Amsterdam marathon
17 Oktober: de dag van de marathon van Amsterdam. 's Morgens vroeg op het station is het koud en ik schuil in een glazen NS-huisje. Binnen no time sta ik met twee voor mij onbekende mannen over de marathon te praten. De een is gewoon geïnteresseerd, de ander gaat ook lopen. Het is een humorvol gesprek. De trein is iets te laat, maar we hebben erg gelachen: de dag is goed begonnen en de marathon-sfeer zit erin!
De start is 9.45 uur in het Olympisch stadion De baan is met meer dan 10.000 marathon lopers meer dan goed gevuld! Gelukkig kan ik na ver doorlopen aan de zijkant een beetje inlopen, waarna ik zo'n 5 minuten voor de start mijn startvak in ga. Ik mag in een mooi startvak starten en heb besloten dat het dan niet erg is om achterin dit vak te staan. De klanken van André Hazes' 'bloed, zweet en tranen' klinken door het stadion. Echt Amsterdams, ik geniet van de sfeer. Nog een kort woord van burgemeester Eberhard van der Laan en we zijn weg. De marathon is begonnen.
Lars heeft mij opgedragen vooral de eerste 15 km onderin d3 te lopen. Ik heb dat in een eerdere marathon niet gedaan. Dat leidde toen tot een voor de marathon snelle eerste helft en een veel minder snelle tweede helft. Beter dus dat ik mij maar aan zijn advies ga houden. De eerste kilometers zijn als altijd even wennen, maar gelukkig lopen de mensen om mij heen in 'mijn tempo'. Ik bewaar mijn rust en loop netjes laag in d3 een gezellig lusje door Amstelveen met veel publiek en ik geniet van leuke boten op de Amstel, zelfs met cheerleaders. Voor ik het weet ben ik in Ouderkerk en daarna het halve marathonpunt voorbij. Ik loop op schema voor mijn droom: onder de 3 uur finishen.
Het weer is super. 10 Graden, droog en zon. Mijn voorbereiding is goed verlopen, maar nu gaat mijn snelheid iets naar beneden en loop ik boven mijn gewenste schema. Ik besluit hoog in d3 te gaan lopen, we zijn inmiddels de 25 km voorbij en als ik niet te gek doe, moet het kunnen. Op 30 km blijk ik nog niet veel te hebben ingelopen op het schema en op 35 km zit ik er een halve minuut boven. Ik twijfel of een tijd onder de 3 uur gaat lukken.
Na de tunnel onder de Wibautstraat door, krijg ik een bidon van mijn vrouw en de opmerking dat ik op 3.01 aan het lopen ben. Als vervolgens Simon Vroemen mij in een noodtempo voorbij loopt, besluit ik het ook te proberen. Dat noodtempo van Vroemen lukt mijn natuurlijk niet, maar ik loop in het Vondelpark wel enorm veel lopers voorbij. Eerst hoor ik een speaker zeggen dat onder de 3 uur finishen nog haalbaar is bij goed doorlopen. Anderhalve kilometer verder hoor ik een speaker vragen om applaus voor “al deze mensen die onder de drie uur gaan lopen”. Ik zie niet veel, alleen de ruimtes waar ik andere lopers voorbij kan en dan het stadion, het finishdoek en de tijd: 2.59.26. Het is gelukt!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten