Verhaal Harold van Kersen-triathlon Almere 2012 (15-09-2012)

Triathlon, september 2012

Ook dit jaar weer stond de wekker om 04:30uur.
Maar na wat uurtjes goed te hebben geslapen, was ik om 04:00uur al klaarwakker en stond al gauw naast mijn bed.
Om 05:00uur nog een ontspannende massage gehad om de benen wat 'los te gooien'...en toen begon het 'check'..'check'..'dubbel check'... en ja hoor, na minstens tien keer checken stond de voeding voor deze dag nog steeds op dezelfde plaats helemaal klaar voor de start!
Om 06:00uur vertrokken we richting de start. Daar aangekomen nogmaals mijn fiets gecheckt, de spullen klaargezet, wetsuit aangetrokken en het wachten op het seintje om te mogen inzwemmen was begonnen.
Om 07:20uur was het dan eindelijk zover: we mochten het water in! Na een paar minuten zwemmen kon ik constateren dat mijn lichaam zich prima voelde en kon ik vol adrenaline in de groep gaan staan. Terwijl ik nog wat zenuwachtig om me heen kijk zie ik dat ik vlak achter de grote toppers sta. Het enige wat ik nog kan denken is: 'huppakee...achter hun aan gaan, in hun buurt blijven en hopen op een mooie tijd!'. D
an eindelijk, na een goed gezongen Almere lied, welke trouwens wel uren leek te duren,...om 07:31 eindelijk het startschot! Al direct heb ik de ruimte om me goed te kunnen bewegen. Na wat minuten toch hier en daar een mededeelnemer die denkt dat het sneller is om over me heen te zwemmen. Gelukkig weet ik mijn tempo goed vast te houden en na de eerste boei had ik de smaak helemaal te pakken. Na 31 minuten kwam ik al het water uit. Sneller dan gedacht en gehoopt! Dat gaf mij de 'boost' die ik nodig had om het tweede rondje minstens net zo snel te doen. En dat lukte aardig. Na 1:02:56uur kom ik het water uit. Een mooie tijd, al zeg ik het zelf!

Vlug de fiets op. De 180km gaan beginnen. Eenmaal op de fiets zie ik al gauw lekke banden om me heen en een zware valpartij. Niet echt motiverend. Dat werd dus verstand op nul, concentreren en doortrappen! De eerste twee rondes verliepen prima. Tijdens het derde rondje begon ik helaas weer last van mijn rug te krijgen. Hierdoor moest ik vaker op het stuur gaan staan want liggen was te pijnlijk. Maar eenmaal aangekomen bij de voedingspost, daar waar ook al mijn supporters stonden, vergat ik eigenlijk mijn rugpijn en was het juichen van de mensen net dat wat ik nodig had om mijn laatste rondje vrijwel pijnloos af te leggen! Na 5:36:53uur kon ik beginnen aan het laatste onderdeel...het lopen!

De wissel ging lekker snel. Vol goede moed begon ik aan de 42km hardlopen. Na even gelopen te hebben kwam er toch wel wat onzekerheid naar boven. Na een lange kuitblessure te hebben gehad was ik bang dat dat nu weer zou gaan opspelen. Maar de Triathlon uitlopen zou ik zeker doen..met of zonder pijn in mijn kuit! Na het eerste rondje begon ik inderdaad wat verval te krijgen. Ik had voor mijzelf het doel gesteld om deze marathon onder de vier uur te gaan lopen. En als ik eenmaal iets in mijn kop heb, kan dat er maar op één manier uit...doorbikkelen en doel behalen!! Met deze instelling en opbeurende teksten die speciaal voor mij op de weg waren geschreven kreeg ik weer energie om een stukje harder te gaan lopen. En wanneer ik de zwaardere stukken naderde, zoals de Oude Waterlandseweg, was daar mijn trouwe supporter weer om met mij mee te fietsen en mij vanaf de fiets te coachen. Vanaf daar keek ik weer uit naar de coachpost om drinken te ontvangen van de rest van mijn trouwe supporters! Op deze manier kwam de finish ineens best dichtbij.....

De laatste meters...op mijn klokje een marathon in 3:56:36uur...het naderende stadion...de finishboog...gegil...schreeuwende familieleden, vrienden, kennissen... Een moment om niet te vergeten, een moment die mijn lichaam in kippenvel deed staan...het gevoel van trots zijn...blij zijn dat je het maar weer mooi gefixed hebt...blij zijn omdat het nu ook klaar is...de laatste meters...zo kort maar met wel 101 gevoelens.. En daar kwam ik de finish over met een geweldige tijd van 10:41:57uur!!!!! Een tijd waar ik dik tevreden over kan zijn na vele lichamelijk tegenslagen van de afgelopen twee jaar. Helemaal alleen lukt het me niet om zo'n prestatie neer te zetten. Een vrouw die me motiveert op moeilijke momenten en een goed trainingsschema van Lars Karmelk hebben hier ontzettend bij geholpen!