maandag 28 november 2011
Coach Lars in de publiciteit (-: (28-11-2011)
...Via deze link: http://www.dichtbij.nl/almere/regio/artikel/2202648/wethouders-op-fitheid-getest.aspx
zondag 13 november 2011
Marathon New York anonieme coachee (14-11-2011)
Het weer was natuurlijk ook geweldig. Ik had het de laatste 2 weken voor de marathon erg druk dus nauwelijks aan mijn schema toegekomen. Toch voelde ik me prima gister en het ging lekker! Ik heb (gelukkig achteraf) niet teveel aandacht aan mijn hartslag besteed, volgens mij heb ik de eerste 20 km al boven d3 gelopen. Maar zal ook wel de adrenaline zijn geweest denk ik. Ik heb een pacer gevolgd en ik ben er van overtuigd dat het zonder een stuk moeilijker zou zijn geweest. Ik heb ook niet een 'man met de hamer' moment gehad, het werd gewoon langzaam maar zeker steeds zwaarder. Verder gelukkig geen blessures en geen kramp, dus toch fitter dan ik dacht denk ik!
Al met al een mooie beloning voor alle trainingsuren. Veel dank voor je begeleiding, ik zou zelf nooit zoveel op een lager tempo hebben getraind maar dat is zo belangrijk gebleken! Mocht ik het volgend jaar weer doen dan hoor je uiteraard van me.....
Al met al een mooie beloning voor alle trainingsuren. Veel dank voor je begeleiding, ik zou zelf nooit zoveel op een lager tempo hebben getraind maar dat is zo belangrijk gebleken! Mocht ik het volgend jaar weer doen dan hoor je uiteraard van me.....
donderdag 3 november 2011
Marathonervaringen Willem de Kater...(03-11-2011)
Sinds een paar jaar loop ik om het halfjaar een marathon. Dit najaar werden het er zelfs twee: Berlijn en Amsterdam.
Vorig jaar had ik bij het ophalen van mijn startnummer voor de marathon van Amsterdam een gesprek met een Belgische echtpaar. De man had de afgelopen 10 marathons in Berlijn gelopen en beiden spraken met een grote liefde over die marathon. Ik werd enthousiast en schreef ik mijn vlak na de Amsterdam marathon 2010 in voor Berlijn 2011. Bijna een jaar van te voren!
25 September was het zover: ik stond aan de start. Een wat onrustige start vroeg in de ochtend op een waanzinnig mooie nazomer dag. Een miljoen mensen langs de kant en een heel vol parkoers. Zo vol dat ik vaak niet goed mijn eigen pas kon lopen. Gelukkig kon ik tussen de 30 en 35 km op het moment dat ik moeite kreeg mijn tempo te houden, mee met twee hazen. Zij liepen voor een tijd van 3 uur en waren bijna alle loper die met hem meeliepen kwijt. Zij maakten nu de ruimte. We liepen door de beroemde stad en over de Kurfurstendamm waar mijn vrouw mij stond aan te moedigen. Vanaf 35 kon ik het tempo zelf weer maken en liep ik over Unter den Linden en door de Bandenburgertor via een pr van 2.58.09 naar een groot glas alcohol vrij bier van de marathon sponsor op het gras voor de Bundestag. De marathon was geslaagd!
Drie weken later was de marathon in Amsterdam Ik had mij daarvoor ingeschreven omdat ik tijdens mijn training voor Berlijn af te toe licht last van mijn knie had. Met een inschrijving voor Amsterdam op zak kon ik kon ik eventueel Berlijn niet lopen en mijn training benutten in Amsterdam. Uiteindelijk liep ik in Berlijn zonder klachten en besloot ik Amsterdam ook te lopen als ik goed genoeg herstelde. Dat was het geval en ook in Amsterdam was het schitterend weer! In het begin was het even dringen op het parkoers, maar na een dramatisch langzame eerste kilometer was er genoeg ruimte en kon ik mooi in een groepje meelopen. De eerste helft van de marathon ging snel. Daarna heb ik tempo terug genomen omdat ik niet wist hoe mijn lichaam zou reageren op een tweede marathon in zo'n korte tijd. Gelukkig verteerde ik de afstand goed, al had de finish best een kilometer eerder mogen zijn. Ik finishte in 2.58.29. Opmerkelijk stabiel zo snel na Berlijn en zeer tevreden!
Nu rust en op naar het voorjaar!
Willem de Kater
Vorig jaar had ik bij het ophalen van mijn startnummer voor de marathon van Amsterdam een gesprek met een Belgische echtpaar. De man had de afgelopen 10 marathons in Berlijn gelopen en beiden spraken met een grote liefde over die marathon. Ik werd enthousiast en schreef ik mijn vlak na de Amsterdam marathon 2010 in voor Berlijn 2011. Bijna een jaar van te voren!
25 September was het zover: ik stond aan de start. Een wat onrustige start vroeg in de ochtend op een waanzinnig mooie nazomer dag. Een miljoen mensen langs de kant en een heel vol parkoers. Zo vol dat ik vaak niet goed mijn eigen pas kon lopen. Gelukkig kon ik tussen de 30 en 35 km op het moment dat ik moeite kreeg mijn tempo te houden, mee met twee hazen. Zij liepen voor een tijd van 3 uur en waren bijna alle loper die met hem meeliepen kwijt. Zij maakten nu de ruimte. We liepen door de beroemde stad en over de Kurfurstendamm waar mijn vrouw mij stond aan te moedigen. Vanaf 35 kon ik het tempo zelf weer maken en liep ik over Unter den Linden en door de Bandenburgertor via een pr van 2.58.09 naar een groot glas alcohol vrij bier van de marathon sponsor op het gras voor de Bundestag. De marathon was geslaagd!
Drie weken later was de marathon in Amsterdam Ik had mij daarvoor ingeschreven omdat ik tijdens mijn training voor Berlijn af te toe licht last van mijn knie had. Met een inschrijving voor Amsterdam op zak kon ik kon ik eventueel Berlijn niet lopen en mijn training benutten in Amsterdam. Uiteindelijk liep ik in Berlijn zonder klachten en besloot ik Amsterdam ook te lopen als ik goed genoeg herstelde. Dat was het geval en ook in Amsterdam was het schitterend weer! In het begin was het even dringen op het parkoers, maar na een dramatisch langzame eerste kilometer was er genoeg ruimte en kon ik mooi in een groepje meelopen. De eerste helft van de marathon ging snel. Daarna heb ik tempo terug genomen omdat ik niet wist hoe mijn lichaam zou reageren op een tweede marathon in zo'n korte tijd. Gelukkig verteerde ik de afstand goed, al had de finish best een kilometer eerder mogen zijn. Ik finishte in 2.58.29. Opmerkelijk stabiel zo snel na Berlijn en zeer tevreden!
Nu rust en op naar het voorjaar!
Willem de Kater
maandag 24 oktober 2011
Het verhaal van....Dennis Rijkers (24-10-2011)
Ik heb een levensmotto: Als je iets echt wilt dan kan je het. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je zelf altijd alle antwoorden hebt op hoe je iets moet bereiken. Ik ben al jaren bezig met hardlopen, maar moest er telkens mee stoppen om te herstellen van een blessure. Ik kwam ook niet verder dan tien tot 13 kilometer. Bijna twee jaar geleden belde een vriend en zakenpartner mij op met het voorstel om de marathon van Berlijn te gaan lopen. Ik hou wel van een uitdaging en heb meteen ja gezegd. Mooi doel en goed excuus om een keer serieus te werken aan mijn conditie.
Een buurman had mij Lars al eens aanbevolen en dit keer wilde ik zijn aanpak ook eens proberen. Lars kwam met een schema gebaseerd op mijn eigen niveau, mijn hartslag. Niet elke training voluit en zo ver mogelijk rennen, maar beheerst en nauwkeurig uithoudingsvermogen en spierkracht opbouwen. Dat was echt nieuw voor mij en in het begin leek hardlopen wel wandelen. Om goed te trainen voor een marathon is het belangrijk veel in de lage hartslag zones te lopen. In het begin moest ik mij blind overgeven aan de schema's van Lars en proberen te vertrouwen op het resultaat. Mijn doel was en is, lekker ongelimiteerd hardlopen en ik wilde natuurlijk de marathon uit lopen. Dat ging goed, mijn eerste marathon liep ik in 4:56. Geen blessure, maar wel flinke spierpijn. Logisch, want ik had dit bereikt in erg korte voorbereidingstijd! Het kon net zeg maar.
Dat smaakte meteen naar meer en leidde al snel tot een nieuwe inschrijving voor wedstrijden. De training voor de marathon van Rotterdam verliep ook goed, maar daar had ik toch iets te veel van mijzelf gevraagd. Niet zozeer alleen met hardlopen, maar vooral de combinatie met werk en privé. Te weinig rust en dat merkte ik doordat ik vijf weken voor de marathon ziek werd, twee weken koorts. Dat haalde mijn conditie een stuk omlaag, maar mijn doorzettingsvermogen niet. Ben wel gaan lopen en heb beter gepresteerd dan Berlijn, 4:27. Ik merkte tijdens de marathon dat ik sneller op was door mijn griep. Toch lekker gelopen en zelfs met griep tijdens de training goed vooruit gegaan.
En dan de derde marathon, Amsterdam. Ik heb in de training samen met Lars nog beter balans weten te vinden in rust en inspanning. Zo heb ik bijvoorbeeld in de laatste paar weken voor de marathon minder getraind dan Lars in zijn schema aan had gegeven. Niet dat dat niet kon, maar omdat ik voelde dat ik dat nodig had na een iets te snelle (lees met te hoge hartslag frequentie) Dam tot Dam loop (1:18, hf max 180 ipv 172) een paar weken ervoor. De voeding, rust en het juiste schema hebben mij in een kleine twee jaar van 4:56 naar 3:55 geholpen voor de marathon. Ik merk dat ik sterker ben en steeds meer aan kan. In het herstel merk ik dat ik na de marathon niet meer dan een lichte spierpijn heb en na een week loop ik weer heerlijk de eerste 'rustige' training. Zo blijft het hardlopen leuk en erg fijn om te doen.
Nu loop ik met erg veel vertrouwen Lars zijn schema’s. Ik ga vooruit en haal telkens mijn doelen. Het fijne is dat je gewoon lekker kunt gaan lopen en dat iemand je helpt met uitdenken van een opbouwend schema. Met mijn drukke bestaan in werk en privé vind ik dat erg welkom.
Dennis Rijkers
Een buurman had mij Lars al eens aanbevolen en dit keer wilde ik zijn aanpak ook eens proberen. Lars kwam met een schema gebaseerd op mijn eigen niveau, mijn hartslag. Niet elke training voluit en zo ver mogelijk rennen, maar beheerst en nauwkeurig uithoudingsvermogen en spierkracht opbouwen. Dat was echt nieuw voor mij en in het begin leek hardlopen wel wandelen. Om goed te trainen voor een marathon is het belangrijk veel in de lage hartslag zones te lopen. In het begin moest ik mij blind overgeven aan de schema's van Lars en proberen te vertrouwen op het resultaat. Mijn doel was en is, lekker ongelimiteerd hardlopen en ik wilde natuurlijk de marathon uit lopen. Dat ging goed, mijn eerste marathon liep ik in 4:56. Geen blessure, maar wel flinke spierpijn. Logisch, want ik had dit bereikt in erg korte voorbereidingstijd! Het kon net zeg maar.
Dat smaakte meteen naar meer en leidde al snel tot een nieuwe inschrijving voor wedstrijden. De training voor de marathon van Rotterdam verliep ook goed, maar daar had ik toch iets te veel van mijzelf gevraagd. Niet zozeer alleen met hardlopen, maar vooral de combinatie met werk en privé. Te weinig rust en dat merkte ik doordat ik vijf weken voor de marathon ziek werd, twee weken koorts. Dat haalde mijn conditie een stuk omlaag, maar mijn doorzettingsvermogen niet. Ben wel gaan lopen en heb beter gepresteerd dan Berlijn, 4:27. Ik merkte tijdens de marathon dat ik sneller op was door mijn griep. Toch lekker gelopen en zelfs met griep tijdens de training goed vooruit gegaan.
En dan de derde marathon, Amsterdam. Ik heb in de training samen met Lars nog beter balans weten te vinden in rust en inspanning. Zo heb ik bijvoorbeeld in de laatste paar weken voor de marathon minder getraind dan Lars in zijn schema aan had gegeven. Niet dat dat niet kon, maar omdat ik voelde dat ik dat nodig had na een iets te snelle (lees met te hoge hartslag frequentie) Dam tot Dam loop (1:18, hf max 180 ipv 172) een paar weken ervoor. De voeding, rust en het juiste schema hebben mij in een kleine twee jaar van 4:56 naar 3:55 geholpen voor de marathon. Ik merk dat ik sterker ben en steeds meer aan kan. In het herstel merk ik dat ik na de marathon niet meer dan een lichte spierpijn heb en na een week loop ik weer heerlijk de eerste 'rustige' training. Zo blijft het hardlopen leuk en erg fijn om te doen.
Nu loop ik met erg veel vertrouwen Lars zijn schema’s. Ik ga vooruit en haal telkens mijn doelen. Het fijne is dat je gewoon lekker kunt gaan lopen en dat iemand je helpt met uitdenken van een opbouwend schema. Met mijn drukke bestaan in werk en privé vind ik dat erg welkom.
Dennis Rijkers
woensdag 31 augustus 2011
Cor Boerman, dik PR op hele triathlon Almere (27-08-2011)
Lees hier het verhaal van Cor Boerman....
Na het debacle van Challenge Roth had ik mijn pijlen gericht op een goed resultaat in mijn hometown Almere. De ingelaste testwedstrijd begin augustus in Leiderdorp gaf mij voldoende vertrouwen voor een goede afloop in Almere (zie vorige post). Het enige wat in de aanloop naar deze wedstrijd wat tegen zat, was de weersvoorspelling. Veel wind en regen stonden op het menu, niet de ingrediënten voor een hele snelle tijd.
Op de wedstrijdbriefing werd ook nog eens fijntjes uitgelegd dat het loopparcours de afgelopen jaren aan de korte kant was en dat er een extra lus toegevoegd was. Op zich natuurlijk prima dat de afstand klopt, want een marathon hoort gewoon 42,2km te zijn. Maar wel jammer dat je looptijd minder goed kan vergelijken met die van de afgelopen jaren.
Dan de wedstrijd zelf. Door de harde wind van de dagen voor de wedstrijd en de ochtend zelf, stond er een behoorlijke golfslag in het Gooimeer. Het zwemmen gaat dan al wat moeizamer en de orientatie, om via de kortste route de boeien te ronden, wordt dan ook een stuk belangrijker. Na 1:04 kroop ik op de steiger van de Pannekoekenboot in Almere Haven. Dat viel mij behoorlijk tegen, ik ging toch weg voor een tijd onder het uur en dan is 4 minuten erboven toch een aardig stukje tijdverlies. In de einduitslag zag ik sowieso dat er dit jaar door de zware omstandigheden een stuk minder snel gezwommen, dus achteraf viel mijn tijd nog wel mee. Positief was wel dat ik totaal geen last van kramp had. Lang leve de adviezen van Guido Vroemen en mijn trainer Lars Karmelk.
Met fietsen was ik vastbesloten om er een flinke snok aan te geven. En ondanks de steeds harder waaiende wind wist ik via rondes van 1:37, 1:38 en 1:45 een totaaltijd van 5:01 te fietsen. Wow, een kwartier sneller dan vorig jaar! Dat voelde goed. Ongetwijfeld het resultaat van het kraft/ausdauer principe waar Lars Karmelk dit seizoen zo op gehamerd heeft.
Bij de eerste loop-passage van het stadion zag ik 6:14 op de raceklok staan. Dat bood nog steeds mogelijkheden voor een hele snelle tijd. De eerste 2 rondes heb ik puur op hartslag gelopen en dat waren rondes van 1:15 en 1:19. Ik voelde mij mentaal steeds sterker worden gedurende het lopen en de laatste ronde heb ik er alles uitgeperst wat er nog inzat. Ondanks de fikse regenbuien ging de laatste ronde in 1:20 en kwam ik dus via een marathon van 3:55 na 10:09:35 over de finishlijn. Slechts 5 minuten verval tussen de 1e en 3e ronde!
Tjemig, wat was ik hier blij mee. 20 minuten van mijn snelste tijd van vorig jaar gehaald onder nog mindere omstandigheden. En ook nog eens een loopparcours wat volgens mij berekeningen 1,2km langer was dan verleden jaar. Een dag later ging de rekenmeester in mij al weer zoeken naar mogelijke tijdwinst voor het komende seizoen. En hoe had Challenge Roth kunnen aflopen zonder kramp? Tja, dat zal ik nooit weten en ik moet er ook niet over zeuren, want dit was gewoon top.
Mijn "trainerswissel" in oktober verleden jaar naar Lars Karmelk Sportbegeleiding heeft gebracht wat ik er van verwacht had. En ik moet het nog even exact controleren, maar volgens mij met minder uren training dan de jaren hiervoor. Vooral de rustige duurtraingen in de winter en de specifieke kraft/ausdauer trainingen in de wedstrijdperiodes hebben mijn nivo een aardige boost gegeven. En ik zie nog ruimte genoeg om volgend jaar wat stappen vooruit te gaan maken!
Maar eerst de komende weken eens aan andere zaken dan triathlon denken, dat heeft mijn gezin wel verdiend.
Meer info en foto's van Cor Boerman: http://corboerman.blogspot.com/
Na het debacle van Challenge Roth had ik mijn pijlen gericht op een goed resultaat in mijn hometown Almere. De ingelaste testwedstrijd begin augustus in Leiderdorp gaf mij voldoende vertrouwen voor een goede afloop in Almere (zie vorige post). Het enige wat in de aanloop naar deze wedstrijd wat tegen zat, was de weersvoorspelling. Veel wind en regen stonden op het menu, niet de ingrediënten voor een hele snelle tijd.
Op de wedstrijdbriefing werd ook nog eens fijntjes uitgelegd dat het loopparcours de afgelopen jaren aan de korte kant was en dat er een extra lus toegevoegd was. Op zich natuurlijk prima dat de afstand klopt, want een marathon hoort gewoon 42,2km te zijn. Maar wel jammer dat je looptijd minder goed kan vergelijken met die van de afgelopen jaren.
Dan de wedstrijd zelf. Door de harde wind van de dagen voor de wedstrijd en de ochtend zelf, stond er een behoorlijke golfslag in het Gooimeer. Het zwemmen gaat dan al wat moeizamer en de orientatie, om via de kortste route de boeien te ronden, wordt dan ook een stuk belangrijker. Na 1:04 kroop ik op de steiger van de Pannekoekenboot in Almere Haven. Dat viel mij behoorlijk tegen, ik ging toch weg voor een tijd onder het uur en dan is 4 minuten erboven toch een aardig stukje tijdverlies. In de einduitslag zag ik sowieso dat er dit jaar door de zware omstandigheden een stuk minder snel gezwommen, dus achteraf viel mijn tijd nog wel mee. Positief was wel dat ik totaal geen last van kramp had. Lang leve de adviezen van Guido Vroemen en mijn trainer Lars Karmelk.
Met fietsen was ik vastbesloten om er een flinke snok aan te geven. En ondanks de steeds harder waaiende wind wist ik via rondes van 1:37, 1:38 en 1:45 een totaaltijd van 5:01 te fietsen. Wow, een kwartier sneller dan vorig jaar! Dat voelde goed. Ongetwijfeld het resultaat van het kraft/ausdauer principe waar Lars Karmelk dit seizoen zo op gehamerd heeft.
Bij de eerste loop-passage van het stadion zag ik 6:14 op de raceklok staan. Dat bood nog steeds mogelijkheden voor een hele snelle tijd. De eerste 2 rondes heb ik puur op hartslag gelopen en dat waren rondes van 1:15 en 1:19. Ik voelde mij mentaal steeds sterker worden gedurende het lopen en de laatste ronde heb ik er alles uitgeperst wat er nog inzat. Ondanks de fikse regenbuien ging de laatste ronde in 1:20 en kwam ik dus via een marathon van 3:55 na 10:09:35 over de finishlijn. Slechts 5 minuten verval tussen de 1e en 3e ronde!
Tjemig, wat was ik hier blij mee. 20 minuten van mijn snelste tijd van vorig jaar gehaald onder nog mindere omstandigheden. En ook nog eens een loopparcours wat volgens mij berekeningen 1,2km langer was dan verleden jaar. Een dag later ging de rekenmeester in mij al weer zoeken naar mogelijke tijdwinst voor het komende seizoen. En hoe had Challenge Roth kunnen aflopen zonder kramp? Tja, dat zal ik nooit weten en ik moet er ook niet over zeuren, want dit was gewoon top.
Mijn "trainerswissel" in oktober verleden jaar naar Lars Karmelk Sportbegeleiding heeft gebracht wat ik er van verwacht had. En ik moet het nog even exact controleren, maar volgens mij met minder uren training dan de jaren hiervoor. Vooral de rustige duurtraingen in de winter en de specifieke kraft/ausdauer trainingen in de wedstrijdperiodes hebben mijn nivo een aardige boost gegeven. En ik zie nog ruimte genoeg om volgend jaar wat stappen vooruit te gaan maken!
Maar eerst de komende weken eens aan andere zaken dan triathlon denken, dat heeft mijn gezin wel verdiend.
Meer info en foto's van Cor Boerman: http://corboerman.blogspot.com/
Het verhaal van Marcel de Boer, debutant hele triathlon Almere, deel 1 (27-08-2011)
Another day at the office
Na de 2010-uitvoering van "almere" wist ik het: ik wil mijn eerste hele triathlon doen voor mijn 40e. Moest ik nog wel even bespreken met mijn gezin......
Proloog
Op die dag finishte ik na twee jaar kwakkelen met een hernia voor het eerst weer een triathlon....de triple play met Ruud en Lars. Ik had mijn lichaam terug en was mentaal klaar om de uitdaging aan te gaan.
In het najaar stippelde ik het plan uit met maatje en coach Lars en besloten in de winter het accent te leggen op lopen. Dat is en blijft het moeilijkst voor mij en had dus de meeste aandacht nodig. 7heuvelen, egmond, midwintermarathon.....allemaal gelopen met trainingsopdrachten van de coach.... Nog heel erg zoeken naar balans, naar het juiste schoeisel en naar energie.
In het voorjaar kwam het licht en de zon....we konden gaan fietsen en de conditie werd snel opgebouwd, trainingskamp op Mallorca werd goed verteerd eind april en het vertrouwen steeg.
Ook lopen ging steeds beter...ik kon duurlopen van 2 uur verteren zonder noemenswaardige reactie. Wel kreeg ik last van mijn voorvoeten. Na de eerste en enige test in Neerpelt (halve triathlon) leidde dit tot een ingreep. De test slaagde, maar mijn voetpijn werd ondragelijk; er moest ingegrepen worden. Op advies van Lars naar de orthopeed voor zolen en een paar nieuwe, andere loopschoenen. Riskante onderneming 2 maanden voor d-day, maar het pakte goed uit.
Toen kwam de vakantie periode en dus de laatste 4/5 serieuze weken voor d-day. In mijn vakantie in het heerlijk Fryslan veel gefietst langs elfsteden, skutsjesilen en het kaatsen. Zwemmen in de friese meren en lopen door de prachtige natuur. Prima natuurlijk, maar mentaal wel zwaar omdat ik Madelon en Milko veel achter moest laten en de vakantiemomenten met hen wel miste.
Bij terugkomst van vakantie stonden de echt serieuze trainingen op het programma: 200 km fietsen en koppel met 160 fietsen en daarna lopen. En dat ging goed. Na mijn tocht om het markermeer van 190 km was ik nog fris en wist ik het zeker: dit ga ik halen!
De taperweek zal ik jullie besparen: was saai....voelde me ellendig....maar weet sinds 27 augustus wel waar het goed voor is. Op woensdagavond voor de wedstrijd kreeg ik nog wel een act voorgeschoteld van milko en madelon die mij met zang en dans in een hilarische show een hard onder de riem staken.
Dan is het vrijdag de dag voor d-day. Vrij genomen om rustig voor te bereiden: fiets vertroetelen, spullen pakken, voeding voorbereiden en naar de registratie. Daar ontmoet ik mijn collega's van Trouw nutrition die ik ook dit jaar weer gemobiliseerd heb om mee te doen aan de business triathlon. Dit jaar zelfs met twee teams! Dat wordt leuk. Fiets en kleding inleveren en naar huis: benen omhoog, pasta eten en voedingstas en coachtas vullen. Na de lekkere pasta van madelon ga ik om 21u onder de wol..... Om 23:30 slaap ik.
Raceday
Om 4:15 uur zaterdagochtend wordt ik wakker. Ik ben er klaar voor! Bed uit, douchen en proberen zoveel mogelijk brood met jam en appelstroop te downloaden....ik kom tot 5. Madelon en ik komen om iets over zessen aan in de donkere havenkom waar mijn verzorgingsteam even later ook al paraat staat; Ruud en Lars en Annamarie....wat een top team.
Fiets onder zijn dekentje vandaan halen, laatste check, bidons erop en dan wetsuit aan en naar de start achter de bagpipes aan....wat is dat toch een mooie traditie.
Bij het strandje zie ik een behoorlijk zeetje op het gooimeer staan, dit zijn wel serieuze golfjes...even inzwemmen leert dat ik niet te bang hoef te zijn. Temperatuur is prima en ik kom er aardig doorheen. Ik loop naar het startvak. Daar kan ik nog even kletsen met schoonpapa Peter en Madelon. Laatste kus en klaar voor de start. Ik voel veel rust en vertrouwem.
De race
Pang en we gaan. Naar eerste boei schuin tegen de wind in, gaat prima, moet even slag vinden omdat links ademen soms misgaat (golf water in je gezicht) maar vind mijn slag en ruimte om te zwemmen. Naar de tweede boei is recht tegen de wind in en dus meer werk...slag verkorten gaat ook weer goed. Vervolgens wind mee naar de wal voor een landlap. Er zit 1,1 km op en ik voel me goed. Tweede verbindingsstuk gaan we in...het eerste stuk is hetzelfde als de eerste ronde dus ik weet wat tw doen. Krijg wel kleine krampjes in mijn rechter kuit maar krijg het goed onder controle door hem op te strekken tijdens het zwemmen. Vanaf ongeveer 1,8 km gaat het met zijwind richting de haven....dat gaat lekker...linkerkuit krampt ook maar ik weet hoe ik het moet doen. Een mede atleet niet....die tref ik schreeuwend om hulp voor me....ik help hem uit zijn kramp en zwem door...ik hoop dat hij ook gefinisht is...
De haven is in zicht....ik ben zeer ontspannen, concentreer me op goed wisselen: niet vallen bij uit het water klauteren, geen kramp krijgen bij omkleden..... Dat lukt! Stap het water uit en zie al wat collega's in hun blauwe jassen, hoor madelon roepen vanaf de kant: zwaaien voor de foto! Die 1:14 zwemmen is omgevlogen.
Ren de wissel in en ga me omkleden...fietskleren aan... Even goed verzorgen. Het is buiig en waait dus ik rijd met een jackje weg. Dat houdt me de eerste kilometers warm, schoenhoezen laat ik achter...ik verwacht geen harde buien. Ren de wisselzone uit en zie wat collega's en mijn moeder. Een kus op de mond en door voor 180 km fietsen. Door het stadion waar mijn support zit....ik wordt door hen het fietsonderdeel ingeschreeuwd. Bij begin van de dijk roept Lars: goed verzorgen en frequentie draaien....dat doe ik dus ..... Mijn hartslag moet gaan zakken tot onder de 140 slagen....hij zit dan nog op 149. Na 10-12 km lukt dat. Goed drinken en goed eten. De wind is hard en niet ongunstig. Eerst voornamelijk mee en aan de zijkant, tweede deel korte stukken tegen...maar met beschutting. Ik fiets op met ene Jasscha....we hebben eenzelfde tempo.
Ronde 1 gaat snel voorbij. Voedingsplan werkt (afwisselend per uur een liter powerbar of gels met water). Eerste doorkomst...bidon met gel aannemen en horen dat je er nog goed uitziet (zal niet de laatste keer zijn die dag).
Ronde 2 loopt iets zwaarder...houd goed tempo en kom met weinig verval 1:58 en daarna 2:00. Ronde 3 komt eraan...wind is iets gedraaid maar voel me erg sterk. Haal veel mensen in en dat motiveert, bevestigd dat ik nog fris ben.
Nu naar de wissel rijden; laatste kilometers nog goed drinken om het lopen goed in te gaan. Rij de haven in en kom in het stadion een supportersvak met allemaal mensen voor mij tegen....ongelofelijk gaaf gevoel! Al die mensen zijn voor mij gekomen....heel bijzonder. Snel wisselen dan kan ik ze weer zien, ik verheug me op het rennen door het stadion.
Breed lachend door het stadion de energie opslurpend ren ik de dijk op...daar krijg ik vervolgens nog een ovationele ere haag van mijn business triathlon collega's en wordt zo voortgestuwd naar de eerste coachpost. Ik bedenk me dat ik rustig moet starten...daar waarschuwt iedereen voor, Ruud en Lars roepen dat ook naar me vanaf de fiets op de dijk. Eerste kilometers gaan nog niet zo lekker....benen wel, maar mijn maag is onrustig...ik heb wat last van de sportdrank die ik in de laatste kilometers fietsen heb genomen. Ik bespreek het met Lars, we besluiten het plan aan te passen en over te gaan op gels en cola. Na een uurtje lopen is het weer rustig in de buikholte na wat ontluchten.
Eerste rondje gaat lekker. Na 1:44 weer bij het stadion om de support op te halen, Madelon roept dat ze mee gaat fietsen. Gezellig. Luidzingend voor me fietsen ze mee naar de coachpost op 17 kilometer....dan komt er een enorme regenbui die mij en hun zeiknat maken. Gelukkig kan ik bij de coachpost even sokken wisselen en loop met droge sokken door....heerlijk. Bij de verzorgingsposten pak ik steeds een gel en water en wandel er doorheen...even ontspannen. Lars motiveert me naar de halve marathon toe, dan naar de dijk, 25 km punt, volgende doorkomst inhet stadion...28 km. Bij 25 km wordt het zwaarder...de benen beginnen pijn te doen. Nu komt het op karakter aan. Een groep supporters op de fiets met Lars, mijn moeder en schoonfamilie lullen me door de laatste ronde heen. De avond valt, de schemer valt in in een trance pak ik mijn laatste colaatjes aan het begin van de dijk en loop naar de torens van de haven. Mijn moeder en Lars praten me moed in en ik kan blijven lopen. Van binnen besef ik me dat ik de hele marathon heb kunnen hardlopen (of wat erop lijkt....) en alleen gewandeld heb bij de verzorging. Een duurloop van 5 uur en driekwartier....3 uur langer dan ik ooit liep.
Bij de speedboothaven zie ik nog de buren die speciaal voor mij naar de dijk kwamen met hun speedbootje en daarna wegraceten over het verlaten gooimeer en ik mijn laatste kilometers maak over de bijna verlaten dijk.
De laatste kilometer ga ik alleen in...mijn begeleiders fietsen vooruit om mij in het stadion te ontvangen. Bij de tentjes staan mijn collega's me op te wachten en escorteren me naar het stadion onder luide aanmodigingen....kippenvel komt op ik kom uit mijn trance...het stadion dient zich aan...Ruud de Haan zet de toon en de sfeer.... ik duik in een warme deken...mama en milko geven me bloemen en lopen met me mee in de laatste meters....juichende mensen...applaus....extase....Madelon in de laatste meters ... Warme zoen... Tranen en dan het finishpodium. Daar kwam alles samen....wat een powermoment...I MADE IT! Ik kijk om en laat het moment goed binnenkomen ...HEERLIJK.
Dan de medaille, het finishershirt en een banaan. Buiten het hek staan al mijn supporters, champagne van de baas, toffees van de schoonzussen en bloemen, hugs en zoenen. Emotionele momenten met madelon, milko, pap en mam, lars, ruud, annamarie, peter, judie, marlies en petra, john en marty en alle andere supporters. Wat een extatische energie....ik voel het allemaal ...kan het zien, ruiken en voelen. Heel bijzonder moment!
Epiloog
Ik ben heel erg blij dat ik dit heb kunnen ondernemen. Ik wist niet dat het zo zwaar was om de voorbereiding te kunnen volbrengen....en dan heb ik het niet over het fysieke stuk, maar over het sociaal-mentale. Het combineren van een fulltime baan met een gezinsleven en zo'n uitdaging vergde alle energie, inventiviteit en flexibiliteit die ik in me had. Maar meer nog vergde het van mijn twee lieverds Madelon en Milko die mij steeds weer zagen vertrekken als ik thuis kwam van werk of moesten accepteren dat ik in de vakantie 20 uur moest trainen. Hun dank ik dus ook vanuit het diepst van mijn ziel voor de ruimte die ik daarvoor afgelopen maanden kreeg.
Maar het was het allemaal waard als ik terugkijk op wat ik voelde op de finish, de gezichten en de emoties van al de mensen om me heen. ONBETAALBAAR
Marcel de Boer
Na de 2010-uitvoering van "almere" wist ik het: ik wil mijn eerste hele triathlon doen voor mijn 40e. Moest ik nog wel even bespreken met mijn gezin......
Proloog
Op die dag finishte ik na twee jaar kwakkelen met een hernia voor het eerst weer een triathlon....de triple play met Ruud en Lars. Ik had mijn lichaam terug en was mentaal klaar om de uitdaging aan te gaan.
In het najaar stippelde ik het plan uit met maatje en coach Lars en besloten in de winter het accent te leggen op lopen. Dat is en blijft het moeilijkst voor mij en had dus de meeste aandacht nodig. 7heuvelen, egmond, midwintermarathon.....allemaal gelopen met trainingsopdrachten van de coach.... Nog heel erg zoeken naar balans, naar het juiste schoeisel en naar energie.
In het voorjaar kwam het licht en de zon....we konden gaan fietsen en de conditie werd snel opgebouwd, trainingskamp op Mallorca werd goed verteerd eind april en het vertrouwen steeg.
Ook lopen ging steeds beter...ik kon duurlopen van 2 uur verteren zonder noemenswaardige reactie. Wel kreeg ik last van mijn voorvoeten. Na de eerste en enige test in Neerpelt (halve triathlon) leidde dit tot een ingreep. De test slaagde, maar mijn voetpijn werd ondragelijk; er moest ingegrepen worden. Op advies van Lars naar de orthopeed voor zolen en een paar nieuwe, andere loopschoenen. Riskante onderneming 2 maanden voor d-day, maar het pakte goed uit.
Toen kwam de vakantie periode en dus de laatste 4/5 serieuze weken voor d-day. In mijn vakantie in het heerlijk Fryslan veel gefietst langs elfsteden, skutsjesilen en het kaatsen. Zwemmen in de friese meren en lopen door de prachtige natuur. Prima natuurlijk, maar mentaal wel zwaar omdat ik Madelon en Milko veel achter moest laten en de vakantiemomenten met hen wel miste.
Bij terugkomst van vakantie stonden de echt serieuze trainingen op het programma: 200 km fietsen en koppel met 160 fietsen en daarna lopen. En dat ging goed. Na mijn tocht om het markermeer van 190 km was ik nog fris en wist ik het zeker: dit ga ik halen!
De taperweek zal ik jullie besparen: was saai....voelde me ellendig....maar weet sinds 27 augustus wel waar het goed voor is. Op woensdagavond voor de wedstrijd kreeg ik nog wel een act voorgeschoteld van milko en madelon die mij met zang en dans in een hilarische show een hard onder de riem staken.
Dan is het vrijdag de dag voor d-day. Vrij genomen om rustig voor te bereiden: fiets vertroetelen, spullen pakken, voeding voorbereiden en naar de registratie. Daar ontmoet ik mijn collega's van Trouw nutrition die ik ook dit jaar weer gemobiliseerd heb om mee te doen aan de business triathlon. Dit jaar zelfs met twee teams! Dat wordt leuk. Fiets en kleding inleveren en naar huis: benen omhoog, pasta eten en voedingstas en coachtas vullen. Na de lekkere pasta van madelon ga ik om 21u onder de wol..... Om 23:30 slaap ik.
Raceday
Om 4:15 uur zaterdagochtend wordt ik wakker. Ik ben er klaar voor! Bed uit, douchen en proberen zoveel mogelijk brood met jam en appelstroop te downloaden....ik kom tot 5. Madelon en ik komen om iets over zessen aan in de donkere havenkom waar mijn verzorgingsteam even later ook al paraat staat; Ruud en Lars en Annamarie....wat een top team.
Fiets onder zijn dekentje vandaan halen, laatste check, bidons erop en dan wetsuit aan en naar de start achter de bagpipes aan....wat is dat toch een mooie traditie.
Bij het strandje zie ik een behoorlijk zeetje op het gooimeer staan, dit zijn wel serieuze golfjes...even inzwemmen leert dat ik niet te bang hoef te zijn. Temperatuur is prima en ik kom er aardig doorheen. Ik loop naar het startvak. Daar kan ik nog even kletsen met schoonpapa Peter en Madelon. Laatste kus en klaar voor de start. Ik voel veel rust en vertrouwem.
De race
Pang en we gaan. Naar eerste boei schuin tegen de wind in, gaat prima, moet even slag vinden omdat links ademen soms misgaat (golf water in je gezicht) maar vind mijn slag en ruimte om te zwemmen. Naar de tweede boei is recht tegen de wind in en dus meer werk...slag verkorten gaat ook weer goed. Vervolgens wind mee naar de wal voor een landlap. Er zit 1,1 km op en ik voel me goed. Tweede verbindingsstuk gaan we in...het eerste stuk is hetzelfde als de eerste ronde dus ik weet wat tw doen. Krijg wel kleine krampjes in mijn rechter kuit maar krijg het goed onder controle door hem op te strekken tijdens het zwemmen. Vanaf ongeveer 1,8 km gaat het met zijwind richting de haven....dat gaat lekker...linkerkuit krampt ook maar ik weet hoe ik het moet doen. Een mede atleet niet....die tref ik schreeuwend om hulp voor me....ik help hem uit zijn kramp en zwem door...ik hoop dat hij ook gefinisht is...
De haven is in zicht....ik ben zeer ontspannen, concentreer me op goed wisselen: niet vallen bij uit het water klauteren, geen kramp krijgen bij omkleden..... Dat lukt! Stap het water uit en zie al wat collega's in hun blauwe jassen, hoor madelon roepen vanaf de kant: zwaaien voor de foto! Die 1:14 zwemmen is omgevlogen.
Ren de wissel in en ga me omkleden...fietskleren aan... Even goed verzorgen. Het is buiig en waait dus ik rijd met een jackje weg. Dat houdt me de eerste kilometers warm, schoenhoezen laat ik achter...ik verwacht geen harde buien. Ren de wisselzone uit en zie wat collega's en mijn moeder. Een kus op de mond en door voor 180 km fietsen. Door het stadion waar mijn support zit....ik wordt door hen het fietsonderdeel ingeschreeuwd. Bij begin van de dijk roept Lars: goed verzorgen en frequentie draaien....dat doe ik dus ..... Mijn hartslag moet gaan zakken tot onder de 140 slagen....hij zit dan nog op 149. Na 10-12 km lukt dat. Goed drinken en goed eten. De wind is hard en niet ongunstig. Eerst voornamelijk mee en aan de zijkant, tweede deel korte stukken tegen...maar met beschutting. Ik fiets op met ene Jasscha....we hebben eenzelfde tempo.
Ronde 1 gaat snel voorbij. Voedingsplan werkt (afwisselend per uur een liter powerbar of gels met water). Eerste doorkomst...bidon met gel aannemen en horen dat je er nog goed uitziet (zal niet de laatste keer zijn die dag).
Ronde 2 loopt iets zwaarder...houd goed tempo en kom met weinig verval 1:58 en daarna 2:00. Ronde 3 komt eraan...wind is iets gedraaid maar voel me erg sterk. Haal veel mensen in en dat motiveert, bevestigd dat ik nog fris ben.
Nu naar de wissel rijden; laatste kilometers nog goed drinken om het lopen goed in te gaan. Rij de haven in en kom in het stadion een supportersvak met allemaal mensen voor mij tegen....ongelofelijk gaaf gevoel! Al die mensen zijn voor mij gekomen....heel bijzonder. Snel wisselen dan kan ik ze weer zien, ik verheug me op het rennen door het stadion.
Breed lachend door het stadion de energie opslurpend ren ik de dijk op...daar krijg ik vervolgens nog een ovationele ere haag van mijn business triathlon collega's en wordt zo voortgestuwd naar de eerste coachpost. Ik bedenk me dat ik rustig moet starten...daar waarschuwt iedereen voor, Ruud en Lars roepen dat ook naar me vanaf de fiets op de dijk. Eerste kilometers gaan nog niet zo lekker....benen wel, maar mijn maag is onrustig...ik heb wat last van de sportdrank die ik in de laatste kilometers fietsen heb genomen. Ik bespreek het met Lars, we besluiten het plan aan te passen en over te gaan op gels en cola. Na een uurtje lopen is het weer rustig in de buikholte na wat ontluchten.
Eerste rondje gaat lekker. Na 1:44 weer bij het stadion om de support op te halen, Madelon roept dat ze mee gaat fietsen. Gezellig. Luidzingend voor me fietsen ze mee naar de coachpost op 17 kilometer....dan komt er een enorme regenbui die mij en hun zeiknat maken. Gelukkig kan ik bij de coachpost even sokken wisselen en loop met droge sokken door....heerlijk. Bij de verzorgingsposten pak ik steeds een gel en water en wandel er doorheen...even ontspannen. Lars motiveert me naar de halve marathon toe, dan naar de dijk, 25 km punt, volgende doorkomst inhet stadion...28 km. Bij 25 km wordt het zwaarder...de benen beginnen pijn te doen. Nu komt het op karakter aan. Een groep supporters op de fiets met Lars, mijn moeder en schoonfamilie lullen me door de laatste ronde heen. De avond valt, de schemer valt in in een trance pak ik mijn laatste colaatjes aan het begin van de dijk en loop naar de torens van de haven. Mijn moeder en Lars praten me moed in en ik kan blijven lopen. Van binnen besef ik me dat ik de hele marathon heb kunnen hardlopen (of wat erop lijkt....) en alleen gewandeld heb bij de verzorging. Een duurloop van 5 uur en driekwartier....3 uur langer dan ik ooit liep.
Bij de speedboothaven zie ik nog de buren die speciaal voor mij naar de dijk kwamen met hun speedbootje en daarna wegraceten over het verlaten gooimeer en ik mijn laatste kilometers maak over de bijna verlaten dijk.
De laatste kilometer ga ik alleen in...mijn begeleiders fietsen vooruit om mij in het stadion te ontvangen. Bij de tentjes staan mijn collega's me op te wachten en escorteren me naar het stadion onder luide aanmodigingen....kippenvel komt op ik kom uit mijn trance...het stadion dient zich aan...Ruud de Haan zet de toon en de sfeer.... ik duik in een warme deken...mama en milko geven me bloemen en lopen met me mee in de laatste meters....juichende mensen...applaus....extase....Madelon in de laatste meters ... Warme zoen... Tranen en dan het finishpodium. Daar kwam alles samen....wat een powermoment...I MADE IT! Ik kijk om en laat het moment goed binnenkomen ...HEERLIJK.
Dan de medaille, het finishershirt en een banaan. Buiten het hek staan al mijn supporters, champagne van de baas, toffees van de schoonzussen en bloemen, hugs en zoenen. Emotionele momenten met madelon, milko, pap en mam, lars, ruud, annamarie, peter, judie, marlies en petra, john en marty en alle andere supporters. Wat een extatische energie....ik voel het allemaal ...kan het zien, ruiken en voelen. Heel bijzonder moment!
Epiloog
Ik ben heel erg blij dat ik dit heb kunnen ondernemen. Ik wist niet dat het zo zwaar was om de voorbereiding te kunnen volbrengen....en dan heb ik het niet over het fysieke stuk, maar over het sociaal-mentale. Het combineren van een fulltime baan met een gezinsleven en zo'n uitdaging vergde alle energie, inventiviteit en flexibiliteit die ik in me had. Maar meer nog vergde het van mijn twee lieverds Madelon en Milko die mij steeds weer zagen vertrekken als ik thuis kwam van werk of moesten accepteren dat ik in de vakantie 20 uur moest trainen. Hun dank ik dus ook vanuit het diepst van mijn ziel voor de ruimte die ik daarvoor afgelopen maanden kreeg.
Maar het was het allemaal waard als ik terugkijk op wat ik voelde op de finish, de gezichten en de emoties van al de mensen om me heen. ONBETAALBAAR
Marcel de Boer
Het verhaal van Marcel de Boer deel 2, triathlon Almere (27-08-2011
Emotionele momenten met madelon, milko, pap en mam, lars, ruud, annamarie, peter, judie, marlies en petra, john en marty en alle andere supporters. Wat een extatische energie....ik voel het allemaal ...kan het zien, ruiken en voelen. Heel bijzonder moment!
Epiloog
Ik ben heel erg blij dat ik dit heb kunnen ondernemen. Ik wist niet dat het zo zwaar was om de voorbereiding te kunnen volbrengen....en dan heb ik het niet over het fysieke stuk, maar over het sociaal-mentale. Het combineren van een fulltime baan met een gezinsleven en zo'n uitdaging vergde alle energie, inventiviteit en flexibiliteit die ik in me had. Maar meer nog vergde het van mijn twee lieverds Madelon en Milko die mij steeds weer zagen vertrekken als ik thuis kwam van werk of moesten accepteren dat ik in de vakantie 20 uur moest trainen. Hun dank ik dus ook vanuit het diepst van mijn ziel voor de ruimte die ik daarvoor afgelopen maanden kreeg.
Maar het was het allemaal waard als ik terugkijk op wat ik voelde op de finish, de gezichten en de emoties van al de mensen om me heen. ONBETAALBAAR
Marcel de Boer
Epiloog
Ik ben heel erg blij dat ik dit heb kunnen ondernemen. Ik wist niet dat het zo zwaar was om de voorbereiding te kunnen volbrengen....en dan heb ik het niet over het fysieke stuk, maar over het sociaal-mentale. Het combineren van een fulltime baan met een gezinsleven en zo'n uitdaging vergde alle energie, inventiviteit en flexibiliteit die ik in me had. Maar meer nog vergde het van mijn twee lieverds Madelon en Milko die mij steeds weer zagen vertrekken als ik thuis kwam van werk of moesten accepteren dat ik in de vakantie 20 uur moest trainen. Hun dank ik dus ook vanuit het diepst van mijn ziel voor de ruimte die ik daarvoor afgelopen maanden kreeg.
Maar het was het allemaal waard als ik terugkijk op wat ik voelde op de finish, de gezichten en de emoties van al de mensen om me heen. ONBETAALBAAR
Marcel de Boer
woensdag 24 augustus 2011
Richard van der Meijden kwart triathlon Veenendaal (23-08-2011)
Verder gisteren de kwart in Veenendaal gedaan, een moeizame aflevering
Ik had afgelopen woensdag eerst nog een proefles XCO. Jemig wat had ik hier een spierpijn van in mijn bovenlichaam en bovenbenen. Die spierpijn wilde ook maar niet weggaan.
Bij het zwemmen voelde ik het ook gelijk, er kwam geen kracht uit mijn armen, dus maar gewoon rustig doorgepeddeld. Op de fiets weer herstelt en rustig mijn voedingsplan afgewerkt. Fietsen ging lekker.
Bij het hardlopen voelde ik ook dat ik niet de kracht had om te versnellen, het werd ook vrij snel warm en dat zijn voor mij niet de gunstigste omstandigheden.
Ondanks de licht door mijzelf op het laatste moment verknoeide voorbereiding heb ik tov van vorig jaar toch nog sneller gezwommen en hardgelopen, fietsen was ongeveer gelijk. Met een eindtijd van 2:31:50 wel 13 minuten sneller dan vorig jaar! Toch een blij einde dus. Na de wedstrijd was ik ook vrij snel weer hersteld en voelde me prima. Vandaag maar even rustig uitfietsen om bij komen en maar even wat extra rek- en strekoefeningen voor alle spieren.
Richard van der Meijden
Ik had afgelopen woensdag eerst nog een proefles XCO. Jemig wat had ik hier een spierpijn van in mijn bovenlichaam en bovenbenen. Die spierpijn wilde ook maar niet weggaan.
Bij het zwemmen voelde ik het ook gelijk, er kwam geen kracht uit mijn armen, dus maar gewoon rustig doorgepeddeld. Op de fiets weer herstelt en rustig mijn voedingsplan afgewerkt. Fietsen ging lekker.
Bij het hardlopen voelde ik ook dat ik niet de kracht had om te versnellen, het werd ook vrij snel warm en dat zijn voor mij niet de gunstigste omstandigheden.
Ondanks de licht door mijzelf op het laatste moment verknoeide voorbereiding heb ik tov van vorig jaar toch nog sneller gezwommen en hardgelopen, fietsen was ongeveer gelijk. Met een eindtijd van 2:31:50 wel 13 minuten sneller dan vorig jaar! Toch een blij einde dus. Na de wedstrijd was ik ook vrij snel weer hersteld en voelde me prima. Vandaag maar even rustig uitfietsen om bij komen en maar even wat extra rek- en strekoefeningen voor alle spieren.
Richard van der Meijden
donderdag 11 augustus 2011
Willem de Kater fietst de Dolomieten over! (11-08-2011)
Ik heb ervan genoten en vond het een schitterde week. Fietsen ging goed. Mijn
fietsmaatje was erg sterk en we hebben dagelijks een aantal extra klimmen toegevoegd aan de route van de reisorganisatie. Zoals je weet had ik de insteek dat ik mij niet de hele week wilde inhouden om goed te zijn op de laatste dag.
Die laatste dag ging best goed (Dolomieten marathon). Ik heb mijn race opgebouwd en in de eerste 100 km geen hartslagen boven de 140 gereden. Op de laatste klim heb ik gasgegeven en hard doorgereden tot het eind. Binnen in 6.14 uur. Geen onaardige tijd.
Willem de Kater
fietsmaatje was erg sterk en we hebben dagelijks een aantal extra klimmen toegevoegd aan de route van de reisorganisatie. Zoals je weet had ik de insteek dat ik mij niet de hele week wilde inhouden om goed te zijn op de laatste dag.
Die laatste dag ging best goed (Dolomieten marathon). Ik heb mijn race opgebouwd en in de eerste 100 km geen hartslagen boven de 140 gereden. Op de laatste klim heb ik gasgegeven en hard doorgereden tot het eind. Binnen in 6.14 uur. Geen onaardige tijd.
Willem de Kater
maandag 25 juli 2011
"Antwerpen ging geweldig"...(25-07-2011)
Eindelijk was het dan zover. De wedstrijd waar ik vorig jaar mijn zinnen op had gezet.
De week ervoor heel rustig aan gedaan. Vrijdag en zaterdag zelfs helemaal niet gesport. Wel zenuwachtig. Er was slecht weer voorspeld.
Achteraf hadden we geweldig weer. Een beetje veel wind, maar het bleef droog en zelfs het zonnetje kwam door.
De zenuwen vielen zaterdag nog wel mee, maar zondag was ik superzenuwachtig.
Ontbeten met wit brood zoals jij zei. Ruim voor de start nog een reepje. Vlak voor de start heb ik er nog een gelletje ingeduwd en toen naar het startvak.
De pro’s kwamen toen al weer het water uit, dus werd je een beetje afgeleid.
Eenmaal in het water verdwenen de zenuwen als sneeuw voor de zon. Gewoon gaan!
Het zwemmen ging geweldig. Normaliter kom ik als een van de laatste het water uit, maar nu kon ik goed bij de groep blijven. Na de boei kwamen de atleten die 10 minuten later waren gestart heel snel voorbij zwemmen, maar goed wij (groene badmutsen) haalden zelfs ook nog andere kleuren in die 10 minuten voor ons waren gestart. Uiteindelijk met 45 min 20 uit het water. Nog nooit zo snel gezwommen.
De wissel duurde wat langer. Best een lang parc fermee.
Tijdens het lopen met de fiets al aan de powerbar en eenmaal op de fiets weer een gelletje met water naar binnen gewerkt.
In de Waaslandtunnel moesten we onderaan stoppen. Er was een ongeluk gebeurd en er werd iemand in de ambulance weggereden. Toen we weer verder mochten zag je een hele plas bloed. Dat en de loeiende sirenes maakten wel indruk.
Over het fietsen ben ik heel tevreden. Goed op mijn hartslag gelet. Er stond best veel wind en het viel niet mee om in d3 te blijven en toch nog door te fietsen.
Aan mijn gemiddelden zie je ook dat de hartslag bij de wind-tegen stukken iets hoger (1 tot 2 slagen boven d3) ligt dan op de wind-mee gedeelten.
Uiteindelijk totaal wel in d3 hoog gefietst. Ieder uur een gelletje met water en sportdrank. Ik had ook wat powerbar-repen in kleine stukjes gesneden en daar af en toe een stukje van genomen.
Het lopen ging iets minder naar mijn zin. Wel in d3 gebleven. Het eerste rondje ging nog heel goed.
Ieder rondje (3) een gel genomen, die ik eigenlijk niet meer te pruimen vond, maar toch doen want het helpt je erdoorheen. Weggespoeld met water en iedere twee km wat gedronken, maar het kon niet voorkomen dat ik het tweede en derde rondje verval had. Uiteindelijk 2 uur en 11 minuten over het lopen gedaan, maar overall zeer tevreden. Eindtijd 6 uur en 15 minuten en 15 seconden. Ik wilde tussen de 6 en 6,5 uur dus doel bereikt.
Lars,dank je wel voor je hulp.
Silvia van Schaick
De week ervoor heel rustig aan gedaan. Vrijdag en zaterdag zelfs helemaal niet gesport. Wel zenuwachtig. Er was slecht weer voorspeld.
Achteraf hadden we geweldig weer. Een beetje veel wind, maar het bleef droog en zelfs het zonnetje kwam door.
De zenuwen vielen zaterdag nog wel mee, maar zondag was ik superzenuwachtig.
Ontbeten met wit brood zoals jij zei. Ruim voor de start nog een reepje. Vlak voor de start heb ik er nog een gelletje ingeduwd en toen naar het startvak.
De pro’s kwamen toen al weer het water uit, dus werd je een beetje afgeleid.
Eenmaal in het water verdwenen de zenuwen als sneeuw voor de zon. Gewoon gaan!
Het zwemmen ging geweldig. Normaliter kom ik als een van de laatste het water uit, maar nu kon ik goed bij de groep blijven. Na de boei kwamen de atleten die 10 minuten later waren gestart heel snel voorbij zwemmen, maar goed wij (groene badmutsen) haalden zelfs ook nog andere kleuren in die 10 minuten voor ons waren gestart. Uiteindelijk met 45 min 20 uit het water. Nog nooit zo snel gezwommen.
De wissel duurde wat langer. Best een lang parc fermee.
Tijdens het lopen met de fiets al aan de powerbar en eenmaal op de fiets weer een gelletje met water naar binnen gewerkt.
In de Waaslandtunnel moesten we onderaan stoppen. Er was een ongeluk gebeurd en er werd iemand in de ambulance weggereden. Toen we weer verder mochten zag je een hele plas bloed. Dat en de loeiende sirenes maakten wel indruk.
Over het fietsen ben ik heel tevreden. Goed op mijn hartslag gelet. Er stond best veel wind en het viel niet mee om in d3 te blijven en toch nog door te fietsen.
Aan mijn gemiddelden zie je ook dat de hartslag bij de wind-tegen stukken iets hoger (1 tot 2 slagen boven d3) ligt dan op de wind-mee gedeelten.
Uiteindelijk totaal wel in d3 hoog gefietst. Ieder uur een gelletje met water en sportdrank. Ik had ook wat powerbar-repen in kleine stukjes gesneden en daar af en toe een stukje van genomen.
Het lopen ging iets minder naar mijn zin. Wel in d3 gebleven. Het eerste rondje ging nog heel goed.
Ieder rondje (3) een gel genomen, die ik eigenlijk niet meer te pruimen vond, maar toch doen want het helpt je erdoorheen. Weggespoeld met water en iedere twee km wat gedronken, maar het kon niet voorkomen dat ik het tweede en derde rondje verval had. Uiteindelijk 2 uur en 11 minuten over het lopen gedaan, maar overall zeer tevreden. Eindtijd 6 uur en 15 minuten en 15 seconden. Ik wilde tussen de 6 en 6,5 uur dus doel bereikt.
Lars,dank je wel voor je hulp.
Silvia van Schaick
Verslag Arnout de Vries triathlon Texel (25-07-2011)
Arnout traint sinds september 2010 op schema's van Lars Karmelk. De triathlon op Texel was zijn hoofddoel.
Afgelopen zaterdag 23/7 samen met Niels de π triathlon van Texel gedaan.
Vrijdagmiddag zijn we op ons gemak met de auto naar ons hotel op Texel gegaan.
’s Avonds zijn we lekker gaan eten in de Koog.
De wedstrijd begint zaterdag om 13u dus we konden lekker rustig aan doen in de ochtend.
Rond 11u zijn we naar de andere kant van Texel gereden om het startnummer en de chip op te halen.
De lucht werd steeds dreigender en dreigender. De buitjes gingen over in een constante regenstroom.
In de auto gewacht tot 12u15. Daarna fiets gepakt en naar parc ferme gelopen.
Meteen het swimsuit aangetrokken, om te beschermen tegen wind en regen (baby olie op kuiten en onderarm)
Door de westenwind was het deel van de Waddenzee waar gezwommen moest worden zo vlak als een spiegel.
Ik heb voor de start zo’n 200 meter ingezwommen, het ging meteen lekker.
Het was ook weer droog geworden, zou het dan net als vorige jaar toch droog blijven?
Bij de start aan de zijkant van het veld het water ingegaan, geen last van klauwende medesporters.
Doordat ik voornamelijk aan de rechterkant adem kon in de dichte groep goed zien. De baan was ook rechtsom.
Het zwemmen ging eindelijk goed ontspannen, de laatste 100m nog iets proberen te versnellen en kwam met een groep het water uit.
Pak ging makkelijk uit (leven de baby olie!). Sokken aan, schoenen aan, helm op, horloge om (kost nog de meeste tijd!).
En weg op de fiets, je kan de 1e km niet meteen met volle bak, slingerend binnendijks over een slecht fietspad.
Dan de dijk over en op het parcours. Het begon meteen weer te regenen,
Had een klein stukje wind mee en kon meteen even aanzetten. Echter de dijk draaide langzaam van de wind weg in en eindigde met wind pal opzij (7bft)
Mijn hartslag zat redelijk hoog, dus heb teruggeschakeld totdat ik met max hf 154 (d4) 95rpm kon rijden.
Het was nat en zwaar en ik kreeg langzaam koude voeten, misschien schoen te vast of toch gewoon de kou en regen.
Fietsen bleef goed gaan. Door mezelf niet over de kop te rijden (d4) en rpm tussen 80 en 100 te houden reed ik toch wat mensen voorbij, zeker op de stukken met wind tegen.
De 2e ronde ging daardoor ook lekker, snelheid varieerde van 25 tot 41. Aangekomen in de wisselzone merkte ik pas hou koud ik eigenlijk was. Koude handen maakte wisselen schoenen nog best lastig.
Weer een gelletje naar binnen en hop lopen. Dit was bizar het leek wel of mijn zolen dubbel zaten in beide schoenen, wat een naar gevoel.
Na 300m stond er picknick tafel, meteen gaan zitten schoenen uit.., maar niks aan de hand zool zat niet dubbel, sokken zaten goed.
Schoenen weer aan en weer lopen, dat rare gevoel bleef. Liep zeer ongemakkelijk.
Sloot snel aan bij een groepje andere lopers, we liepen schuin voor de wind net iets boven de 12km/u, hartslag rond de 154 (overgang d3/d4)
Als snel bleek dat bijna iedereen gevoelloze voeten/onderbenen had. Dat was dus het oncomfortabele gevoel.
Na 4km kreeg ik langzaam gevoel terug in eerst mijn rechtervoet en later ook mijn linkervoet.
