Ik heb een levensmotto: Als je iets echt wilt dan kan je het. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je zelf altijd alle antwoorden hebt op hoe je iets moet bereiken. Ik ben al jaren bezig met hardlopen, maar moest er telkens mee stoppen om te herstellen van een blessure. Ik kwam ook niet verder dan tien tot 13 kilometer. Bijna twee jaar geleden belde een vriend en zakenpartner mij op met het voorstel om de marathon van Berlijn te gaan lopen. Ik hou wel van een uitdaging en heb meteen ja gezegd. Mooi doel en goed excuus om een keer serieus te werken aan mijn conditie.
Een buurman had mij Lars al eens aanbevolen en dit keer wilde ik zijn aanpak ook eens proberen. Lars kwam met een schema gebaseerd op mijn eigen niveau, mijn hartslag. Niet elke training voluit en zo ver mogelijk rennen, maar beheerst en nauwkeurig uithoudingsvermogen en spierkracht opbouwen. Dat was echt nieuw voor mij en in het begin leek hardlopen wel wandelen. Om goed te trainen voor een marathon is het belangrijk veel in de lage hartslag zones te lopen. In het begin moest ik mij blind overgeven aan de schema's van Lars en proberen te vertrouwen op het resultaat. Mijn doel was en is, lekker ongelimiteerd hardlopen en ik wilde natuurlijk de marathon uit lopen. Dat ging goed, mijn eerste marathon liep ik in 4:56. Geen blessure, maar wel flinke spierpijn. Logisch, want ik had dit bereikt in erg korte voorbereidingstijd! Het kon net zeg maar.
Dat smaakte meteen naar meer en leidde al snel tot een nieuwe inschrijving voor wedstrijden. De training voor de marathon van Rotterdam verliep ook goed, maar daar had ik toch iets te veel van mijzelf gevraagd. Niet zozeer alleen met hardlopen, maar vooral de combinatie met werk en privé. Te weinig rust en dat merkte ik doordat ik vijf weken voor de marathon ziek werd, twee weken koorts. Dat haalde mijn conditie een stuk omlaag, maar mijn doorzettingsvermogen niet. Ben wel gaan lopen en heb beter gepresteerd dan Berlijn, 4:27. Ik merkte tijdens de marathon dat ik sneller op was door mijn griep. Toch lekker gelopen en zelfs met griep tijdens de training goed vooruit gegaan.
En dan de derde marathon, Amsterdam. Ik heb in de training samen met Lars nog beter balans weten te vinden in rust en inspanning. Zo heb ik bijvoorbeeld in de laatste paar weken voor de marathon minder getraind dan Lars in zijn schema aan had gegeven. Niet dat dat niet kon, maar omdat ik voelde dat ik dat nodig had na een iets te snelle (lees met te hoge hartslag frequentie) Dam tot Dam loop (1:18, hf max 180 ipv 172) een paar weken ervoor. De voeding, rust en het juiste schema hebben mij in een kleine twee jaar van 4:56 naar 3:55 geholpen voor de marathon. Ik merk dat ik sterker ben en steeds meer aan kan. In het herstel merk ik dat ik na de marathon niet meer dan een lichte spierpijn heb en na een week loop ik weer heerlijk de eerste 'rustige' training. Zo blijft het hardlopen leuk en erg fijn om te doen.
Nu loop ik met erg veel vertrouwen Lars zijn schema’s. Ik ga vooruit en haal telkens mijn doelen. Het fijne is dat je gewoon lekker kunt gaan lopen en dat iemand je helpt met uitdenken van een opbouwend schema. Met mijn drukke bestaan in werk en privé vind ik dat erg welkom.
Dennis Rijkers
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten