke vakantiestek in zuid-west Engeland was ik “per ongeluk” tegen een triathlon aan de kust van Cornwall aangelopen, de Kernow Fest met 3 afstanden waaronder een OD. Eens moet de eerste keer zijn en waarom dan niet in een prachtige omgeving, mijn doel (en het doel waar Lars zijn schema’s voor mij op heeft gemaakt): met plezier volbrengen!
Om 07.30 begon het met een 1,5 km zwemtocht op zee met nogal ruwe omstandigheden. Op de achtergrond was de engelse variant van Mont St. Michel, een spectaculair uitzicht op Mount st. Michael in Marazion. Stroming en golfslag maakte het wel een uitdaging en mijn beperkte buitenwaterervaring werd wel op de proef gesteld. Rustig mijn slag gevonden en maar blijven malen.
Na 37’ kwam ik uit het water, met een goed gevoel. De fietstocht ging over mooi parkoer in het engelse landschap, wat een heuvels, voor mij echte kuitenbijters (en altijd maar blijven denken: links rijden). Tijdens het fietsen goed gegeten en regelmatig gedronken. Ik kwam redelijk “fris” de fiets af. Het meeste zag ik tegen het lopen op gezien mijn knie. De 1e 500 meter gingen bijkans verticaal omhoog, hier wilde ik niet gelijk al mijn energie aan verspillen dus heb een deel gewandeld. Het werd echter niet beter, alleen maar stijl omhoog of stijl naar beneden en de laatste 5 km over bos- en onverharde paden met veel losliggende stenen. Bij elke drinkpost even gestopt voor een bekertje water en bij km 8 voelde ik dat mijn maag om iets vroeg. Ik had nog een halve reep bewaard en daar heb ik wat happen van genomen, dat hielp. Wel een les voor de volgende keer om beter mijn voeding aan te passen aan het loopdeel. Tijdens het lopen was het ook aardig warm geworden maar door steeds goed te drinken van de ruime voorraad die ik bij me had, had ik daar geen last van.
Uiteindelijke tijd 3:17, een PR! Ik kwam zeker niet “dood” over de streep. Ik voelde me redelijk goed en afgezien van de pijn in mijn knie geen andere klachten (dus ook geen kramp, iets wat mij nogal parten had gespeeld bij eerdere 1/8 triathlons). Bij de finish was er traditioneel voor alle finishers Cornish meat pastry met bier, daar moest ik natuurlijk wel even aan mee doen. Kortom, ik was zeker gespannen in de dagen ervoor maar de belevenis was fantastisch! Mooi te zien dat de schema’s van Lars mij tot deze prestaties laten komen, dit smaakt zeker naar meer!
Abonneren op:
Posts (Atom)