Hartslag bleef constant op 154, dus ik wist dat dat goed zat.
Mijn linkerkuit stond ondertussen wel goed op spanning (al 3 weken een bobbel aan de binnenkant scheenbeen, overbelaste aanhechting volgens de fysio).
Gelukkig ging de spanning niet over in kramp of pijn. De laatste 3 km was schuin tegen wind in terug naar de finish, tempo zakte in, maar nooit onder de 11km/u
Over de finish in 2:36:02, ik was tevreden.
Tijden:
Zwemtijd incl wissel: 0:21:34
Fietstijd incl wissel: 1:20:03
Looptijd: 0:54:16 (10.5km)
Door jouw trainingsschema’s heb ik comfortabel leren lopen en fietsen met hartslagzones.
Hierdoor heb ik me niet over de kop gefietst en kon ik een voor mijn doen zeer goede 10km lopen.
Met een gemiddelde 1 km tijd van 5:10 en een gemiddelde snelheid 11.6 km/u en dat na het zware fietsonderdeel!
De zondag had ik vooral pijn in mijn nek en schouderspieren, van de kou op de fiets.
Mijn kuit houdt zich aardig.
Lars, het jaarschema loopt bijna ten einde.
Ik heb veel geleerd van het trainen met hartslag zones.
Vorige jaar heb ik mijn π op Texel gedaan, had een half jaar zonder hulp zelf getraind.
Eindtijd 2010: 2u53
Eindtijd 2011: 2u36
Een verbetering van 17 minuten in 1 jaar tijd met hetzelfde materiaal, alleen door anders te trainen!!
Arnout de Vries
Afgelopen zaterdag 23/7 samen met Niels de π triathlon van Texel gedaan.
Vrijdagmiddag zijn we op ons gemak met de auto naar ons hotel op Texel gegaan.
’s Avonds zijn we lekker gaan eten in de Koog.
De wedstrijd begint zaterdag om 13u dus we konden lekker rustig aan doen in de ochtend.
Rond 11u zijn we naar de andere kant van Texel gereden om het startnummer en de chip op te halen.
De lucht werd steeds dreigender en dreigender. De buitjes gingen over in een constante regenstroom.
In de auto gewacht tot 12u15. Daarna fiets gepakt en naar parc ferme gelopen.
Meteen het swimsuit aangetrokken, om te beschermen tegen wind en regen (baby olie op kuiten en onderarm)
Door de westenwind was het deel van de Waddenzee waar gezwommen moest worden zo vlak als een spiegel.
Ik heb voor de start zo’n 200 meter ingezwommen, het ging meteen lekker.
Het was ook weer droog geworden, zou het dan net als vorige jaar toch droog blijven?
Bij de start aan de zijkant van het veld het water ingegaan, geen last van klauwende medesporters.
Doordat ik voornamelijk aan de rechterkant adem kon in de dichte groep goed zien. De baan was ook rechtsom.
Het zwemmen ging eindelijk goed ontspannen, de laatste 100m nog iets proberen te versnellen en kwam met een groep het water uit.
Pak ging makkelijk uit (leven de baby olie!). Sokken aan, schoenen aan, helm op, horloge om (kost nog de meeste tijd!).
En weg op de fiets, je kan de 1e km niet meteen met volle bak, slingerend binnendijks over een slecht fietspad.
Dan de dijk over en op het parcours. Het begon meteen weer te regenen,
Had een klein stukje wind mee en kon meteen even aanzetten. Echter de dijk draaide langzaam van de wind weg in en eindigde met wind pal opzij (7bft)
Mijn hartslag zat redelijk hoog, dus heb teruggeschakeld totdat ik met max hf 154 (d4) 95rpm kon rijden.
Het was nat en zwaar en ik kreeg langzaam koude voeten, misschien schoen te vast of toch gewoon de kou en regen.
Fietsen bleef goed gaan. Door mezelf niet over de kop te rijden (d4) en rpm tussen 80 en 100 te houden reed ik toch wat mensen voorbij, zeker op de stukken met wind tegen.
De 2e ronde ging daardoor ook lekker, snelheid varieerde van 25 tot 41. Aangekomen in de wisselzone merkte ik pas hou koud ik eigenlijk was. Koude handen maakte wisselen schoenen nog best lastig.
Weer een gelletje naar binnen en hop lopen. Dit was bizar het leek wel of mijn zolen dubbel zaten in beide schoenen, wat een naar gevoel.
Na 300m stond er picknick tafel, meteen gaan zitten schoenen uit.., maar niks aan de hand zool zat niet dubbel, sokken zaten goed.
Schoenen weer aan en weer lopen, dat rare gevoel bleef. Liep zeer ongemakkelijk.
Sloot snel aan bij een groepje andere lopers, we liepen schuin voor de wind net iets boven de 12km/u, hartslag rond de 154 (overgang d3/d4)
Als snel bleek dat bijna iedereen gevoelloze voeten/onderbenen had. Dat was dus het oncomfortabele gevoel.
Na 4km kreeg ik langzaam gevoel terug in eerst mijn rechtervoet en later ook mijn linkervoet.
Hartslag bleef constant op 154, dus ik wist dat dat goed zat.
Mijn linkerkuit stond ondertussen wel goed op spanning (al 3 weken een bobbel aan de binnenkant scheenbeen, overbelaste aanhechting volgens de fysio).
Gelukkig ging de spanning niet over in kramp of pijn. De laatste 3 km was schuin tegen wind in terug naar de finish, tempo zakte in, maar nooit onder de 11km/u
Over de finish in 2:36:02, ik was tevreden.
Tijden:
Zwemtijd incl wissel: 0:21:34
Fietstijd incl wissel: 1:20:03
Looptijd: 0:54:16 (10.5km)
Door jouw trainingsschema’s heb ik comfortabel leren lopen en fietsen met hartslagzones.
Hierdoor heb ik me niet over de kop gefietst en kon ik een voor mijn doen zeer goede 10km lopen.
Met een gemiddelde 1 km tijd van 5:10 en een gemiddelde snelheid 11.6 km/u en dat na het zware fietsonderdeel!
De zondag had ik vooral pijn in mijn nek en schouderspieren, van de kou op de fiets.
Mijn kuit houdt zich aardig.
Lars, het jaarschema loopt bijna ten einde.
Ik heb veel geleerd van het trainen met hartslag zones.
Vorige jaar heb ik mijn π op Texel gedaan, had een half jaar zonder hulp zelf getraind.
Eindtijd 2010: 2u53
Eindtijd 2011: 2u36
Een verbetering van 17 minuten in 1 jaar tijd met hetzelfde materiaal, alleen door anders te trainen!!
Arnout de Vries
maandag 27 juni 2011
Coachee Richard vd Meijden piekt in Oud-Gastel (25-06-2011)
Onderstaand het verslag van coachee Richard vd Meijden tijdens de triathlon van Oud-Gastel (1/3).
Wat een geweldig gevoel om een vooraf bedacht plan zo goed en plezierig uit te voeren!
Goed ontbeten en ontspannen mijzelf ‘s-ochtends in Oud Gastel gemeld. Het is daar een gesplitste wisselzone maar dat had ik thuis allemaal al voorbereid om daar niet te veel na te hoeven denken. Aangezien het koud en winderig was heb ik die ochtend besloten om net voor het zwemmen en gel met ruim water te nemen om die extra energie alvast te hebben aangezien weersomstandigheden mij waarschijnlijk in het begin meer energie zouden kosten.
Het zwemmen heel rustig gestart en ik kwam goed in mijn ritme. Het 2e deel zelfs het tempo iets opgevoerd. In T1 rustig gewisseld en weer de tijd genomen voor een gel met water. Op de fiets kwam ik er achter dat de wind, slik op de weg en de regen wel even wennen waren en daarom het 1e rondje als gewenning gebruikt. Verder besloot ik om mijn plan om met HF150 te rijden wel gewoon vol te houden zolang het ging maar af te remmen indien nodig. Echter mijn gemiddelde ging al snel naar boven de 30 (voor mij al heel wat!). Stipt elke 20K mijn gel met water genomen en tussendoor slokken sportdrank. Ik voelde me echt goed en zat met een glimlach op de fiets!
De familie was meegekomen om mij in het zeer herfstachtige weer bij te staan. Om hen een richting te geven van de doorkomst- en eindtijden had ik voor hen mijn geplande eindtijd gebaseerd op de gemiddelde snelheden van de afgelopen kwart triathlons. Met de fietstijden zat ik al licht onder dat schema wat hen gelukkig nog wel de kans gaf tussen de fietsdoorkomsten in op zoek te gaan naar warme chocomel.
In T2 kwam ik erachter dat mijn voeten en handen wel heel koud en nat waren en het wisselen ging dat ook wat moeizamer Wederom een gel met ruim water, drankgordel om en op naar het finalestuk. Heel ontspannen gestart met het gevoel dat tot 10K het wel bekend zou zijn, alles daarna zou nieuw worden voor mij. Ik had immers het afgelopen jaar echt niet verder dan 12K gelopen. Mijn HF bleef hartstikke mooi rond de 160 wat ook precies mijn plan was. Ik voelde me sterk, nam om het half uur een gel met ruim water en tussendoor sportdrank. Na de 1e ronde voelde ik me nog zo goed dat ik zoiets had van, gewoon een schep er boven op, het mag wel een beetje pijn doen deze keer. Dus het tempo iets verhoogd, ik wilde rond de HF 165 blijven om niet te ontploffen. Ik begon iets mijn kuitspier te voelen maar verder niets, zelfs mijn knie en enkel hielden zich voorbeeldig! Ik liep geweldig voor mijn doen. Het laatste stuk vanaf het laatste keerpunt naar de finish nog maar een schepje er boven op gedaan. Ik heb nog nooit in een triathlon harder dan 9,8 km/h gelopen en zeker niet over die afstand, nu uiteindelijk 11,5 km/h gelopen. Ook de gemiddelde fietssnelheid over deze afstand is voor mij een first.
Volgens mijn Polar heb ik de wedstrijd met gem. HF 153 gedaan, heel netjes in de geplande d3 zone dus. Eindtijd 3:49 waar ik eerst met mijn gemiddelden in had gezet op rond de 4.15. Met een vette smile de streep over, super, wat een lekker gevoel om je doel zonder lichamelijke ongemakken op deze wijze te halen. Met dank aan jou voor de voorbereiding!
Wat een geweldig gevoel om een vooraf bedacht plan zo goed en plezierig uit te voeren!
Goed ontbeten en ontspannen mijzelf ‘s-ochtends in Oud Gastel gemeld. Het is daar een gesplitste wisselzone maar dat had ik thuis allemaal al voorbereid om daar niet te veel na te hoeven denken. Aangezien het koud en winderig was heb ik die ochtend besloten om net voor het zwemmen en gel met ruim water te nemen om die extra energie alvast te hebben aangezien weersomstandigheden mij waarschijnlijk in het begin meer energie zouden kosten.
Het zwemmen heel rustig gestart en ik kwam goed in mijn ritme. Het 2e deel zelfs het tempo iets opgevoerd. In T1 rustig gewisseld en weer de tijd genomen voor een gel met water. Op de fiets kwam ik er achter dat de wind, slik op de weg en de regen wel even wennen waren en daarom het 1e rondje als gewenning gebruikt. Verder besloot ik om mijn plan om met HF150 te rijden wel gewoon vol te houden zolang het ging maar af te remmen indien nodig. Echter mijn gemiddelde ging al snel naar boven de 30 (voor mij al heel wat!). Stipt elke 20K mijn gel met water genomen en tussendoor slokken sportdrank. Ik voelde me echt goed en zat met een glimlach op de fiets!
De familie was meegekomen om mij in het zeer herfstachtige weer bij te staan. Om hen een richting te geven van de doorkomst- en eindtijden had ik voor hen mijn geplande eindtijd gebaseerd op de gemiddelde snelheden van de afgelopen kwart triathlons. Met de fietstijden zat ik al licht onder dat schema wat hen gelukkig nog wel de kans gaf tussen de fietsdoorkomsten in op zoek te gaan naar warme chocomel.
In T2 kwam ik erachter dat mijn voeten en handen wel heel koud en nat waren en het wisselen ging dat ook wat moeizamer Wederom een gel met ruim water, drankgordel om en op naar het finalestuk. Heel ontspannen gestart met het gevoel dat tot 10K het wel bekend zou zijn, alles daarna zou nieuw worden voor mij. Ik had immers het afgelopen jaar echt niet verder dan 12K gelopen. Mijn HF bleef hartstikke mooi rond de 160 wat ook precies mijn plan was. Ik voelde me sterk, nam om het half uur een gel met ruim water en tussendoor sportdrank. Na de 1e ronde voelde ik me nog zo goed dat ik zoiets had van, gewoon een schep er boven op, het mag wel een beetje pijn doen deze keer. Dus het tempo iets verhoogd, ik wilde rond de HF 165 blijven om niet te ontploffen. Ik begon iets mijn kuitspier te voelen maar verder niets, zelfs mijn knie en enkel hielden zich voorbeeldig! Ik liep geweldig voor mijn doen. Het laatste stuk vanaf het laatste keerpunt naar de finish nog maar een schepje er boven op gedaan. Ik heb nog nooit in een triathlon harder dan 9,8 km/h gelopen en zeker niet over die afstand, nu uiteindelijk 11,5 km/h gelopen. Ook de gemiddelde fietssnelheid over deze afstand is voor mij een first.
Volgens mijn Polar heb ik de wedstrijd met gem. HF 153 gedaan, heel netjes in de geplande d3 zone dus. Eindtijd 3:49 waar ik eerst met mijn gemiddelden in had gezet op rond de 4.15. Met een vette smile de streep over, super, wat een lekker gevoel om je doel zonder lichamelijke ongemakken op deze wijze te halen. Met dank aan jou voor de voorbereiding!
maandag 20 juni 2011
Coachee Frank Walta in voorbereiding op IM 70.3 Antwerpen...(20-06-2011)
Afgelopen 8 juni heb ik 1/8 gedaan in Heerhugowaard.
Ik was op tijd heen gegaan om nog even fiets te testen met hoge velg ook in het voorwiel vanwege de wind.
De wind was zo krachtig dat ik een gewoon voorwiel erin gedaan heb.
Zwemmen was ook zwaar vanwege de golven en het slechte zicht omdat we terug tegen de zon in zwommen.
Fietsen was zwaar vooral vanwege het af en toe bochtige parcours en de wind..
Lopen was wederom weer goed gegaan.
Eindtijd 1:14 en zeer tevreden gevoel.
Onderstaand twee wedstrijdverslagen van Frank Walta op weg naar de Ironman 70.3 in Antwerpen op 24 juli a.s.
Gisteren heb ik de 1/4 van Zandvoort gedaan.
Vanwege de westenwind kracht 6 is het zwemmen in zee niet doorgegaan en werd het een run bike run.
Het lopen gelijk is niet echt mijn ding en dan vooral niet als het een onverharde ondergrond is(kiezels)
Na 1 ronde rondom het circuit met af en toe een stevige klim erin te hebben gedaan lekker op de fiets gestapt.
Op het circuit moesten we 9 rondjes rijden, waarbij de wind toch wel een zware tegenstander was.
De 9 rondjes heel vlak gereden met de hartslag iets boven D4.
Daarna het lopen waarbij we dit keer 2 ronden moesten zoals het eerste rondje.
Hartslag mooi in D4 kunnen houden en tevreden gevoel.
Zeker gezien de ondergrond van het loopparcours.
Nu lichte spierpijn in bovenbenen maar is niet verwonderlijk na gisteren.
Eindtijd 2:25
Frank Walta
Ik was op tijd heen gegaan om nog even fiets te testen met hoge velg ook in het voorwiel vanwege de wind.
De wind was zo krachtig dat ik een gewoon voorwiel erin gedaan heb.
Zwemmen was ook zwaar vanwege de golven en het slechte zicht omdat we terug tegen de zon in zwommen.
Fietsen was zwaar vooral vanwege het af en toe bochtige parcours en de wind..
Lopen was wederom weer goed gegaan.
Eindtijd 1:14 en zeer tevreden gevoel.
Onderstaand twee wedstrijdverslagen van Frank Walta op weg naar de Ironman 70.3 in Antwerpen op 24 juli a.s.
Gisteren heb ik de 1/4 van Zandvoort gedaan.
Vanwege de westenwind kracht 6 is het zwemmen in zee niet doorgegaan en werd het een run bike run.
Het lopen gelijk is niet echt mijn ding en dan vooral niet als het een onverharde ondergrond is(kiezels)
Na 1 ronde rondom het circuit met af en toe een stevige klim erin te hebben gedaan lekker op de fiets gestapt.
Op het circuit moesten we 9 rondjes rijden, waarbij de wind toch wel een zware tegenstander was.
De 9 rondjes heel vlak gereden met de hartslag iets boven D4.
Daarna het lopen waarbij we dit keer 2 ronden moesten zoals het eerste rondje.
Hartslag mooi in D4 kunnen houden en tevreden gevoel.
Zeker gezien de ondergrond van het loopparcours.
Nu lichte spierpijn in bovenbenen maar is niet verwonderlijk na gisteren.
Eindtijd 2:25
Frank Walta
donderdag 16 juni 2011
Mail van Yehudi Verbeek na ATC triathlon (16-06-2011)
Hi Lars,
Het is supergoed gegaan gisteren (05-06-2011), zoals je al gelezen hebt op facebook.
Hier nog even de tijden op een rijtje
Zwemmen: 17.32min. de eerste 350m crawl gedaan, daarna afgewisseld met schoolslag. Zwemmen ging super goed.
Fietsen: 36.19min. (3de fietstijd v/d vrouwen, best stoer of niet dan?) gem. hf 171 rpm 96.
Hardlopen: 27.19min. Ook helemaal blij mee, voor het eerst in me leven loop ik de 5km dik onder de 30min. Gem. hf 177 cadans 94.
Wissels gingen vrij relaxed, had uiteindelijk ook wel wat sneller gekund…
Totale tijd 1u25.32 boven verwachting, dus erg trots op mezelf.
OP naar de volgende wedstrijd.
Yehudi Verbeek
Het is supergoed gegaan gisteren (05-06-2011), zoals je al gelezen hebt op facebook.
Hier nog even de tijden op een rijtje
Zwemmen: 17.32min. de eerste 350m crawl gedaan, daarna afgewisseld met schoolslag. Zwemmen ging super goed.
Fietsen: 36.19min. (3de fietstijd v/d vrouwen, best stoer of niet dan?) gem. hf 171 rpm 96.
Hardlopen: 27.19min. Ook helemaal blij mee, voor het eerst in me leven loop ik de 5km dik onder de 30min. Gem. hf 177 cadans 94.
Wissels gingen vrij relaxed, had uiteindelijk ook wel wat sneller gekund…
Totale tijd 1u25.32 boven verwachting, dus erg trots op mezelf.
OP naar de volgende wedstrijd.
Yehudi Verbeek
dinsdag 14 juni 2011
Coachee Miedema schittert voor goede doel..(14-06-2011)
Klim Start Bocht 16 Bocht 7 Aankomst Klim tijd
1 04:36:23 04:58:45 05:29:56 06:02:44 01:26:21
2 06:33:27 06:50:57 07:18:44 07:49:37 01:16:10
3 08:42:05 09:00:46 09:30:03 10:03:05 01:21:00
4 12:13:24 12:35:48 13:06:16 13:40:20 01:26:56
5 15:08:54 15:28:05 15:59:43 16:34:43 01:25:49
6 17:45:46 18:04:42 18:35:13 19:09:17 01:23:31
Zoals je ziet zit er maar 10 minuten tussen de snelste (de 2e klim) en de
langzaamste (de 4e).
Gemiddelde hartslag tijdens klimmen was 155BPM.
Ik voelde me in het algemeen goed tot erg goed. De eerste 2 beklimmingen heb
ik direct achter elkaar aan gedaan. De eerste ging langzaam. Kon door de
enorme drukte niet mijn eigen tempo rijden. Goed gelet op de hartslag. De 2e
was rustig. Kon goed tempo rijden. Hierna even een korte rust en voor de 3ekeer omhoog. Hierna ben ik naar ons appartement gegaan en heb ik pauze genomen.
Weer boven pauze genomen en gegeten en gedronken.
Hierna had ik een erg stijve en pijnlijke onderrug. Ben toen rustig afgedaald
en heb me laten behandelen bij de medische tent bij de start. De chiropractor
heeft me weer recht getrokken en de pijn was weg. Volgens haar komt het
doordat de spieren verkrampen en hierdoor de wervels etc vastzetten.
De 5e beklimming ging weer lekker. Bij de finish even pauze. Door het
stilzitten kreeg ik weer last van mijn rug. Ik had al met de chiropractor
afgesproken dat ik nogmaals langs mocht komen vóór de 6e beklimming. Ben dus
afgedaald en heb me weer laten behandelen.
Hierna voor de 6e keer naar boven. Deze ging nog erg lekker. Heb voor mijn
gevoel erg rustig aan gedaan, maar de beklimming is toch hard gegaan. Had soms
moeite om in de zone te blijven. Kon dan bijschakelen en even staand gaan
klimmen. Hartslag reageerde dan direct en steeg iets. Dan weer zitten en
vasthouden.Het finishen na 6 keer was fantastisch. Al die duizenden mensen die
je toejuichen. Helemaal geweldig.
Vrijdagochtend hebben we de spullen gepakt en zijn we richting NL vertrokken.
's Avonds weer thuis.
Zaterdag heb ik 1.5 uur los gefietst. Ging lekker, alleen bij kracht zetten
voelde ik de beentjes nog erg goed. Gaat nu ook weer beter. Af en toe voel ik
mijn rug nog.
Onze samenwerking bevalt mij dusdanig goed dat ik graag ook voor volgend
seizoen van je diensten gebruik wil maken. Dankzij jou is het donderdag erg
goed gegaan Reuze bedankt hiervoor.
Anne-Klaas Miedema
1 04:36:23 04:58:45 05:29:56 06:02:44 01:26:21
2 06:33:27 06:50:57 07:18:44 07:49:37 01:16:10
3 08:42:05 09:00:46 09:30:03 10:03:05 01:21:00
4 12:13:24 12:35:48 13:06:16 13:40:20 01:26:56
5 15:08:54 15:28:05 15:59:43 16:34:43 01:25:49
6 17:45:46 18:04:42 18:35:13 19:09:17 01:23:31
Zoals je ziet zit er maar 10 minuten tussen de snelste (de 2e klim) en de
langzaamste (de 4e).
Gemiddelde hartslag tijdens klimmen was 155BPM.
Ik voelde me in het algemeen goed tot erg goed. De eerste 2 beklimmingen heb
ik direct achter elkaar aan gedaan. De eerste ging langzaam. Kon door de
enorme drukte niet mijn eigen tempo rijden. Goed gelet op de hartslag. De 2e
was rustig. Kon goed tempo rijden. Hierna even een korte rust en voor de 3ekeer omhoog. Hierna ben ik naar ons appartement gegaan en heb ik pauze genomen.
Weer boven pauze genomen en gegeten en gedronken.
Hierna had ik een erg stijve en pijnlijke onderrug. Ben toen rustig afgedaald
en heb me laten behandelen bij de medische tent bij de start. De chiropractor
heeft me weer recht getrokken en de pijn was weg. Volgens haar komt het
doordat de spieren verkrampen en hierdoor de wervels etc vastzetten.
De 5e beklimming ging weer lekker. Bij de finish even pauze. Door het
stilzitten kreeg ik weer last van mijn rug. Ik had al met de chiropractor
afgesproken dat ik nogmaals langs mocht komen vóór de 6e beklimming. Ben dus
afgedaald en heb me weer laten behandelen.
Hierna voor de 6e keer naar boven. Deze ging nog erg lekker. Heb voor mijn
gevoel erg rustig aan gedaan, maar de beklimming is toch hard gegaan. Had soms
moeite om in de zone te blijven. Kon dan bijschakelen en even staand gaan
klimmen. Hartslag reageerde dan direct en steeg iets. Dan weer zitten en
vasthouden.Het finishen na 6 keer was fantastisch. Al die duizenden mensen die
je toejuichen. Helemaal geweldig.
Vrijdagochtend hebben we de spullen gepakt en zijn we richting NL vertrokken.
's Avonds weer thuis.
Zaterdag heb ik 1.5 uur los gefietst. Ging lekker, alleen bij kracht zetten
voelde ik de beentjes nog erg goed. Gaat nu ook weer beter. Af en toe voel ik
mijn rug nog.
Onze samenwerking bevalt mij dusdanig goed dat ik graag ook voor volgend
seizoen van je diensten gebruik wil maken. Dankzij jou is het donderdag erg
goed gegaan Reuze bedankt hiervoor.
Anne-Klaas Miedema
Nieuwe post op blog Cor Boerman
Coachee Cor Boerman, traint op schema's van Lars Karmelk. Op zijn blog houdt hij zijn ervaringen bij in de aanloop naar het eerst hoofddoel van het jaar, de Quelle challenge in Roth. Meer info op http://corboerman.blogspot.com/
dinsdag 31 mei 2011
Blog Cor Boerman
Cor Boerman, coachee van Lars Karmelk sinds september 2010 schrijft regelmatig een wedstrijdverslag voor zijn blog: http://corboerman.blogspot.com/
Via deze link: http://corboerman.blogspot.com/2011/05/ironman-703-mallorca.html kun je zijn verslag lezen van de Ironman 70.3 op Mallorca. Bij 'Lars' wordt er verwezen naar trainer Lars Karmelk..;)
Cor richt zich op een piekprestatie in de Quelle Challenge in Roth (hele triathlon) en de Holland triathlon in Almere (hele triathlon).
Succes, Cor!
Lars Karmelk
Via deze link: http://corboerman.blogspot.com/2011/05/ironman-703-mallorca.html kun je zijn verslag lezen van de Ironman 70.3 op Mallorca. Bij 'Lars' wordt er verwezen naar trainer Lars Karmelk..;)
Cor richt zich op een piekprestatie in de Quelle Challenge in Roth (hele triathlon) en de Holland triathlon in Almere (hele triathlon).
Succes, Cor!
Lars Karmelk
Eline de Wit in Almere city run (29-05-2011)
Sms van Eline:
De city run is goed gegaan! Ben 9e van de 424 geworden met een tijd van 35.40' (7 km) zonder centje pijn! Met verbetering looptechniek moet daar nog meer uit te halen zijn...
Eline
De city run is goed gegaan! Ben 9e van de 424 geworden met een tijd van 35.40' (7 km) zonder centje pijn! Met verbetering looptechniek moet daar nog meer uit te halen zijn...
Eline
Frank Walta in 1/8 triathlon Zaanstad (29-05-2011)
Hi Lars,
Vandaag de 1/8 gehad in Zaanstad en is goed verlopen.
Het zwemmen was in een zwembad waar er 6 man in 1 baantje lagen, gelukkig geen last gehad van de andere zwemmers.
Na 8:05 het water uit en toen de storm in, eerst 10.5 km tegenwind en daarna terug lekker voor de wind.
Wel veel draaiwerk tijdens het fietsen.
Toen het lopen en ging gewoon lekker.
Eindtijd 3 minuten sneller dan vorig jaar nu 1 uur 16 en zeer tevreden gevoel.
Groetjes Frank
Vandaag de 1/8 gehad in Zaanstad en is goed verlopen.
Het zwemmen was in een zwembad waar er 6 man in 1 baantje lagen, gelukkig geen last gehad van de andere zwemmers.
Na 8:05 het water uit en toen de storm in, eerst 10.5 km tegenwind en daarna terug lekker voor de wind.
Wel veel draaiwerk tijdens het fietsen.
Toen het lopen en ging gewoon lekker.
Eindtijd 3 minuten sneller dan vorig jaar nu 1 uur 16 en zeer tevreden gevoel.
Groetjes Frank
Ralph Rippe in triathlon Ter Aar (22-05-2011)
Zoals gezegd niet voluit gegaan. Wel ZONDER hartslagmeter en ZONDER
fietsteller: heb alles op gevoel en ritme gedaan in 1:05:52. 17e overall
van de 109. Zie hier het wonder van je schema's: slechts 1 minuut achter
mn PR van Rutbeek dat volgde na een sterk trainings- en
wedstrijdseizoen... Misschien toch een PR-poging in Rutbeek in september, als
het nu al zo makkelijk gaat ;-)
Ik heb heel ontspannen gezwommen (Petra, mijn vrouw: leek wel of je aan het toeren
was) in 8:01 min. Ze hadden me in de 9:30 baan gelegd..., dus heb de
rest vd groep net geen 2x gedubbeld. Leuke bijkomstigheid: er waren 3
startseries en ik was in mijn serie (10:15 uur) als eerste uit het water
en als eerste binnen.
Fietsen met die harde wind, heel erg gezocht naar gevoel: 36:43 min inclusief T1: hier miste ik wat vermogen, maar dat is logisch gezien het minimale aantal fietstrainingen waar ik dit jaar voor gekozen heb. Het loop-onderdeel was een eitje (10km ritme
gevonden), 21:08 oid inclusief T2.
20e zwemtijd, 25e fietstijd (dat zegt iets over de wind) en 9e looptijd
overall. Mooi toch!?!
Heb me kostelijk geamuseerd en zeker niet opgeblazen. Wel goed voor de motivatie hoor!
Ralph Rippe
fietsteller: heb alles op gevoel en ritme gedaan in 1:05:52. 17e overall
van de 109. Zie hier het wonder van je schema's: slechts 1 minuut achter
mn PR van Rutbeek dat volgde na een sterk trainings- en
wedstrijdseizoen... Misschien toch een PR-poging in Rutbeek in september, als
het nu al zo makkelijk gaat ;-)
Ik heb heel ontspannen gezwommen (Petra, mijn vrouw: leek wel of je aan het toeren
was) in 8:01 min. Ze hadden me in de 9:30 baan gelegd..., dus heb de
rest vd groep net geen 2x gedubbeld. Leuke bijkomstigheid: er waren 3
startseries en ik was in mijn serie (10:15 uur) als eerste uit het water
en als eerste binnen.
Fietsen met die harde wind, heel erg gezocht naar gevoel: 36:43 min inclusief T1: hier miste ik wat vermogen, maar dat is logisch gezien het minimale aantal fietstrainingen waar ik dit jaar voor gekozen heb. Het loop-onderdeel was een eitje (10km ritme
gevonden), 21:08 oid inclusief T2.
20e zwemtijd, 25e fietstijd (dat zegt iets over de wind) en 9e looptijd
overall. Mooi toch!?!
Heb me kostelijk geamuseerd en zeker niet opgeblazen. Wel goed voor de motivatie hoor!
Ralph Rippe
Yehudi Verbeek in marathon R'dam (10-04-2011)
In een woord GEWELDIG! Ik heb zo genoten, ik vond het zo leuk. Het hele parcours heb ik met een glimlach gelopen, het publiek was grandioos!
Maanden lang heb ik er naar toe geleefd, om dit een keer te mogen mee maken. En de beloning is inderdaad niet mis. Wat een emotionele toestand als je de finish gehaald hebt! En ja ik zou het zo nog een keer willen doen!
De eerste 21.1 km ging perfect (2.27uur), ik voelde me nog super fit. Na 30km (tevens het punt dat ik Frank al richting finish zag lopen..grrr moest ik er nog 12..) begon het wat zwaarder te worden en bij de 35km werd het per km steeds zwaarder.
Ik startte met de bedoeling om hoog in d2 te lopen, ik kreeg met geen mogelijkheid mijn hartslag hoog in d2 maar net in d3 . Mijn pasf 87 was ook anders dan dat ik van de laatste tijd gewend was. Ik weet niet waar het aan lag, misschien de spanningen, warmte, of dat je toch automatisch ‘mee gaat lopen’ met de andere lopers. Na 14km (1.37u) ben ik in d3 gaan lopen. Op zich lag ik toen nog op schema, want ik had berekend dat ik over de eerste 14k 1.43u zou doen. Dus uiteindelijk had ik nog winst ook. De eerste 14km heb ik gelopen in gem hf 165 en pf 87 gem tempo 6.57
Gisteren uitgefietst met Frank (hij had een korte route in z’n hoofd maar werd toch wat langer dan gedacht….ggrrr..) 1.15uur was echter te veel van het goede.. was kapot… Wat dat betreft ken je me goed, een half uurtje was idd genoeg geweest..
Op dit moment nog spierpijn in de bovenbenen en nog moe, verder alles oke. Ben nog heerlijk aan het nagenieten!
Lars, thanks voor de goede trainingsschema’s en op naar de volgende doelen!
Maanden lang heb ik er naar toe geleefd, om dit een keer te mogen mee maken. En de beloning is inderdaad niet mis. Wat een emotionele toestand als je de finish gehaald hebt! En ja ik zou het zo nog een keer willen doen!
De eerste 21.1 km ging perfect (2.27uur), ik voelde me nog super fit. Na 30km (tevens het punt dat ik Frank al richting finish zag lopen..grrr moest ik er nog 12..) begon het wat zwaarder te worden en bij de 35km werd het per km steeds zwaarder.
Ik startte met de bedoeling om hoog in d2 te lopen, ik kreeg met geen mogelijkheid mijn hartslag hoog in d2 maar net in d3 . Mijn pasf 87 was ook anders dan dat ik van de laatste tijd gewend was. Ik weet niet waar het aan lag, misschien de spanningen, warmte, of dat je toch automatisch ‘mee gaat lopen’ met de andere lopers. Na 14km (1.37u) ben ik in d3 gaan lopen. Op zich lag ik toen nog op schema, want ik had berekend dat ik over de eerste 14k 1.43u zou doen. Dus uiteindelijk had ik nog winst ook. De eerste 14km heb ik gelopen in gem hf 165 en pf 87 gem tempo 6.57
Gisteren uitgefietst met Frank (hij had een korte route in z’n hoofd maar werd toch wat langer dan gedacht….ggrrr..) 1.15uur was echter te veel van het goede.. was kapot… Wat dat betreft ken je me goed, een half uurtje was idd genoeg geweest..
Op dit moment nog spierpijn in de bovenbenen en nog moe, verder alles oke. Ben nog heerlijk aan het nagenieten!
Lars, thanks voor de goede trainingsschema’s en op naar de volgende doelen!
woensdag 16 februari 2011
Frank Walta in Schoorl (10km) (13-02-2011)
Afgelopen zondag echt zalig gelopen en tijd ook dik tevreden mee.
Gemiddelde hatslag was 184 en eindtijd 53 min.
Vooral het gevoel alsof ik niks gedaan heb zeg maar verbaast me elke keer....(-:
Frank Walta
Gemiddelde hatslag was 184 en eindtijd 53 min.
Vooral het gevoel alsof ik niks gedaan heb zeg maar verbaast me elke keer....(-:
Frank Walta
dinsdag 11 januari 2011
Coachee Frans Helderman in Egmond (09-11-2011)
Mijn 2e halve marathon gelopen in Egmond,ik heb nog niet zo veel ervaring,maar dit was tot nu toe wel de zwaarste loop die ik gedaan heb.
Aan de andere kant was het toch ook een geweldige ervaring om dit mee te mogen maken,gewoonweg schitterend.
Het strand met een windkracht 5 vol in het gezicht,de duinen,het rulle zand,de toch wel op sommige plekken smalle paden,verhard onverhard,duin op duin af,het was pittig.
Al met al ben ik best tevreden met een tijd van 2.02.05,van te voren wist ik dat een tijd onder de 2 uur wel heel lastig zou worden,zeker gezien alle elementen,of zo als gisteren een doorgewinterde prof zei in een interview,het gaat in Egmond niet om de tijd,maar om wie het eerste over de streep gaat.
Frans Helderman
Aan de andere kant was het toch ook een geweldige ervaring om dit mee te mogen maken,gewoonweg schitterend.
Het strand met een windkracht 5 vol in het gezicht,de duinen,het rulle zand,de toch wel op sommige plekken smalle paden,verhard onverhard,duin op duin af,het was pittig.
Al met al ben ik best tevreden met een tijd van 2.02.05,van te voren wist ik dat een tijd onder de 2 uur wel heel lastig zou worden,zeker gezien alle elementen,of zo als gisteren een doorgewinterde prof zei in een interview,het gaat in Egmond niet om de tijd,maar om wie het eerste over de streep gaat.
Frans Helderman
Abonneren op:
Posts (Atom)